เพราะตระกูลต้องโทษ เหอหย่งหนิงจึงถูกเนรเทศกลับเรือนชนบทไปอยู่กับท่านย่า นางพึ่งพาตนเองได้และอยากอยู่อย่างสงบเพียงเท่านั้น หากแต่ญาติผู้พี่จากตระกูลกู้ผู้นี้ เหตุใดจึงได้เข้ามาวุ่นวายกับนางยิ่งนัก

หลี่เสวี่ยหนิงนักวิจัยด้านการเกษตรเสียชีวิตเพราะการระเบิดในห้องทดลอง ทำให้ทะลุมิติมาอยู่ในร่างของน้องสาวท่านแม่ทัพ มีระบบสวรรค์เกษตรกรรมคอยช่วยเหลือให้เธอทำฟาร์ม จนกลายเป็นผู้ทรงอำนาจมากที่สุดในแคว้น

ในชาติที่แล้ว นางคือภรรยาเอกที่ถูกทอดทิ้ง ถูกกลั่นแกล้ง ถูกผลักให้จบชีวิตอย่างน่าเวทนา เมื่อโชคชะตาหวนคืน เปิดโอกาสให้นางย้อนกลับมาอีกครั้ง ครั้งนี้ไม่ใช่เพื่อ “รัก” แต่ย้อนกลับมาเพื่อ “เอาคืน”

นางร้ายชอบสร้างปัญหา และเอาแต่กลั่นแกล้งนางเอกจนทำให้พระเอกสงสาร ก่อเกิดเป็นความรักอันลึกซื้ง แต่ถ้านางร้ายอย่างเธอไม่ทำตามบทล่ะ ตอนจบจะเป็นอย่างไร?

ชาติก่อนนางเป็นสตรีใส่ซื่อ จนถูกพวกเขาชักจูงไปพบจุดจบที่น่าสมเพช ชาตินี้นางจะทำให้พวกเขาได้รู้ ว่าวิญญาณแค้นที่เกิดใหม่เช่นนางจะทำให้พวกเขาทุกข์ทรมานอย่างไรได้บ้าง

หากการรักคนผู้หนึ่งต้องแลกด้วยชีวิตตัวเองและคนทั้งตระกูล เช่นนั้นชาตินี้นางจะไม่รักเขาอีก นางจะหลีกหนีเขาไปให้ไกล เขาไปเหนือนางไปใต้ เขาไปทางซ้าย แน่นอนว่านางจะไม่ไปทางซ้าย สองเราจะเป็นดั่งเส้นขนาน

ทะลุมิติเข้ามาอยู่ในซีรีส์ทั้งที เรื่องอะไรจะยอมตายตอนจบ งานนี้ลู่ชิงจะขอเปลี่ยนบทองค์หญิงสามเอง คนที่ถูกทิ้งคืออีตาพระเอกของเรื่องต่างหาก ให้มันรู้ซะบ้างว่านางร้ายอย่างเธอก็สวยเลือกได้เหมือนกัน

ถังหยางซินสตรีไร้ค่าที่ถูกครอบครัวสามีรังเกียจถูกรังแก ซ้ำร้ายกว่านั้นพวกเขายังบีบบังคับให้เธอทิ้งลูกรักและเดินจากไป ทว่าสวรรค์ยังมีตานำพาให้เธอได้เริ่มต้นใหม่ในร่างเดิม พร้อมความทรงจำจากโลกอนาคต

“ฮึ แม่ยาย มิใช่แม่ของข้านี่ขอรับ สตรีที่ข้ายอมมีเพียงสองคนเท่านั้นคือแม่…กับเมีย”

น้องสาวมีชะตาดอกท้อ บานสะพรั่งรับรักจากผู้คนมากมาย ส่วนชะตาของนางคือเงาดำใต้ต้นไม้ที่มีไว้เพื่อให้คนเหยียบย่ำ พี่สาวเช่นนางสมควรถูกทำลาย เพียงเพื่อให้ชะตาน้องสาวงดงามงั้นหรือ?

