ฉินเทียนอ้ายได้รู้ว่าที่แท้ตัวเองเป็นตัวร้ายในนิยาย ซ้ำยังให้กำเนิดบุตรชั่วอีกหนึ่ง และจุดจบของคนอย่างพวกนางคืออะไรเล่า หากไม่ใช่ความตาย เช่นนี้ยังจะรออะไรอีก รีบพาลูกในท้องเอาชีวิตรอดเถอะ!

ชาติก่อนนั้นเพราะความซื่อ (บื้อ) และโง่งมทำให้ตนเองกลายที่เป็นรองมือรองเท้าผู้อื่นจนกระทั่งต้องจบชีวิตลงอย่างน่าอนาถ ทว่ากลับมาครั้งนี้...นางจะขอเป็นผู้ล่า ไม่ขอเป็นเหยื่อให้ผู้ใดมารังแกอีกต่อไป!!

ชาติก่อนนางโง่เขลาส่งเสียบุรุษจนได้ดีเป็นถึงเจ้าเมือง แต่ถูกเขาหักหลังเอาสตรีอื่นกลับมาหยาม ชาตินี้แม้แต่เงินตำลึงเดียวนางก็จะเอาคืนมาให้หมด ดูซิ!ว่าท่านจะยังเป็นเจ้าเมืองที่หน้าใหญ่ใจโตได้อยู่หรือไม่

ทะลุมิติเข้ามาอยู่ในซีรีส์ทั้งที เรื่องอะไรจะยอมตายตอนจบ งานนี้ลู่ชิงจะขอเปลี่ยนบทองค์หญิงสามเอง คนที่ถูกทิ้งคืออีตาพระเอกของเรื่องต่างหาก ให้มันรู้ซะบ้างว่านางร้ายอย่างเธอก็สวยเลือกได้เหมือนกัน

ก่อนที่ลมหายใจเฮือกสุดท้ายจะหมดลง สตรีสาวก็อ้อนวอนสวรรค์ ที่กำลังนิ่งเฉยต่อความอยุติธรรมที่นางได้รับว่าได้โปรดให้นางได้กลับไปแก้ไขชะตาชีวิต…ไม่ขอเป็นเบี้ยหมากให้คนชั่วพวกนี้ได้สุขสบายด้วยเถิด!

พอรู้ว่าตัวเองเป็นเพียงนางร้ายในนิยาย นางจึงเลือกถอยออกจากทุกความสัมพันธ์ของคู่พระนาง แต่รัชทายาทที่เคยทิ้งนางไปกลับตามตื๊อไม่เลิก ขณะที่ชินอ๋องผู้ไม่เคยอยู่ในเส้นเรื่อง กลับเข้ามาเปลี่ยนตอนจบของเรื่อ

ซูซูซินบังเอิญได้หนังสือชะตาชีวิตจากหญิงชรา จึงรู้ว่าตัวเองเป็นนางร้ายในนิยายที่จะตายในอีกไม่ช้า แทนที่จะได้พลิกชะตา นางกลับถูกผลักออกจากร่างไปสู่ตัวประกอบที่ไม่มีบท หนำซ้ำชีวิตรันทดยิ่งกว่าเดิมอีก!!!

นางอยู่กับลูกแฝดทั้งสองตามลำพังมาหลายปี ไม่นึกว่าบิดาของพวกเขาจะตามหาจนพบ “ข้าว่าคงไม่ใช่แค่หน้า…ใจท่านก็คงหนาไม่แพ้กัน! ถึงได้กล้ายืนหน้าด้าน ๆ อยู่ตรงนี้ ทั้งที่ข้าก็ไล่ไปไม่รู้กี่หนแล้ว!”

