“ผมขอถามเพื่อความแน่ใจ ตัวร้ายที่ว่านั่นเป็นผู้หญิงใช่ไหม?” [ โฮสต์ถามอะไรแบบนั้นกันครับ ] “ถ้าเป็นผู้หญิงก็พอจะง่ายอยู่บ้าง โล่งอกไปที” [ไม่ว่าจะนอนคิดหรือว่าตีลังกา ตัวร้ายก็ต้องเป็นผู้ชายอยู่แล้ว]

โลกเก่าไม่มีใครรัก โลกใหม่ยังไม่มีใครรักอีกเหรอ จนได้เจอหมาป่าขาวที่เป็นดั่งแสงสว่าง "ปุกปุย อย่าทิ้งเรานะ"

"น้องไม่อ่อนข้อให้นะครับ ของของน้องก็คือของของน้อง ใครที่จะมาแย่งไปต้องลงไปคุยกับลุงยมบาลเท่านั้น!!"

เมื่อตฤณฟื้นขึ้นมาพบว่าตนเองยังมีชีวิตอยู่ได้ย้อนเวลาก่อนจะเกิดวันสิ้นโลกสามเดือน ซึ่งเป็นวันก่อนที่เขาสูญเสียคนสำคัญที่สุดในชีวิตอีกคนแม่กับพ่อเลี้ยงเพราะอุบัติเหตุเครื่องบินตก

หลี่ชิง โอเมก้าหนุ่มได้มีโอกาสใช้ชีวิตอีกครั้งในร่างของตัวประกอบที่มีบทแค่ 19 บท เขาดีใจที่โลกนี้มีแค่เพศชายและหญิง แต่ทำไมคนรอบตัวกลับบอกว่าเขามีกลิ่นลาเวนเดอร์ซึ่งคือกลิ่นเดียวกับร่างเดิมในชีวิตก่อน

สู้สัตว์กลายพันธุ์มาก็มาก สุดท้ายกลับต้องมาตายอนาถเพราะโดน 'รุม' ซะงั้น! ลืมตาอีกที อ้าว! ไหงมาอยู่บนเตียงกับบุรุษรูปงาม แถมมีเจ้าก้อนแป้งในท้อง ซะงั้น!? ยุคโบราณนี่ก็แค่สนามเด็กเล่นใหม่เท่านั้นแหล่ะ!

ซอแทยงเป็นตัวร้ายในมังฮวาชื่อดังที่เขาอ่าน ที่ค่อยขัดขาพระเอก ขึ้นชื่อเป็นตัวร้ายเลวทรามที่สุดในเรื่อง ส่วนเขาที่ได้เข้ามาในร่างของคุณตัวร้าย ต้องทำตัวยังไง? คำหยาบแทบไม่เคยได้พูด พูดเป็นแต่ภาษาอีสาน

ดวงวิญญาณที่สมควรจะแตกสลายกลับล่องลอยไปเข้าร่างของภูริ ชายหนุ่มเพศพิเศษที่จบชีวิตตัวเองลงทิ้งไว้เพียงเด็กชายตัวน้อยที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่ อดีตราชาซอมบี้จึงต้องจับพลัดจับผลูเลี้ยงดูลูกชายตัวน้อยแทน

ไม่ว่าจะเป็นอุปสรรคหรือวิกฤติอันตรายใด ๆ ‘อีธาน’ มักจะผ่านมันไปได้ดีเสมอ จนกระทั่งเขากลายเป็น ‘เซเวียร์‘ กลับรู้สึกอับจนหนทางไร้ซึ่งการรับมือ เมื่อจู่ ๆ ไกด์อย่างเขาก็มีคู่พันธนาการเอสเปอร์ถึงสี่คน!!

