เขมทัตเพิ่งเห็นหน้าภรรยาเป็นครั้งแรกก็วันที่จดทะเบียนสมรส ว่านศิริผู้หญิงที่อาสามาเป็นภรรยาเพื่อช่วยครอบครัวของเขาไม่ให้ต้องเจอกับอิทธิพลมืดการแต่งงานแบบชั่วคราวเงียบๆจึงเกิดขึ้นระหว่างคนแปลกหน้าสองคน

“ฉันจะได้อะไรจากการสนับสนุนเธอ” “ถ้าให้พูดตามตรงก็...ได้กัน”

ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเธอเริ่มต้นด้วยคำว่า 'เว้าวอน'...

เขาทำคู่หมั้นตัวเองท้อง ทั้งๆ ที่กำลังจะถอนหมั้นกับเธอเพื่อไปเริ่มต้นชีวิตใหม่แสนลั้นลา แต่เอิงท้อง! ฉิบหายแน่ๆ กู!

ในสายตาเขาเธอคือนางร้าย..ขี้หึง ขี้หวง ไร้สติ มาวันนี้นังคนไร้สติยอมหย่า เขากลับไม่ยอมจบ ถามจริงจะมาเอาอะไรกับเธออีก!!!

สัมพันธ์ลับ อย่านับเป็นเรื่องเศร้า เพราะเขาและเธอจะทำให้มันกลายเป็นเรื่องตื่นเต้น

"จำไว้สถานะเธอแค่แม่ของลูกฉันเท่านั้น"

หนึ่งคืนที่พลาดพลั้งได้ผูกติดคนในอดีตให้กลับมาในชีวิตเธออีกครั้ง แล้วนับจากนั้น การหนีเขา ก็ไม่ได้ง่ายเหมือนวันวานอีกต่อไป

เขาเริ่มต้นด้วย ‘ไฟแค้น’ แต่กลับพ่ายให้ ‘ไฟรัก’

สามีที่ไม่สนใจภรรยาตนเองเลยมันก็ไม่ไหวเหมือนกันนะ เอาแต่เป็นลูกแง่ติดแม่ เถียงแม่ไม่ได้ ไม่ยอมอะไรทั้งนั้น เหอะ! ฉันขอออกจากครอบครัวนี้ แล้วไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ดีกว่า

จากคู่กัด ขยับขึ้นเป็นคู่นอน ในที่สุดก็เป็นคนที่เขาแคร์มากกว่าใครๆ

"จะไปยากอะไร ถ้าเฮียตาย ม่านก็แค่หาผัวใหม่" หาผัวใหม่?

จู่ๆ คนที่เคยนิ่งเคยขรึมในสายตาเธอก็ดูเปลี่ยนไป...“รู้สึก" ไปด้วยกัน "อยาก" ไปด้วยกัน เดี๋ยวมันจะดีเอง แค่เชื่อฉัน

ถ้าจะตบตาคนอื่น จะมาเป็นแฟนปลอมๆ เดินควงแขน ป้อนข้าวป้อนน้ำ มันธรรมดาไป แค่นั้นโดนจับได้ชัวร์ งานนี้คุณต้องเล่นจริง จูบจริง ไม่มีตัวแสดงแทน...ที่สำคัญ งานไม่เนี้ยบ ผมไม่ทำ เสียเครดิต!

แล้วคุณจะรู้ว่ามีผมมันดีกว่าอยู่คนเดียว…

อุตส่าห์ไปแอบแซ่บถึงกรุงเทพ ฯ เพื่อรักษาภาพพจน์คนดี ใครจะไปคิดว่า โลกมันจะกลมขนาดนี้ หนึ่งเดือนต่อมา เขาได้เจอเธออีกครั้ง… ยัยหนูเวอร์จิ้นในคืนนั้นคือลูกสาวกำนัน ซวยแล้ว… พ่อผู้ใหญ่ขันเงิน

เขา...เริ่มต้นด้วยรักจอมปลอมสู่กรรมตามสนองเล่นงานจนแทบขาดใจตาย "เราหย่ากันเถอะค่ะ"

มีคำกล่าวว่าพบกันครั้งแรกคือความบังเอิญ ครั้งที่สองคือโชคชะตา ครั้งที่สามคือพรหมลิขิต แล้วการพบกัน 3 ครั้งในช่วงเวลาสั้นๆ ควรนิยามว่าอะไร?

“โดนออฟไปกี่คนล่ะ ถึงได้กลับมาป่านนี้”วายุถามด้วยน้ำเสียงกระด้าง “ฉันถาม ไม่ได้ยินหรือไง”เขาเดินเข้ามาประชิด มือจับต้นแขนเธอแน่น“เจ็บนะคุณยุ” “แขนของเธอยังรู้สึกเจ็บ แต่ส่วนตรงนั้นคงโดนใช้งานจนด้านชาไ

ชายคิดว่าเคราะห์ใหญ่ในชีวิตที่เขาต้องเจอตอนอายุสามสิบห้าปีไม่ใช่อุบัติเหตุหรอก แต่เป็นการต้องแต่งงานกับคัทรินต่างหาก !