ในเมื่อเขาไม่พร้อมจะมีลูก งั้นลูกของเธอก็ไม่จำเป็นต้องมีพ่อ และชีวิตของเธอก็ต้องไม่มีเขาด้วยเหมือนกัน

ในเมื่อบิดามิหามารดาใหม่ให้เสียที วงศ์แก้ววัยสี่ฝนผู้นี้จึงต้องยื่นมือเข้ามาเลือกสรรด้วยตนเอง

“ผมไม่อยากแย่งพี่จากใคร แต่อยากให้พี่รู้ว่าผมเลือกคืนนั้นและเลือกพี่ ผมไม่รู้ว่าพี่จะเรียกมันว่าอะไร แต่สำหรับผม…คืนนั้นคือคืนของเรา”

เพราะประกาศิตจากผู้เป็นยาย ทำคณิณจำต้องรับเธอมาเป็นภรรยา พร้อมคำสั่งที่เเขารู้สึกเหมือนฟ้าถล่มลงตรงหน้า “คีนจะยกใครขึ้นมาเคียงตัวไม่ได้ ตราบใดที่ยังมีทะเบียนสมรสอยู่ เว้นเเต่จะครบสองปีไปแล้วเท่านั้น”

จู่ๆ คนที่เคยนิ่งเคยขรึมในสายตาเธอก็ดูเปลี่ยนไป...“รู้สึก" ไปด้วยกัน "อยาก" ไปด้วยกัน เดี๋ยวมันจะดีเอง แค่เชื่อฉัน

เธอเกลียดผู้ชายเจ้าชู้ที่สุดในชีวิต แต่เธอดันพลาดท่าเสียที ตกเป็นของหนุ่มรุ่นพี่เจ้าชู้ตัวพ่อ!!!

‘แมตต์’ ถูกผู้หญิงคนหนึ่งทิ้งไว้บนเตียงเพียงลำพังหลังจากมีค่ำคืนแสนวิเศษด้วยกันที่ลอนดอน มันควรจะจบลงแค่นั้น แต่แล้ววันหนึ่ง 'โชคชะตา' กลับนำพาเขาและเธอมาพบกันอีกครั้ง...

เมื่อนกเขาไม่ขัน ท่านรองประธานจะต้องทำอย่างไร

"คืนนี้ขึ้นให้ฉันสิ...แล้วฉันจะไม่เอาความ"

คนเป็นพี่ก็อยากเข้าใกล้น้องถ้ามีโอกาสก็แทบอยากจะจับกิน แต่น้องก็พยายามออกห่างเพราะพี่มีเจ้าของแล้ว แต่มีหรือพี่จะยอมก็หลงเสน่ห์ไปแล้วทั้งใจ เรื่องอื่นค่อยเคลียร์แต่ตอนนี้ขอเป็นเจ้าของก่อนแล้วกัน

เมื่อคนในอดีตกลับมาอีกครั้งในฐานะเจ้านาย แถมยังจูบเธอตั้งแต่วันแรกที่เจอ ปาลินที่สู้คนจะไม่ยอมใจอ่อนและเจ็บอีกเป็นครั้งที่สองแน่นอน

“ผมไม่หย่า”

"ก็แค่นั้นไอ้เชี่ย! อยากแดกก็แดก ลีลาท่ามากอยู่นั่น เข้าไม่เข้าห่าอะไร สุดท้ายมึงก็ตั้งใจจะเก็บไว้แดกเองอยู่แล้ว ถ้าทำใจให้คนอื่นไม่ได้ ก็เอาไว้เอง จบ!"

พินดาวแค่อยากถอยออกมาจากความสัมพันธ์ที่ไร้สถานะและไม่ชัดเจน การจากไปของเธอ ปลุกปีศาจในตัวนนท์ ทันทีที่พินดาวหายไป นนท์สาบานเลยว่าหากเขาต้องตามหาเธอให้เจอ และต้องเอากลับมาครอบครองทั้งตัวและหัวใจให้ได้

เกิดใหม่ทั้งทีดันเข้ามาอยู่ในร่างสตรีมีครรภ์ ส่วนผู้ที่ได้ชื่อว่าผัวนั้นปะหน้าคราแรกก็กระแทกแดกดันให้ได้อาย ‘แพศยา หากหล่อนมิวางยาแล้วไซร้ ก็อย่าหมายได้เป็นแม่เรือน’

เธอต้องทำตามคำขอร้องของผู้มีพระคุณ โดยไม่คาดคิดว่าจะเดินเข้าสู่แผนการของอีกฝ่ายเพื่อเป็นตัวแทนทำทุกอย่าง...แม้กระทั่งเรื่องรัก!

“เธอน่ารักขนาดนั้น ฉันจะอดใจยังไงไหวเล่า” “ก็ยังอดมาได้ตั้งปีกว่านี่คะ” นับดาวทำปากยู่ “โธ่ หนูเล็ก” ปรมะหัวเราะ “ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ สาบานเลยว่าเธอไม่รอดมือฉันตั้งแต่คืนวันแต่งงานแน่”

หัวใจของเธอเป็นของเขามาเนิ่นนาน ในเมื่อวันนี้เขาไม่ต้องการ...เธอจะเก็บมันกลับคืน!

เป็นแค่ 'ว่าที่คู่หมั้น' เขาบอกกับเธอว่า "ขอร้องอย่าอินเกิน"

เธอคืออดีตที่เขาไม่เคยลืม... เขาคืออดีตที่เธออยากลบให้สิ้น