ปิงจงฮวา(冰中花)

เพราะเคยหลงผิดชื่นชอบบุรุษอื่นและถูกหลอกใช้จนครอบครัวสูญสิ้น หนีการไล่ล่ากลับเป็นคู่หมั้นที่นางเคยชิงชังมาช่วยเหลือเอาไว้ สุดท้ายแม้ตายก็ยังได้โอกาสกลับมา แต่หวนคืนครานี้ ข้าจะขอเกี้ยวพาท่านได้หรือไม่

แต่งงานเข้าจวนอ๋อง มีบุตรชายหนึ่งคน เขายอมเสียสละบุตรชายเพื่อราษฎรและสตรีที่รักของเขา เพราะเป็นบุตรของสตรีที่เขาเกลียดชัง จึงคิดลงมือได้โดยไม่รู้สึกอันใดใช่หรือไม่....

หลังจากหัวใจวายจนเสียชีวิตลง ซูถิงได้ทะลุมิติเข้ามาในนิยายที่อ่านจนเกือบจบแล้ว คิดว่าตัวเองจะได้เข้ามาอยู่ในร่างนางเอกเมพซู แต่ดันมาอยู่ในร่างของนางร้าย ที่มีครอบครัวและคู่หมั้นเป็นตัวร้ายของเรื่องนี้

ชื่อของนางคือต้นไผ่อันสูงส่ง ไผ่ที่ยืนต้นโดดเดี่ยวและแบกรับภาระอันหนักหน่วง เจอพายุโถมกระหน่ำทำได้เพียงลู่เอนไหวไปตามลมเพื่อไม่ให้ล้มลงไป แต่มีเขาผู้เปรียบตนดังหญ้าบนผืนดิน ที่พร้อมรองรับนางเอาไว้เสมอ

เพราะบิดาต้องการเส้นสายเพื่อนำเครื่องเคลือบถวายเข้าไปในพระราชวัง เขาจึงจำต้องแต่งงานกับบุตรสาวของเจ้ากรมพิธีการ ทว่าเจ้าสาวผู้นั้น...กลับเป็นเพียงป้ายวิญญาณแผ่นหนึ่ง

เพราะตระกูลต้องโทษ เหอหย่งหนิงจึงถูกเนรเทศกลับเรือนชนบทไปอยู่กับท่านย่า นางพึ่งพาตนเองได้และอยากอยู่อย่างสงบเพียงเท่านั้น หากแต่ญาติผู้พี่จากตระกูลกู้ผู้นี้ เหตุใดจึงได้เข้ามาวุ่นวายกับนางยิ่งนัก

ดวงวิญญาณของมารดาต้องใจสลายเมื่อเห็นบุตรชายปลิดชีพต่อหน้าป้ายวิญญาณตน นางจึงได้ร้องขอโอกาสกลับมา ทว่าชาตินี้สามีไร้ใจผู้ทิ้งนางไปตั้งแต่คืนเข้าหอกลับคอยปกป้องไม่ห่าง ในชาติก่อนนั้นเกิดสิ่งใดขึ้นกันแน่