“คิดถึงชู้รักเจ้าอยู่หรืออย่างไร ถึงได้เอาแต่นอนยิ้มไม่พูดไม่จา หน้าตาก็ช่างน่าเกรียดนักหุบยิ้มเถอะข้ากลัว” สวรรค์ท่านให้โอกาสข้าแก้ตัวก็จริง แต่ท่านส่งข้ามาผิดเวลาหรือไม่

จากหญิงสาวยุคปัจจุบันที่ประสบความสำเร็จในชีวิตอย่างมากมายแต่สุดท้ายต้องจบลงและกลับมาเริ่มต้นใหม่จากศูนย์อีกครั้งในร่างเด็กหญิงวัยสิบสองปียุคโบราณที่ชีวิตแทบจะเรียกได้ว่าไม่มีอะไรเลยนอกจากความยากจน

เมื่อใครต่อใครต่างบอกว่านางหลงรักชายคนนี้จนโงหัวไม่ขึ้น แต่หลินซูเหยายิ้มเย็น ให้เป็นตัวร้ายแหกปากยังสนุกกว่าเป็นนางเอกที่โง่งม

อ่านนิยายยุค 60 70 80 มาบ้าง โชคชะตาก็เล่นตลก ให้เรามาเกิดใหม่กับตัวช่วยมิติคัดลอก แต่ติดตรงที่ว่า เธอเป็นเด็กน้อยนี่สิ ไม่ใช่ว่า นิยายแนวนี้ต้องเป็นสาวสวยภรรยาทหาร?

ในวันที่นางรู้ความจริงเรื่องคู่หมั้นกับพี่สาว คือวันที่นางจากโลกนี้กลายเป็นวิญญาณเร่รอนเฝ้ามองพวกเขาใช้ชีวิตอย่างมีความสุข นางได้แต่ตั้งคำถามในใจ ทั้งที่พวกเขาทำกับนางมากมายเหตุใดพวกเขาจึงมีความสุขได้

นางหวนกลับมาครั้งนี้อย่าหวังว่าจะได้ยินคำว่า "ให้อภัย" จากปากนาง "ตำแหน่งแม่ทัพของท่านก็เป็นเพียงเกียรติยศที่เอาไว้ให้ผู้อื่นเชิดชู แต่ไม่สามารถปกป้องคนที่ท่านเอ่ยปากว่า รัก ได้เลย"

นางอยู่กับลูกแฝดทั้งสองตามลำพังมาหลายปี ไม่นึกว่าบิดาของพวกเขาจะตามหาจนพบ “ข้าว่าคงไม่ใช่แค่หน้า…ใจท่านก็คงหนาไม่แพ้กัน! ถึงได้กล้ายืนหน้าด้าน ๆ อยู่ตรงนี้ ทั้งที่ข้าก็ไล่ไปไม่รู้กี่หนแล้ว!”

ให้ทะลุมิติไปลำบากขนาดไหนเธอก็ไม่ตายหรอก ในเมื่อในมิติเต็มไปด้วยข้าวของมากมาย แต่งงานกับชายขี้โรคเหรอ มาเถอะหลินซูหรานคนนี้ไม่กลัวเลยสักนิด

เป็นเพียงตัวประกอบที่มีชีวิตอยู่หนึ่งบท และกล่าวอีกหนึ่งประโยค จึงต้องตายลงเพื่อส่งให้นางเอกของเรื่องได้รักกับพระเอก ชะตากรรมเช่นนี้ ข้ามิยอมรับ!

อินเมี่ยวเผลอไปเก็บหนังสือได้หลังวันสิ้นโลก แต่ดันซวยทะลุเข้าไปในเนื้อเรื่องกลายเป็นตัวละครที่กำลังจะโดนเนรเทศ...โชคดีที่มีระบบแถมแพ็คเกจเริ่มต้นมาให้อย่าง "พื้นที่วิเศษ" เธอจะรอดได้หรือไม่ โปรดติดตาม