“นักแสดงที่รับบทตัวร้ายตัวขี้อิจฉา ต่อให้ตายไปแล้วเกิดใหม่ก็หนีไม่พ้นบทนี้สินะ” นี่คือความคิดแรกของ ‘หวังเหยียนเล่อ’ ในร่างของ ‘ฮั่วเหิงเยว่’ สตรีที่ขึ้นชื่อว่าเป็นเย่อหยิ่งที่สุดในแคว้นหยาง

เพียงเพราะเขาไม่รักเหตุใดนางจะต้องทน ขอโทษที ชีวิตนี้ยังอีกยาวไกล ผู้ที่ดีคือผู้ใหม่เจ้าค่ะ ใช่ นั้นเป็นเรื่องที่นางคิด ติดอย่างเดียว ดันท้องโย้ก่อนที่จะได้หาสามีใหม่นี่สิ เศร้า !!!!

ในเมื่อสกุลลู่ทอดทิ้งนางเพียงเพื่อเชื่อคำของนักพรตนั่น เช่นนั้นหากวันหนึ่งนางจะทอดทิ้งคนสกุลลู่บ้าง ก็อย่าหาว่านางอกตัญญูแล้วกัน

"ขี้เหร่จริง ๆ" "ปากสุนัขจริง ๆ" "เจ้า!!!" ซื่อจื่อถึงกับหน้าแดงก่ำ ไม่คิดว่าเจ้าก้อนกระดูกเดินได้ตรงหน้าจะกล้ายอกย้อน เห็นทีหนทางอยู่ร่วมกันคงไม่ง่ายเสียแล้ว

แม่ทัพชั่วผู้นี้ทั้งที่ข้ายอมปล่อยมือแล้ว เหตุใดถึงยังตามตื้อนางไม่เลิก ก็บอกแล้วว่านางจะหาบุรุษอื่นทำสามี! กริ๊ด ปล่อยข้า!

เกิดใหม่ครานี้ขอชิลหน่อยไม่ได้หรืออย่างไร ไยมีแต่เรื่องปวดหัวเข้ามาไม่เว้นวัน ไหนจะฝ่าบาทที่อยู่ดีดีก็มาสนใจข้าอีกเล่า

สามีพิการเป็นคนเดียวที่รักนางจนหมดหัวใจ แต่เขาโดนทำร้ายต่อหน้าต่อตาจนตายจาก ชาตินี้ข้าขอถวายชีวิตปกป้องเขา ไม่ว่าผู้ใดกล้าแตะต้องสามีข้า มันผู้นั้นต้องกลับไปร้องหาบิดาที่นรก!!

เธอลืมตาในร่างพระชายาที่ไม่ฉลาดนัก ถูกสหายปั่นหัว ใช้ประโยชน์จากความใจร้อนของตัวเอง แต่วันนี้เปลี่ยนไปแล้ว นางจะเป็นนางร้ายมีสมอง!

ทำไมสวรรค์ช่างใจร้ายนัก อุตส่าห์อธิษฐานขอพรในวันเกิดให้ได้เจอผู้หล่อๆ ที่อบอุ่นแสนดีเหมือนพระเอกในนิยาย แต่กลับส่งตัวร้ายมาให้เธอแทน

ชาติก่อนชะตากำหนดให้ข้า 'ลู่ซานเยว่' รับบทดอกบัวขาวผู้ชั่วร้าย ชาตินี้ข้าจะไม่กลายเป็นสตรีโง่งมเช่นนั้นอีก...พระเอกในนิยายหรือจะในละครก็ช่าง อยากได้ก็เอาไป!

ข้ารักเจ้ามากเป็นคำพูดที่ไม่เคย ได้เอื้อนเอ่ยในชาตินี้ยอมปล่อยมือละทิ้งทุกอย่างเพื่อจากมา แต่แล้วอย่างไรจุดจบถึงได้เป็นเช่นนี้ หึในเมื่อทุกอย่างที่ข้าคิดพังทลาย ข้าก็จะแย่งทุกอย่างคืนมา รวมถึงเจ้าด้วย

ในเมื่อข้ามีโอกาสกลับมาอีกครั้ง เช่นนั้นเจ้าก็อย่าหวังว่าจะได้ในสิ่งที่ต้องการ !!

เมื่อก่อนท่านชิงชังข้าเข้ากระดูกดำ บัดนี้ต้องเป็นฝ่ายไล่ตามบ้าง ท่านรู้ซึ้งหรือยังว่าข้าในตอนนั้นรู้สึกอย่างไร

เกิดใหม่ในร่างนางร้ายตัวประกอบแสนดีที่ถูกนางเอกกับพระเอกหลอกใช้จนตาย ใครจะไปยอมกันล่ะ ในเมื่อเป็นนางร้ายก็ควรร้ายให้สุด ๆ แต่เดี๋ยวนะ ทำไมพระเอกถึงไม่ปล่อยเธอไปล่ะ?

ข้าพยายามทำทุกอย่างเพื่อให้ท่านหันมามองข้าแต่ท่านเอาแต่หมางเมินข้าอยู่ดีชาติที่แล้วท่านสังหารข้าด้วยความเลือดเย็นแต่ชาตินี้ข้าขอเป็นคนที่จากไปใช้ชีวิตที่ควรเป็นของข้า ตำแหน่งยศฐาบรรดาศักดิ์ข้าไม่เอาแ

เพราะความรักบังตาจึงกลายเป็นคนร้ายกาจ เพราะความผิดหวังจึงเลือกวิธีสิ้นคิด จึงต้องตกตายพร้อมกับบุตรในครรภ์ สาบานต่อฟ้าดินทุกภพทุกชาติขอไม่รักเขาอีก

ชาติก่อน นางโง่เขลา อ่อนแอ เป็นเพียงเหยื่อให้คนชั่วรังแก ชาตินี้ นางลุกขึ้นยืนหยัด ทวงคืนทุกสิ่งอย่างสาสม และ จะไม่ให้อภัย ใครหน้าไหนที่เคยทำร้ายทั้งนั้น!

สวีเมี่ยวอวิ๋นถูกสามีทรยศพร้อมทิ้งลูกไว้ในท้องให้นาง ครั้นเวลาผ่านไป เขาดันกลับใจ อยากหวนคืนมาเป็นบิดาที่ดีอีกครั้งหรือ? ฮึ.. ถามเด็กๆ ดูเสียก่อนว่าอยากได้บิดาเช่นเจ้าหรือไม่!

ทะลุมิติมาทั้งทีดันกลายเป็นองค์หญิงตกอับที่ถูกเฉดหัวไปอยู่ท้ายวัง แถมคนรักก็มาตีตัวออกห่าง อยู่ท่ามกลางเหล่านางร้ายนางอิจฉาทั้งหลายที่คอยแต่รุมรังแก นี่มันวังหลวงหรือสมรภูมิรบกันแน่ !

จะดีแค่ไหน? ถ้าได้ทะลุมิติไปหยุดเวลาก่อนที่เขาจะกลายเป็นตัวร้ายผู้น่าสงสาร และฉันก็ได้สิทธิ์นั้น! ทว่า ท่านเทพคำขอมันไม่ตรงปก... ไหนล่ะบทนางเอก ไหนล่ะนิยายค้าขายผู้ชายรายล้อม ไฉนเป็นเช่นนี้ ฮือ... T^T