เพราะต้องการหาผู้ที่เคยช่วยเหลือเธอและเพื่อนในเหตุการณ์ชุลมุน สึกาวาระ ชิอากิ จึงมาที่เมืองมาโคจิเพื่อตามหา แต่อนิจจาดันเผลอไปสอบเข้าโรงเรียนนักเลงเสียได้ "เป็นผู้หญิงคนเดียวในโรงเรียนจะรอดไหมเนี่ย!!"

ถูกปลุกขึ้นมาใน 3,700 ปีให้หลัง ที่อารยธรรมมนุษย์โลกล่มสลายไม่เหลือชิ้นดีว่าแย่แล้ว.. นี่เธอยังมีเบบี๋ติดท้องมาตั้งแต่โลกยุคเก่าอีก ขอกลับไปเป็นหินต่อได้ไหม?

วันหนึ่งพระเอกได้เข้าไปเกี่ยวข้องกับเรื่องเหนือธรรมชาติที่น่ากลัวเข้าให้แล้ว

ถ้าเธอหลงทางในป่าเขา, เจอหัวขโมยตามทาง, เจอนักดาบแห่งน้ำ และเปลวเพลิง, เจอภูตผีปีศาจ, เจอเหล่าอสูรชั่วร้าย, เรียกชื่อฉันสิ ‘เซียนยักษาสามตาห้าร่าง – เซียว’ แล้วฉันจะปกป้องเธอเอง

...ตรงนั้น โต๊ะริมหน้าต่างในคาเฟ่โทนสีครีม นั่น เธอยืนหน้าร้านขนม ทางเดินระหว่างตึก คล้ายว่าเขาจะเห็นเธออยู่ทุกที่ หรือนั่นจะเป็นเพราะเส้นทางของเราสองคนนั้นซ้อนกันมาตลอดงั้นหรอ

ตอนคิดว่าชีวิตคงจะจบสิ้นลงเพียงเท่านี้ เรเชลได้ตื่นขึ้นมาอีกครั้งในโลกที่ตัวเองก็ไม่รู้จัก...และนั่นเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้เธอต้องมาติดพัวพันอยู่กับซองจินอู แต่คุณราชาเงาน่ะ ช่วยหยุดคลั่งรักได้มั้ย!?

เมื่อไหร่รัฐบาลจะเพิ่มเงินเดือนให้หมอสักทีนะ ในเมื่อมีคนเจ็บเยอะขนาดนี้ แล้วก็โปรดเพิ่มประชากรหมอด้วยค่ะ อย่าเอาแต่อยากจะเป็นฮีโร่กันรักษาไม่ทันละ [โปรดอ่านข้อมูลเบื้องต้น]

(หน้าปกชั่วคราว)

ฝ่ายเชร็คเป็นคนหน้าซื่อใจคด ส่วนหอวิญญาณเป็นพวกหมาป่าตาขาว ก็เป็นการวิจารณ์ที่ถูกต้องไม่ใช่หรือ? น่าเสียดายที่ต่อให้ไม่มีฝั่งไหนผิด เธอก็ยังต้องเอาตัวเองให้รอด เกาะขาทองคำสิ! แต่เอ๊ะ เธอก็มีนิ้วทองนะ!

แสงสว่างที่นำพาให้มาเจอกัน วิดีโอเกมที่ช่วยพัฒนาความสัมพันธ์ แรงพลักดันจากข้างหลังที่คอยช่วยเหลือกันและกัน นั้นคือทั้งหมดที่ทำให้เราได้รักกัน

กฎการเผชิญหน้ากับแฟนเก่านั้นง่ายดายมาก ก็แค่อย่าตกหลุมรัก อย่าทักก่อน อย่าย้อนถึงเรื่องเก่า อย่าให้เขารู้ว่ายังคิดถึงอยู่ โออิคาวะท่องได้จนขึ้นใจ…แม้ว่าเขาจะล้มเหลวไปตั้งแต่กฎข้อแรกแล้วก็ตามเถอะ

"ฉันเป็นเซตเตอร์อันดับ1ม.ปลายเชียวนะ เธอน่ะรู้รึเปล่าเถอะ" "ขอบคุณที่บอกค่ะถึงจะไม่อยากทราบก็ตาม"

“ เคนมะ นายจะหัดเรียนภาษามือทำไม ”

เรื่องราวความรักปนดราม่า ของชายที่ปราถนาจะให้เธอคนนั้นมีความสุข ขอเชิญพบกับ Fanfic เรื่องเจ้าสาวผมเป็นแฝดห้า ที่จะทำให้คุณรักตัวละครจากเรื่องนี้มากขึ้น โดยเฉพาะกับนางเอกของเรื่องนี้อย่าง นาคาโนะ มิคุ

เด็กชายผู้เปลี่ยวเหงาได้พบเธอ—วิญญาณอ่อนโยนผู้อยู่เหนือกาลเวลา การพบกันในยามอาทิตย์ลับฟ้า คือจุดเริ่มต้นของสายใยที่ไม่มีใครลบเลือนได้ "เธอบาดเจ็บ..." "...เวลาจะเยียวยาเธอเอง.."

“ใครกัน”โซโลกล่าวขึ้น มือของเขาก็ยังไม่ปล่อยจากดาบ “นี่เป็นการกล่าวทักทายของโจรสลัดอย่างนั้นเหรอ”น้ำเสียงของเธอนุ่ม แต่ชัดเจน แฝงอารมณ์ขันเล็กน้อย “น่าสนใจดีนะ” “ขอโทษจริงๆค่ะ พวกเราไม่ได้มาร้าย พวกเราแค่มาหาเสบียงกันแล้วก็จะไป”นามิรีบตอบกลับ

แค่ชีวิตผู้จัดการทีมวอลเลย์บอลคาราสึโนะธรรมดาๆ

"ทำไมข่าวที่ส่งมาถึงมีแต่เรื่องไร้สาระ นี่เธอทำงานยังไง" | "ก็พวกนี้มันไม่เคยทำตัวมีสาระ แล้วจะให้ฉันส่งอะไรกลับไปคะ? ปลาปักเป้าสักตัวมั้ย?"

เจ้าหนูใจเย็น ที่นี่ร้านเครื่องเขียน อย่าทำหน้าเหมือนที่นี่ลอบค้าอาวุธสิ [โปรดอ่านข้อมูลเบื้องต้น]

ทำตัวอย่างกับคนบ้าคำพูดคำจาก็แปลกทำให้ทุกคนต่างพากันส่ายหัวกัน ไม่ว่าคุณจะเป็นใครหากได้ลองโดนดีเข้าไปยังไงก็ต้องมีร้องระงม "รุ่นปาฏิหารย์แล้วไงหนีหมอลำให้พ้นก่อนเถอะน้องแล้วค่อยทำเป็นเก่ง"