เมื่อนางร้ายขอลาออกจากบทเดิม มีเป้าหมายคือหลีกหนีจากพระเอกให้ไกล เพื่อหนีจากความตาย แล้วหันมาใช้ชีวิตสโลว์ไลฟ์บนกองเงินกองทองพร้อมสัตว์วิเศษนุ่มฟู แต่ยิ่งหนีทำไมเขากลับยิ่งตาม แถมยังชวนทำให้ใจสั่นอีก!

“ฮือออ แง้ ๆ ทำไมต้องมาเป็นคนป่า ไม่อยากเป็นคนป่า แง้ ๆๆๆๆ ฮึก ทำไมไม่ไปเกิดเป็นลูกคนรวย ฮือออ” ปากเล็กบ่นพึมพำ พลางร้องไห้ไปด้วย ร่างกายทุกส่วนขยับดีดดิ้นไปมาแม้ว่าจะยังอ่อนแรงก็ตาม

ไม่ผ่านทัณฑ์สวรรค์ว่าแย่แล้วแต่อะไรคือนางถูกส่งมาโลกล้าหลังไร้ซึ่งพลังเซียนให้ดูดซับถึงแม้จะมีแต่เพียงบางเบาอาหารรึก็แย่มีแต่ความปนเปื้อนนี่นางมิต้องปลูกผักกินเองหรอกหรือเซียนอย่างนางรับไม่ได้!!

อย่างที่เห็นเป็นนิยายภาคต่อที่เขียนมาทั้งๆที่ภาคแรกๆยังไม่จบเลบด้วยซ้ำ แต่ไม่ต้องห่วงไม่อ่านภาคก่อนๆก็รู้เรื่องเพราะจะไม่ค่อยเอาเนื้อหาจากตรงนั้นมามาก และถึงเอามาก็มีการอธิบายซ้ำอีกครั้ง

"รอยยิ้มของเธอ มันทำให้โลกทั้งใบของฉันสดใส"

“ไหน ๆ ก็จะหมั้นกันอยู่แล้ว งั้นเรามา.....กันก่อนดีไหม”

ความฝันของเฟยเมี่ยวคือการเทพธิดาผู้ร่ำรวย แต่โชคชะตากลับเล่นตลก อาจารย์ของนางคือนักพรตชราผู้ยากไร้ในอารามผุพังบนภูเขา แม้แต่สำนักของนางก็เป็นเพียงสำนักปลายแถวในโลกแห่งการบำเพ็ญเพียร!

ในวันที่ซอมบี้เข่นฆ่ามนุษย์ไปทั่ว จี้อวิ๋นได้ใช้ยันต์ระเบิดฝูงซอมบี้ ในวันที่อาหารขาดแคลน จี้อวิ๋นได้ใช้ยันต์เร่งเจริญพืชผัก ในวันที่เจอเนื้อคู่ จี้อวิ๋นผ่านฝูงซอมบี้ระดับสามมาได้...และ ร้องไห้ TTOTT

มาร้องเพลงด้วยกันนะ!!!!

คืนเข้าหอ ได้รู้ว่าที่จริงแล้วโลกที่ตัวเองอยู่เป็นนิยายเรื่องหนึ่ง ตัวเองเป็นตัวประกอบที่แต่งให้กับตัวร้าย โชคดีที่ได้รับระบบมาด้วย แค่ยั่วโมโหคนอื่น สะสมค่าความชัง เขาก็หาเงินได้แล้ว ไม่ต้องง้อสามี!

ไป๋อวี้ได้ทะลุมิติเข้าไปในนิยายอยู่ในร่างของเด็กหนุ่มที่สติไม่สมประกอบ ชีวิตรันทดตั้งแต่แรกเริ่ม แต่โชคดีที่ยังมีนิ้วทองคำคอยช่วย ต่อมาเขาบังเอิญพบกับตัวร้ายผู้เย็นชา จึงต้องหาวิธีเอาชีวิตรอดไปให้ได้!

ชาติที่แล้วเป็นมารดาผู้โง่งมทำให้บุตรชายต้องตายเมื่อกลับมาเกิดใหม่ย่อมต้องเปลี่ยนแปลงเรื่องนั้นให้จงได้

(ไปจากกูอีกครั้ง มึงไม่ได้ตายดีแน่)

ดวงวิญญาณที่สมควรจะแตกสลายกลับล่องลอยไปเข้าร่างของภูริ ชายหนุ่มเพศพิเศษที่จบชีวิตตัวเองลงทิ้งไว้เพียงเด็กชายตัวน้อยที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่ อดีตราชาซอมบี้จึงต้องจับพลัดจับผลูเลี้ยงดูลูกชายตัวน้อยแทน

เจ้าคุณพ่อเป็นพระยาจริงหรือไยช่างโง่เขลานัก พี่ใหญ่ก็เหมือนจะฉลาดแต่ก็แค่เหมือน พี่รองนี่ยิ่งแล้วใหญ่โง่จนวาระสุดท้าย ส่วนพี่สามดีหน่อยอย่างน้อยเขาก็ตายคนสุดท้าย//นั่นคือเสียงในใจเจ้าคนเล็กรึ?!