คนอื่นตายแล้วไปไหนไม่รู้แต่ต้นขิงตายแล้วทะลุมิติไปยุคจีนโบราณกับระบบเกมฟาร์มส่วนตัวพร้อมภารกิจที่จะทำให้ชีวิตในยุคจีนโบราณที่มีเรื่องของพลังปราณเข้ามาเกี่ยวข้องของเธอเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและบันเทิงใจ

???ฮาเร็มในฝันเหรอ?เปล่าเลย...ผมน่ะ เป็นแค่คนเดียวในเรื่องราวของพวกเธอที่ไม่เคยได้บทพระเอก แล้วอยากได้มั้ยล่ะ…พลังน่ะ? ???“คุณ???ผม…อยาก” งั้นก็เอาไป… จงใช้มันเถอะ

หลังตกน้ำ ซาลาเปาน้อยของตระกูลเมิ่งก็พลันระลึกชาติได้ว่านี่คือชาติที่สามของเธอ...แถมโลกนี้ยังเป็นโลกในนิยายอีกต่างหาก จากคุณหนูในวันสิ้นโลกสู่หลานสาวชาวนาในยุค60 ซาลาเปาน้อยอยากจะร้องไห้แล้ว!!

ชาติก่อนนางหนีตามบุรุษไร้ใจ ใช้ชีวิตยากลำบาก ต้องตายอย่างไร้ค่า ชาตินี้นางขอใช้ชีวิตอย่างสุขสบายบ้างได้หรือไม่

​"กร" นักเขียนนิยายสายมืดผู้โด่งดัง ตัดสินใจเขียนเรื่องใหม่ที่เน้นฉาก NTRแบบฮาร์ดคอร์ แต่ยังไม่ทันเขียนจบ เขากลับหัวใจวายตายหน้าคอมพิวเตอร์!​เมื่อลืมตาตื่นขึ้นมา เขากลับอยู่ในร่างของตัวประกอบสาวซะแล้ว

เขาคือคนในความฝันซ้ำซากของนางทั้งมีใจเหี้ยมกักขังนางในห้องเก็บฟืนในฤดูฝนจนงูกัดเกือบตายไหนจะถีบนางตกน้ำยังขับไล่นางลงจากรถม้าให้เดินฝ่าหิมะนางจึงหลบหนีไม่อยากพบหน้าแต่เวรกรรมแท้ฮ่องเต้มีสมรสพระราชทาน

เรื่องราวของชายหนุ่มผู้มีวิชาอาคม ที่มีหน้าที่ปกป้องหญิงสาวคนหนึ่งให้ปลอดภัยจากสิ่งลี้ลับหรือใครก็ตามที่ต้องการแย่งชิงพลังที่ซ่อนอยู่ในตัวของเธอ

จากนกสายฟ้าที่บาดเจ็บสู่เพื่อนร่วมทางผู้ยิ่งใหญ่ หมิงซีจะพิสูจน์ว่า “สายสัมพันธ์” แข็งแกร่งกว่าพรสวรรค์ใดๆ!

หอเหว่ยซิน หอคณิกาที่ใหญ่ที่สุดในเมืองเป่ยหนาน แต่เบื้องหลังบุบผางามซ่อนไว้ด้วยความลับที่ยิ่งใหญ่ สิ่งที่ทุกคนคาดไม่ถึง คือเจ้าของหอตัวจริง เป็นแม่นางน้อยวัยสิบหกหนาวเท่านั้น

เจ้ากล้าไล่ข้าเลยรึ! มณีรินทร์ เจ้าหลวงศิลาผู้ที่เย็นชากับมเหสีเอก บัดนี้กลับมาเดินตามมเหสีต้อย ๆ จนคนในคุ้มฉงนใจ ใช่เจ้าค่ะ น้องต้องการอยู่ผู้เดียว เชิญเพค่ะเจ้าหลวง! มณีรินทร์คนใหม่ที่ตายแล้วฟื้น...

เธอท้อง...โดยที่เขาไม่รับรู้

"แต่งกับหญิงอัปลักษณ์ใบหน้าของนางน่าเกลียดน่ากลัวจนคนเห็นเป็นลมล้มพับไปก็หลายคนแล้ว ท่านอ๋องฝ่าบาททรงคิดอะไรอยู่”

ในขณะที่มนุษยชาติต้องหนีตายจาก "สัตว์อสูรวิวัฒนาการ" และแย่งชิงเศษอาหารเน่าเสีย... 'กวิน' กลับนั่งจิบไวน์อยู่บนกำแพงเหล็กกล้าที่สร้างเสร็จใน 1 วินาที! ด้วย [ระบบไทคูน] ที่เปลี่ยนเงินให้เป็นพลังพระเจ้า

"เอาแส้คืนข้ามา" พ่อสรวงทวงแส้หวายกับเมีย เมียก็ถลึงตาใส่ "จักโบยข้าด้วยเหตุอันใด" "เอ็งรู้อยู่แก่จิต" "ข้ามิรู้ หากคุณพี่จักโบยข้า คุณพี่ก็หันหลังมาไวๆ ให้ข้าโบยคุณพี่ก่อน!" "โอ...แม่หญิง!"

หัวใจของเขามีให้เพียงหญิงอันเป็นที่รัก หาใช่เมียเอกอย่างเธอไม่