ก็ไม่รู้หรอกว่าทำไมตัวเองถึงทะลุเข้ามาอยู่ในนิยายเรื่องนี้ได้ แต่อย่างน้อยก็ขอรับบทดีๆ บ้างไม่ได้หรือไง! ทำไมต้องมาเป็นนางบำเรอของตัวร้าย นิสัยไบโพล่าอย่างอ๋องอวิ้นหานด้วยเล่า!

ใครมันจะไปรู้กันว่าตื่นขึ้นมาอีกครั้งก็ต้องเข้ามาอยู่ในร่างของหญิงสาวชื่อซินหยาน หนำซ้ำชื่อของเธอยังมีชื่อเรียกเหมือนกันอีกด้วย มันเกิดอะไรขึ้นกันนะ แล้วทีนี้เธอจะทำอย่างไร

‘นิยายเรื่องนี้เป็นเรื่องของทายาทตระกูลโรงกลั่นสุราที่มีประวัติยาวนาน เกิดอุบัติเหตุเสียชีวิตขณะเข้าไปเที่ยวในบาร์โฮสและทะลุมิติไปเป็นนางร้ายในนิยาย’

ไม่ว่าจะอีกสักกี่ครา ข้าก็จะทำให้เจ้าร่วงหล่นสู่มือข้า 'สู่ห้วงราคะอันไร้จุดจบ'

หลังจากตายอย่างกระทันหัน ผมรู้สึกตัวอีกทีก็เหมือนจะหลุดเข้ามาอยู่ในนิยาย แต่เดี๋ยวก่อนนะนิยายเรื่องนี้ผมไม่เคยอ่าน แล้วผมมาเข้าร่างใครครับเนี้ย!! omg กูตายซ้ำอีกแน่งานนี้

อันที่จริงถ้าหล่อนสามารถหาเงินมาคืนให้เขาได้ก็ดีอยู่หรอก ลองปฏิเสธแต่งงานกับเขาขนาดนี้ เขาก็ต้องเลือกทางอยากได้เงินมากกว่า

อุตส่าห์ได้เกิดใหม่ทั้งที แต่ดันมาเกิดใหม่เป็นนางร้ายซะนี่ อีกทั้งยังถูกยัยนักบุญหญิงที่เป็นแฟนสาวของผู้กล้าที่ฆ่าข้า แอบตามติดข้าทั้งวี่ทั้งวัน? หรือว่านางจะรู้ว่าข้าคือจอมมารกลับมาเกิดใหม่น่ะ?

นางได้ย้อนเวลากลับไปอดีต ในร่างคุณหนูหลิว นางสาบานจะแก้ไขชะตากรรมอันขมขื่นของมารดา ด้วยการช่วยเลือกสามีคนใหม่ที่จะเปลี่ยนอนาคตที่ไม่ต้องจบแบบเดิม ทว่าหนทางนี้ไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ

หลานจือ นักเขียนนิยายออนไลน์ชื่อดัง แต่งเรื่อง “บุปผาใต้บัลลังก์” แนวจีนโบราณที่โด่งดังเพราะความร้ายกาจของตัวร้าย และความขาวบริสุทธิ์ของนางเอกในเรื่อง เธอเขียนตอนจบไว้ชัด…นางร้ายโดนฆ่าอย่างโหดเหี้ยมโด

ในมิติหนึ่ง...เขาสูญเสียเธอไปตลอดกาล ในอีกมิติหนึ่ง...เธอคือคนแปลกหน้าที่เขาต้องพิสูจน์ เมื่อ 'จินหลง' ผู้ไร้ซึ่งพลังวิญญาณ ต้องข้ามมิติมายังโลกที่เต็มไปด้วยผู้ฝึกยุทธ์ และได้พบกับ 'อวี้หลิง' หญิงสาวท

เมื่อสวรรค์มอบโอกาสให้เริ่มต้นใหม่... นางจะใช้สองมือสร้างชะตาที่ยิ่งใหญ่กว่าเดิม

ชีวิตนี้ขอเพียงได้อยู่กับท่านพ่อท่านแม่ ดูแลท่านย่าท่านยาย รวมถึงทะนุถนอมน้องชายเพียงคนเดียว ทว่าสวรรค์เล่นตลกอีกครา...

ทศทหารจากหน่วยรบพิเศษสละชีวิตในขณะปฏิบัติหน้าที่ตื่นขึ้นมาอยู่ในร่างของสัปเหร่อขาเป๋คนหนึ่งและเขาได้พบความลับว่าเจ้าของร่างใหม่แท้จริงแล้วคือเสือพตหัวหน้าชุมโจรทุ่งผางที่ถูกวิสามัญไปเมื่อสามสิบปีก่อน

ป่ากว้างนัก คนอื่นหวั่นกลัวแต่ข้ากลับมองเห็นอาหารซ่อนอยู่ในพงหญ้า สำหรับข้าแล้ว...แม้ไม่มีระบบ ไม่มีมิติพกพา ก็ยังมีตะกร้าหนึ่งใบ กับสายตาไวไวไว้ส่องเห็ดข้างทาง