“ม่อนไม่น่ารักคุณเลย” “ฉันก็ไม่ได้ขอให้มารัก”

รักกันมาสามปี อยู่ ๆ ก็ถูกบอกเลิก เขาบอกว่าหมดรักเธอแล้ว และขอให้เราเป็นแค่พี่น้อง 'พี่น้องที่นอนด้วยกันน่ะเหรอ'

เมื่อสามีไม่รัก...เขาเลยโอนบ้านเป็นชื่อเมียน้อยแทนที่จะเป็นชื่อลูกในท้องของเธอ เมื่อเขาไม่รัก...เขาก็ทำได้ทุกอย่างแม้นจะหักหาญน้ำใจแม่ของลูกอย่างเธอมากเพียงใด กระทั่งเธอหมดรักในที่สุด...

หลินซินหรูย้อนเวลามายุค70 ในร่างผู้หญิงที่แต่งงานแล้ว ทั้งจนและวุ่นวาย ครอบครัวขนาดใหญ่ในชนบท สามีทหารยังได้รับบาดเจ็บกลับมาโชคดีที่มีระบบแลกเปลี่ยนของติดตัว คอยดูเถอะฉันจะร่ำรวยให้ได้

แน่นอนสิว่าถ้าต้องให้เลือก เขาก็ต้องเลือกของมีราคา ไม่ใช่ของที่จะหยิบใช้เมื่อไหร่ก็ได้อย่างเธอ! ที่เหมือนเป็นของตาย... แต่ของตายที่เขาคิดว่าเป็นสิ่งแน่นอน มันอาจจะหายไปในสักวันหนึ่งก็ได้

“ถ้าเด็กในท้องของคุณคลอดเมื่อไรก็อย่าสอนให้เรียกผมว่าพ่อ”

รักกันมาเจ็ดปี สุดท้ายความความรักของเธอก็มีค่าแค่...ของตาย วันนี้หัวใจเธอแหลกสลาย แต่เธอเก็บมันมาประกอบใหม่และเดินจากไปโดยไม่หันหลัง และแล้วเขาก็กลับมา แต่...เธอไม่ต้องการเขาอีกต่อไป

"พลอย เราหย่ากันเถอะ" คำพูดแสนเย็นชาจากชายที่แอบรักพาให้ใจเจ็บ เธอกลั้นน้ำตาพลางตอบเขาสั้นๆ "ค่ะ" หย่าก็หย่า..ลูกคนเดียวเธอเลี้ยงได้!

มาหาผมในเวลาที่รถไฟฟ้าเที่ยวสุดท้าย และกลับไปในเวลารถไฟฟ้าเที่ยวแรก

ของขวัญรับปริญญาของใครเป็นอะไรไม่รู้ สำหรับเธอ...เพียงตะวัน คือก้อนเนื้อกลมๆที่อยู่ในท้อง เธอทำให้ผู้มีพระคุณผิดหวัง เด็กน้อยที่เกิดจากความผิดพลาดของผู้เป็นพ่อ แม้เป็นแค่เงาของพระอาทิตย์ก็คงต้องยอม..

'ทะเบียนสมรส' คือสิ่งที่ตรึงความรักของเธอเอาไว้กับเขา และในวันที่ความรักของเขาหมดลง เธอจึงคืนอิสรภาพให้เขาด้วย 'ใบหย่า' และเหลือไว้เพียง 'ลูก' ในวันที่จากลา

เฮียจะถอนหมั้น เฮียไม่อยากแต่งงานกับเทียน

หากเจ็ดปีที่คบกันมันไม่มีความหมาย อิสระที่เขาอยากได้ วันนี้เธอก็จะคืนให้

“ฉันรู้ และฉันคงไม่คิดกลับไปแน่ แต่ฉันอยากจะเตือนเธอว่า ถ้าคิดจะหาผัวใหม่ก็ช่วยดูให้มันดี ๆ ไม่ใช่เที่ยวนัดบอดไปมั่ว คว้าใครก็ได้เพื่อมาเป็นพ่อของลูกฉัน”

“ผมไม่หย่า”

จากสามีที่รักมาก เพราะอะไรทำไมเขาถึงเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้ หมดรัก หรือไปรักคนใหม่!

"ผมไม่ได้สนใจหรอกครับ ว่าเจ้าสาวจะเป็นใคร เพราะถึงยังไง แต่งกันไปสักพักก็ต้องหย่ากันอยู่ดี"

ถ้าเขาจะหย่า เธอก็จะหย่าให้ แต่คำขอครั้งสุดท้าย "เป็นผัวที่ดีให้มันได้สักครั้ง"

ประคองรักมาตั้งหลายปี ในวันที่มีข่าวดี เขากลับทิ้งเธอไว้และเดินห่างออกไป เมื่อเขาไม่ต้องการ ลูกของเขาก็ไม่ควรเป็นเหตุผลที่รั้งเขาเอาไว้

เกลียดแสนเกลียดอย่างไรนั้นเธอก็เป็นแม่ของลูก ขับไล่ไสส่งจนเธอทนไม่ไหว ดอกไม้บอบช้ำสักวันก็คงต้องหลุดลอยไปตามสายลม...ในวันที่เขายากที่จะไขว่คว้ามันกลับคืนมา