"คนอื่นฝึกกระบี่เพื่อเป็นเซียน ข้าฝึกผ่าฟืนเพื่อเอามาต้มไข่กิน... แล้วทำไมพวกเจ้าถึงเรียกข้าว่าเทพศาสตรา?"

ในเครือของโทสึกิ มีร้านอาหารเก่าๆเล็กๆแห่งหนึ่งตั้งอยู่อย่างลับๆ ว่ากันว่า หากได้ลองแม้แต่คำเดียว ชีวิตนี้ก็อาจจะไม่อยากกินอาหารที่ไหนอีกแล้ว “ มันก็แค่ ข้าวผัด ธรรมดา ”

จากเด็กยากจน เฟิงหลี่เฉียงไต่เต้าขึ้นมาจนเป็นจอหงวนอันดับหนึ่ง แต่ถูกสั่งย้ายไปอยู่ชายแดน เขาช่วยเหลือชาวบ้านจากความอดอยาก สู้รบกับมองโกล สืบคดีทุจริตและฆาตกรรม จนกลายมาเป็นอัครเสนาบดีแห่งต้าหมิง

ตายแล้วเข้ามาเกิดใหม่ในโลกแห่งเทพเซียน ตัวเธอก็ดันเป็นเซียนต็อกต๋อย สิ่งที่ทำได้นอกจากปลูกผักเก่งก็ไม่ได้เรื่องสักอย่าง เลยตั้งใจจะปลูกผักขายไปวัน ๆ จนกระทั่งเก็บคนผู้หนึ่งมาอย่างไม่ได้ตั้งใจ!

ของขวัญชิ้นสุดท้ายของพ่อคือความลับที่ซ่อนอยู่ในโลกเบื้องหลัง และทั้งหมดมุ่งมาที่ 'เขา' กฏข้อศูนย์ของมาเฟียที่เหนือกว่ากฏใด "---ผู้ที่ครอบครองกระสุนสัญญา...ผู้นั้นจะเป็นผู้นำสูงสุดของเหล่ามาเฟีย!"

โดนซอมบี้กัดแต่ไม่ตาย ด้วยสติสัมปชัญญะที่เหลืออยู่นี้ ติณณ์จึงออกเดินทางเพื่อที่จะไปเจอหน้าแฟนอีกครั้ง

เนื่องจากจากแอดเค้าเก่าของไรท์ใช้ ทำไมกันน่ะ เวลาเห็นเธอพยายามตามตื้อ "ซาวาดะซึนะโยชิ" ฉันถึงรู้สึกว่าสิ่งที่เธอทำไร่ค่าจัง "ฮารุ"เพราะที่เธอทำไปสำหรับฉันมันไม่เรียกว่าความรักแต่มันเรียกว่าความหลงไหล

เพียงเพราะมั่นในรักนางผู้เดียวผู้คนกลับเห็นข้าเป็นคนวิปลาส เพื่อนางแม้นใครเอ่ยให้เสื่อมเสียเพียงนิดคนผู้นั้นจะมีโทษประหารทันที ข้าเพียงผู้เดียวที่ทำร้ายนางได้และก็เป็นข้าที่ทำร้ายนาง....

ชื่อเรื่อง: "รอยต่อของมิติสัตว์ประหลาด" ในค่ำคืนที่มืดมิดและแสนเงียบสงัด เสียงลมที่พัดผ่านต้นไม้ใหญ่ในป่าอันมืดมิดไม่มีอะไรยิ่งไปกว่าความกลัวที่ซ่อนเร้นอยู่ในจิตใจของคนที่ได้ยินเสียงแปลกประหลาดที่ดัง

“สำนักนี้ดูเหมือนจะรุ่งเรือง แต่แท้จริงแล้ว สำนักก็ปลอมเปลือก คนก็เก๊!”

โนอาห์ (n.) คนบาปหญิงผู้มากความสามารถและปิดซ่อนความลับไว้มากมายใต้ใบหน้าที่แสนเรียบนิ่ง?

ความโปรดปรานจากฮ่องเต้นั้นอันตราย เพราะจะเป็นเป้าโจมตีให้เหล่าสนมวังหลังทั้งหลาย หากไม่ได้รับความสนใจจากฮ่องเต้นั่นละปลอดภัยที่สุด ถึงเวลาเดี๋ยวท่านพ่อก็มาพาข้าออกไปเอง