โจวเฉิงทะลุมิติมายังโลกนารูโตะแต่ระบบเกิดผิดพลาด ทำให้เขาอดเทพแต่ได้รับการสุ่มกาชาแบบคริติคอลแทน

ชาติแรกก็ใช้ชีวิตบนความละโมบ ทิ้งซึ่งศักดิ์ศรีแลกทุกสิ่งที่ต้องการ แต่มลายสิ้นเพราะไว้ใจคนผิด ชาติต่อมาก็ไม่ต่างกัน โอกาสครั้งนี้ขอใช้ชีวิตให้ดี แต่ชะตาบังคับให้ต้องแก้แค้น อีกทั้งตาคนนี้มาชวนก่อกบฏ!

ถึงจะมองบนใส่กันขนาดไหน...ก็ไม่เคยคิดที่จะปล่อยมือจากกันแม้แต่ครั้งเดียว

ตู้เจี้ยนโยวไม่คาดคิดว่าถังเฮ่อที่เคยช่วยเขาไว้จะกลายเป็นเจ้าของโปรเจกต์ใหม่ของเขา ความใกล้ชิดพาใจไหวหวั่น รู้ทั้งรู้ว่าเป็นไปไม่ได้ แต่ก็ขอลองรักเพื่อความสุขสักครั้ง ทว่าความเข้าใจผิดกลับพรากทุกอย่าง

พระเอก : "ปล่อยผู้ชายคนนั้นเดี๋ยวนี้นะ!" "อะไร?" เขาเเค่จับข้อมูลเพราะเห็นว่าเจ้านี่กำลังจะลวนลามผู้หญิงคนนั้นก็เท่านั้น "กรี๊ด! อย่าทำร้ายฉันเลย!" ห๊ะ?

เมื่อคืนคุณเปิดซิงผมเหรอ??

ในไร่หิมันตรา ทุกลมหายใจคือความผูกพัน ทุกสัมผัสคือความอบอุ่นและทุกสายตาที่มองกัน คือคำตอบของหัวใจที่ไม่ต้องการคำพูดใด

จังหวะจะรงจะหวะจะรักไม่มีหรอก มีแต่จังหวะนรก

เธอยังคงติดภาพในอดีตที่เขาเอาแต่ตามติดเธอเหมือนหมาโง่ตัวหนึ่ง ก็จะได้รู้ว่าเวลาหมามันโมโหจนแว้งกัดเจ้าของน่ะมันเป็นยังไง มันไม่ใช่เพราะหมา แต่เจ้าของต่างหากที่ไม่รักดี

ตำนานกล่าวถึงสองผู้พิทักษ์ที่เดินท่ามกลางดวงดาว แต่ไม่เคยมีใครล่วงรู้ว่า พวกเขาต้องแลกสิ่งใดเพื่อปกป้องทุกพิภพ

ขบวนการ 5 สีสไตล์ไทย

จากอัลฟ่าผู้สูงศักดิ์ สู่การเป็นคุณแม่โอเมก้า ผู้ได้ย้อนเวลากลับมา เปลี่ยนชะตาที่เคยพังพินาศด้วยน้ำมือของเขาเอง

เกิดใหม่ทั้งทีดันอยู่ในดงโจร! เมื่ออดีตชายหนุ่มผู้หมกมุ่นต้องมาเกิดเป็นนายน้อยในมหาตระกูลที่โฉดชั่วที่สุด (ในสายตาเขา) การฝึกเอาชีวิตรอดแบบเพี้ยนๆ จึงบังเกิด...

เกอน้อยนาม'จ้าวลู่เซียน'องค์ชายลำดับที่สี่ แก้วตาดวงใจของราชวงศ์จ้าว ราวชะตาเล่นตลกเมื่อฮ่องเต้หนุ่มต่างแคว้นถูกตาต้องใจเกอน้อยผู้นี้ แล้วจ้าวลู่เซียนจะต้องทำอย่างไร เพื่อหลีกหนีสถานการณ์นี้ดีเล่า!

หลี่จื่อเหยียนมาถึงทั้งทีก็สวมบทคุณแม่เลย  ซ่งจื่อเหยียนเจ้าของร่างเดิมจากไปขณะคลอดลูก  แล้วฉันทำไมต้องมาเบ่งแทนวะ ให้ไปแม่น้ำเหลืองเลยไม่ได้หรือไง มันเจ็บนะโว้ย ฮือๆๆๆ

โอตาคุคนหนึ่งตายจากการช่วยเหลือคนจะถูกรถชน พอรู้ตัวอีกที่ก็ฟื้นมาในโลกที่มีแต่เหล่าการ์เดี้ยน โชดดีเขาได้ระบบสรรค์สร้างมาสไรเดอร์ "สร้างไรเดอร์หรอ??งั้นเริ่มต้นจาก คูกะ"

“น้องเจ้า...จงรู้ไว้ใจพี่นี้มั่นไม่แปลเปลี่ยน แม้ห้วงเวียนวารีจะพลันผ่าน แม้ดินจะล่มร้างไปทุกกาล พี่นี้ยังรักมั่นมิคลายแม้สิ้นลม” “ท่านพี่ธี...ทำไมถึงใจร้ายได้ขนาดนี้...ทำไม” วิชยะร้องไห้จนตัวโยนเสีย