ชาติที่แล้วข้าได้ถวายทั้งตัวและหัวใจให้กับท่านไปจนหมด แม้แต่ในวาระสุดท้ายของข้าก็ได้จบลงเพราะริมฝีปากของท่าน เจ็บปวดเพื่อท่าน ยอมตายเพื่อท่าน ทว่าช่วงสุดท้ายของชีวิตข้ากลับรู้สึกว่างเปล่าเหลือเกิน

แม้ยุค 70 ไม่เคยมีแม่สื่อมาที่บ้าน แต่ยุควันสิ้นโลก เธอก็แต่งเขยย้อนวัยปากแซ่บมาหนึ่งคน

นักธุรกิจผู้ร่ำรวย มีเงินใช้สิบชาติก็ไม่หมดต้องตายลงอย่างกะทันหัน และตื่นขึ้นมาในร่างของเกอหนุ่มผู้ยากจน ข้าวจะกินยังไม่มี เขาจะหาเงินจากการปลูกผักขายได้จริงหรือไม่

เกิดใหม่แล้วดันไปอยู่ในโลกที่มีพลังของเซนติเนลและไกด์! แต่พลังนั้นไม่ได้อยู่ในยุคทันสมัยแบบที่ควรจะเป็น เพราะมันดันไปโผล่ในยุคกลางที่มีสัตว์ประหลาดออกมาจากมิติพิศวง! แล้วไกด์ตัวน้อยๆจะเอาตัวรอดยังไง?

โชคคืออะไร? เดินเดินอยู่แล้วเก็บเงินได้? หรือคือการซื้อลอตเตอรี่แล้วถูกรางวัลใหญ่? ไม่ใช่ทั้งหมด! แต่มันคือการรวบรวมความมั่งคั่งมาไว้ในที่เดียวเพื่อให้เกิดโชคลาภขึ้น!

หลินทิงเสวี่ย" กลับมาพร้อมสมองของผู้ใหญ่ที่ผ่านความตายมาแล้ว! หมากทุกตัวที่แม่ใจยักษ์วางไว้เพื่อหลอกลวงเธอในอดีต จะถูกเธอพลิกกระดานและเดินเกมกลับอย่างเหนือชั้น

เพื่อป้องกันไม่ให้สามีกลายเป็นแม่ทัพสุดเหี้ยมกินเนื้อมนุษย์ เจิ้งเหรินอี้ตัวร้ายผู้เกียจคร้านจึงต้องลุกขึ้นมาตรากตรำทำงานเก็บตุนเสบียง!

นอนอยู่ดี ๆ ก็ทะลุมิติไปยุคโบราณพร้อมกับระบบมิติฟาร์มสวรรค์ ตอนแรกนึกว่าจะได้กลายเป็นปลาเค็มแล้วเสียอีก ต่อมาเกิดเหตุให้ต้องทำงานหาเงินซะงั้น ได้! เช่นนั้นก็มาใช้มิติฟาร์มสวรรค์ให้เกิดประโยชน์กันเถอะ!

เขาเป็นเพียงแค่นักเขียนโนเนมคนหนึ่ง ทว่าดันถูกดูดเข้าไปในนิยายที่ตัวเองเขียนยังไม่จบ มันจะไม่อะไรเลย ถ้าร่างที่มาเข้าไม่ใช่ตัวร้ายที่ต้องตายตั้งแต่ต้นเรื่อง ไม่ได้การ เขาต้องหาทางหนีให้ได้!

หลังจากทะลุมิติมา เฮียจีปฏิญาณกับตัวเองไว้ว่าจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับเหล่าตัวเอก แต่แล้ววันหนึ่ง กลับบังเอิญเก็บพระเอกกลับบ้านมา คำปฏิญาณนั้นก็เหมือนจะสั่นคลอน #เฮียจีมีสมบัติ

หลังจากพยายามมาหลายต่อหลายครั้ง ‘น้ำเหนือ’ก็เข้าสู่โลกเกมมรณะได้แบบมึนงงในที่สุด แต่ทำไมที่นี่ถึงไม่ค่อยเหมือนกับที่คนอื่นเล่าเท่าไหร่เลยล่ะ?