เขายังรอคอยรักแรกเสมอมาแต่การกลับมาในครั้งนี้เขาสัมผัสได้ว่าคนที่เขาเคยรักเปลี่ยนแปลงไปไม่เหมือนเดิม เขาจะเลือกใครระหว่างคนเคยรักกับคนที่รักเขาสุดดวงใจ

"อย่าบอกนะว่าเด็กคนนี้คือลูกที่ผมไม่ต้องการ" ...เวรกรรมอะไรของเธอก็ไม่รู้ ถึงได้กลับมาพบเจอกันอีก

เธอรักง่ายแต่รักนาน เขารักยากแต่ไม่รักเธอ เธอหมดรักในวันที่เขาเพิ่งจะรู้ว่ารัก

"ผู้หญิงที่เป็นของเดิมพันอย่างเธอ ฉันไม่มีวันรู้สึกอะไรด้วยหรอกนะ"

ทั้งสองเคยรักกัน เลิกกัน กลับมาเจอกันใหม่ครั้งนี้ปรวิศไม่มีวันปล่อยเธอไปอีกแล้ว สิบปีแห่งการคิดถึง สิบปีแสนเสียดาย พอที "เรากลับมาคบกันอีกครั้งนะ หนูเภา"

‘สัญญากับน้อยนะ ถ้าพี่เธียรไม่รักน้อยแล้ว ขอให้บอกกันตรงๆ อย่าโกหกหรือปิดบัง แค่บอกมาคำเดียวน้อยจะเป็นฝ่ายไปเอง ไม่อยู่ให้พี่เธียรต้องลำบากใจเลยสักนิด...’

เขาเกลียดเธอ..แต่..เธอรักเขามาตั้งแต่เด็ก เขาพลาดมีความสัมพันธ์กับเธอจนถูกบังคับให้หมั้น..แต่..เธอขอถอนหมั้นเพราะความเลวของเขา เขาได้อิสระกลับมาอีกครั้ง..แต่..เธอได้ของขวัญที่มีค่าที่สุด

เกลียดแสนเกลียดอย่างไรนั้นเธอก็เป็นแม่ของลูก ขับไล่ไสส่งจนเธอทนไม่ไหว ดอกไม้บอบช้ำสักวันก็คงต้องหลุดลอยไปตามสายลม...ในวันที่เขายากที่จะไขว่คว้ามันกลับคืนมา

เธอคือภรรยาที่ถูกต้อง แต่เขาไม่ถูกใจ และถ้าการพยายามเอาชนะคนในใจเขามันยาก ก็จะยอมคืนอิสระให้และไม่อยู่ให้เขาลำบากใจอีก เพราะเธอเหนื่อยจะพยายามทุกอย่างแล้ว "ไหนบอกจะไม่ปล่อยฉันไง" "นั่นมันเมื่อก่อนค่ะ"

ไหนว่าโคม่าความจำเสื่อม ไหนว่าเสียลูกในท้องไปแล้ว… ถ้างั้นทำไมเจ้าเด็กแก้มยุ้ยนี้ถึงเรียกเธอว่า 'แม่' แถมชื่อของเด็กยังแฝงความนัยที่เหมือนข่มเขาอยู่ในที... มันหมายความว่าอย่างไรกัน?

เมื่อใจที่ให้ไป...เขากลับมองอย่างไร้ค่า วันที่เธอตัดใจขอลาจาก ก็กลับเป็นเขาอีกที่ตามมาเหนี่ยวรั้งทุกวิถีทางให้เธอกลับไป!

เด็กผู้หญิงยากจน สกปรกมอมแมม ที่เขาทั้งเกลียดและขยะแขยง กลับมาสารภาพรักให้เขาอาย แถมยังพลาดไปมีอะไรกัน จนเขาต้องหนีให้ไกลไปหลายปี กลับมาอีกทีเห็นเธอจะเป็นของคนอื่น แต่ทำไมในใจเขากลับร่ำร้องไม่ยินยอม

ความรักระหว่างเธอกับเขามันไม่เคยมีจริง มันเป็นเพียงการแอบรักข้างเดียวของอินทุอรเท่านั้น

“อบเชย … เซ็นใบหย่าให้พี่เถอะ”

เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง เธอ ก็ค้นพบว่าตัวเองทะลุมิติเข้ามาอยู่ในร่างบุตรสาวของตระกูลหมอชื่อดัง ซูหรง

แน่นอนสิว่าถ้าต้องให้เลือก เขาก็ต้องเลือกของมีราคา ไม่ใช่ของที่จะหยิบใช้เมื่อไหร่ก็ได้อย่างเธอ! ที่เหมือนเป็นของตาย... แต่ของตายที่เขาคิดว่าเป็นสิ่งแน่นอน มันอาจจะหายไปในสักวันหนึ่งก็ได้

"เมื่อไหร่จะหย่ากับเฮียสักที" นั่นคือประโยคแรกที่ผัวตัวดีเอ่ยออกมา ตั้งแต่ก้าวเท้าพ้นขอบประตูอำเภอ หลังจากเธอกับเขาไปจดทะเบียนสมรสด้วยกัน

เมื่อจับได้ว่าแฟนกับเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวหักหลัง แทนที่จะเปิดหน้าเคลียร์และจิกหัวตบสักฉาดสองฉาดให้สะใจ ทว่า 'มินตรา' กลับเลือกที่จะทำแบบเดียวกัน เพื่อ 'เอาคืน' ให้สาสม!

ความผิดพลาดที่เกิดขึ้น ทำให้เขายังวนเวียนอยู่ในชีวิตเธอ ความเจ็บปวดที่ผ่านมาทำให้พิจิกาพยายามตัดเขาออกไปจากใจ แม้พยายามหนีไปแต่เขากลับยึดติดเธอไว้ไม่ยอมปล่อย...

“ต่อให้จะเป็นงานแต่งที่ไม่เต็มใจ แต่เรื่องอะไรที่ฉันจะต้องยอมอยู่ใต้การปกครองของนาย” ใบหน้าสวยที่ถูกแต่งแต้มด้วยสีสันสดสวยหันมองเจ้าบ่าวแล้วยิ้มให้ราวกับนางมารร้าย...