“ฮึ แม่ยาย มิใช่แม่ของข้านี่ขอรับ สตรีที่ข้ายอมมีเพียงสองคนเท่านั้นคือแม่…กับเมีย”

หากการรักคนผู้หนึ่งต้องแลกด้วยชีวิตตัวเองและคนทั้งตระกูล เช่นนั้นชาตินี้นางจะไม่รักเขาอีก นางจะหลีกหนีเขาไปให้ไกล เขาไปเหนือนางไปใต้ เขาไปทางซ้าย แน่นอนว่านางจะไม่ไปทางซ้าย สองเราจะเป็นดั่งเส้นขนาน

ในตอนที่ข้ามีอำนาจมีสิ่งที่พวกเขาต้องการ พวกเขาก็พร้อมที่จะทำดีด้วย ทว่า...พอข้าพลาดพลั้ง ไม่เหลือเส้นทางที่จะเดินต่อ พวกเขาไม่เเม้แต่จะชายตามองทั้งยังผลักไสไล่ให้พ้นทาง ราวกับเป็นเศษขยะที่ทิ้งไปแล้ว

ในวันที่นางรู้ความจริงเรื่องคู่หมั้นกับพี่สาว คือวันที่นางจากโลกนี้กลายเป็นวิญญาณเร่รอนเฝ้ามองพวกเขาใช้ชีวิตอย่างมีความสุข นางได้แต่ตั้งคำถามในใจ ทั้งที่พวกเขาทำกับนางมากมายเหตุใดพวกเขาจึงมีความสุขได้

จะให้ชินอ๋องที่สูงศักดิ์เช่นท่านคุกเข่าให้สตรีต่ำต้อยอย่างหม่อมฉันได้อย่างไร ขอเพียงท่านอ๋องมอบหนังสือหย่าและส่งหม่อมฉันออกทางประตูข้างเหมือนตอนรับเข้าวังอ๋องมาก็พอ

ชาติก่อนเพราะคิดว่าความรักที่ตนมอบให้จะเปลี่ยนหัวใจเขาให้หันมารักนางได้ จนเมื่อนางต้องสูญเสียลูกน้อยไปจึงรู้ว่านางช่างโง่งมยิ่งนัก หวนคืนครานี้ข้าจะปล่อยให้ท่านได้อยู่กับคนรักให้สมใจอยาก!

เป็นเพียงตัวประกอบที่มีชีวิตอยู่หนึ่งบท และกล่าวอีกหนึ่งประโยค จึงต้องตายลงเพื่อส่งให้นางเอกของเรื่องได้รักกับพระเอก ชะตากรรมเช่นนี้ ข้ามิยอมรับ!

เธอตื่นขึ้นมาในร่างของเด็กสาวที่หน้าเหมือนกับเธออย่างกับแกะ แต่สิ่งที่ต่างออกไปนั้นก็คือที่นี่คือโลกในอนาคต โลกที่เพิ่งผ่านพ้นสงครามโลกมาห้าร้อยปี โลกที่การปลูกผักและทำอาหารล้าหลังอย่างที่สุด

นางอดทนใช้ชีวิตภายใต้สายตาเย็นชา คำพูดเสียดสี ทิ่มแทง ดูถูก เพียงเพราะนางรักพี่ชายผู้ใจดีในอดีต แต่ความจริง พี่ชายผู้นั้นของนางได้ตายไปนานแล้ว เหลือเพียงชินอ๋องบุรุษผู้ปกครองแดนเหนือเท่านั้น

บุรุษผู้นั้นคือคนที่เยี่ยนเสี่ยวหลันเคยรักจนหมดใจ แต่มาวันนี้กลับกลายเป็นนางร้ายในสายตาของเขา จนกระทั่งเมื่อนางสูญเสียความทรงจำไป เหอจิ้งโหวถึงได้รู้ว่าตนเองทำผิดพลาดอย่างมหันต์

น้องสาวมีชะตาดอกท้อ บานสะพรั่งรับรักจากผู้คนมากมาย ส่วนชะตาของนางคือเงาดำใต้ต้นไม้ที่มีไว้เพื่อให้คนเหยียบย่ำ พี่สาวเช่นนางสมควรถูกทำลาย เพียงเพื่อให้ชะตาน้องสาวงดงามงั้นหรือ?

นางร้ายชอบสร้างปัญหา และเอาแต่กลั่นแกล้งนางเอกจนทำให้พระเอกสงสาร ก่อเกิดเป็นความรักอันลึกซื้ง แต่ถ้านางร้ายอย่างเธอไม่ทำตามบทล่ะ ตอนจบจะเป็นอย่างไร?