“หากต้องการเช่นนั้นข้าคงต้องทำให้เจ้าได้รู้ถึงความผิดหวังเสียบ้าง พอถึงเวลาขึ้นมาจริง ๆ หวังว่าเจ้าจะยอมรับมันได้” เช่นที่ข้าเคยได้รับ... ในเมื่อเกิดมาเป็นนางร้ายก็ต้องทำหน้าที่ให้สมบทบาทกันสักหน่อย

ในเมื่อข้ามีโอกาสกลับมาอีกครั้ง เช่นนั้นเจ้าก็อย่าหวังว่าจะได้ในสิ่งที่ต้องการ !!

เว่ยชีเยว่ทะลุมิติมาอยู่ในร่างของนางรองที่แสนโง่งม ในนิยายของตัวเองหลังเธอสิ้นอายุขัยในวัยเบญจเพส ทั้งๆ ที่พยายามหลีกเลี่ยงพวกตัวเอกเพื่อเปลี่ยนแปลงเส้นเรื่อง ทว่ากลับกลายเป็นพัวพันไม่สิ้นสุด

วิศวะสาวปีสามข้ามมิติเวลามาพร้อมความสามารถจากศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ด ทว่ากลับได้เป็นคุณหนูรองที่บิดาทอดทิ้งให้เติบโหญ่ในดินแดนรกร้างห่างไกล ซ้ำยังถูกลากตัวไปอภิเษกกับรัชทายาทที่ไม่เคยพานพบด้วยความจำใจ!

เมื่อนักเขียน..ต้องเข้ามาใช้ชีวิตในนิยายแนวทะลุมิติที่เกิดดังเปรี้ยงปร้างขึ้นมาในชั่วข้ามคืนของตัวเอง ทางรอดนั้นง่ายมาก แต่ดันพลาดตั้งแต่ต้นเรื่อง !

ความไม่เป็นธรรมในอดีตทำให้ 'ซานเยว่' สูญเสียครอบครัวคนสำคัญไป ทั้งยังต้องตายอย่างน่าสมเพช เมื่อได้รับโอกาสอีกครั้ง ไม่ว่าเพราะเหตุใดก็ตาม...คนที่ควรปกป้องนางก็จะปกป้อง คนที่ควรแค้น นางก็จำได้ไม่ลืม!!!

ไม่อยากให้ตัวร้ายตาย ก็เข้าไปช่วยเลยสิ!!

‘ว่านเยว่ผิง’ หลุดเข้าไปในพล็อตนิยาย ทั้งยังเป็นตัวประกอบที่ถูกกำหนดให้ต้องตาย นอกจากจะต้องพยายามหลบหนีจากชะตาที่ตัวเองวางเอาไว้แล้ว ยังต้องหาทางช่วยพี่ชายที่จะกลายเป็นตัวร้ายในเรื่องอีกด้วย!

แม้ชาติก่อนเคยเป็น'ศัลยแพทย์มือฉมัง' ทว่าชาตินี้กลับมาเกิดยังยุคที่สตรีถูกกีดกันมิให้เป็นหมอ แต่นางไม่ขอยอมแพ้ เดินทางรักษาผู้คนและหาเส้นสายไปด้วย ไม่คิดเลยว่าคนตาบอดที่ช่วยไว้ จะเส้นใหญ่สุดในแผ่นดิน!

เข็มเงินในมือ ลิขิตเป็นตาย... จากเจ้าสาวขัดดอกผู้ถูกทอดทิ้ง สู่ราชินีแห่งอาณาจักรยาที่โลกต้องสยบ!

ปนัดดา เจ้าของร้านเสริมสวยชื่อดัง เธอได้เข้ามาอยู่ในร่างหญิงสาวหลังจากที่เธอนอนหลับ มันเกิดอะไรขึ้นกันนะ หญิงสาวที่เธอเข้ามาอยู่ในร่างนั้นเป็นใครกันแน่ แล้วทีนี้เธอจะทำอย่างไร

ตกลงกันแล้วมิใช่หรือว่าเมื่อถึงเมืองหลวงเราสองคนจะกลายเป็นเพียงคนแปลกหน้า แต่เหตุใดนางถึงได้พบหน้าเขาอยู่บ่อยครั้ง เขาติดใจนางที่ใดกัน...

ลี่ซินนักฆ่าสาว เจ้าของฉายาลิลิธ หลังจากเพื่อนรักถูกฆ่านางบุกไปล้างแค้นให้สหาย ก่อนจะกลับมาเกิดใหม่ในร่างสตรีที่บังเอิญชื่อเดียวกับตัวเอง ลี่ซิน คุณแม่ลูกสองที่ถูกขังไว้หลังเรือน

[หนุ่มหล่อ พวกเรามีหนุ่มหล่อกล้ามแน่น ๆ ให้เจ้านายได้เชยชมในทุก ๆ โลกที่จะไปทำภารกิจ] ดวงตาจ้าวอิงอิงพราวระยับสนใจ เธอตอบกลับไปอย่างไม่ลังเล “ดี งั้นไปทำภารกิจตอนนี้เลย !!”

“สามีของข้า...ตายไปนานแล้วเจ้าค่ะ” “แล้วความรู้สึกที่เจ้ามีต่อเขา...ตอนนี้ยังคงมีอยู่หรือไม่” ไม่รู้ว่าเหตุใดดลใจให้คนที่ไม่เคยสนใจใคร่รู้เรื่องราวของผู้อื่นเช่นเขา เอ่ยปากถามนางออกไป

ครั้งก่อนสวรรค์ให้โอกาสเกิดใหม่ในร่างทารกวัยสองขวบ กระทั่งถูกใส่ร้ายจนต้องโทษประหาร หนนี้นางได้ย้อนกลับมาในวัยสิบหก บุรุษผู้นั้นนับเป็นฝันร้ายที่มิอาจลืม นางจะขอเมินเขาเพื่อหลีกหนีวังวนเดิมที่เลวร้าย!

ซ่งเซี่ยอิงตายอย่างโดดเดี่ยวในวัยชรา ย้อนกลับมาอีกครั้งในวันแต่งงานกับสามีขาเป๋ ในปี 1987 ครานี้เธอจะไม่ผลักไสเขา แต่จะเดินจับมือไปด้วยกันและสร้างรากฐานในอนาคต วันพรุ่งนี้ของหมาหัวเน่ากับทหารเก่าขาเป๋

เกิดใหม่ครานี้ขอชิลหน่อยไม่ได้หรืออย่างไร ไยมีแต่เรื่องปวดหัวเข้ามาไม่เว้นวัน ไหนจะฝ่าบาทที่อยู่ดีดีก็มาสนใจข้าอีกเล่า

เพื่อนและแฟนที่รักจงใจปั่นหัวดั่งเธอโง่งม ท่ามกลางไฟสลัวกลับมีมือคู่หนึ่งยื่นบางอย่างมาให้ พร้อมแสงสุดท้ายในโลกใบเดิม ทว่าเธอกลับได้เกิดใหม่ในร่างสตรีตัวร้าย ซ้ำยังถูกตราหน้าว่าอัปลักษณ์ทั้งกายและใจ

ทะลุมิติเป็นนางร้ายที่โดนพระเอกเทงานแต่ง โดนราชาปีศาจตัวร้ายจับไปผิดตัว พระเอกหายหัว ขอแค่มีชีวิตรอดจากตัวร้ายหล่อโหดไปกินนอนสบายๆ แล้วยัยนางเอกมาแย่งบทนางร้ายไปทำไมก่อน?!