ชาติก่อนเพราะความรักที่มีต่อท่าน ข้ายอมแต่งงานกับชายอื่นแม้กระทั่งสังเวยชีวิตผู้คนมากมาย เพียงเพื่อจะได้อยู่ใกล้ท่าน แต่กลับต้องมาตายด้วยน้ำมือท่าน ชาตินี้ข้าจะหนีท่านให้ไกลและใช้ชีวิตให้มีความสุข..

ข้าขี้เกียจแล้วมันจะทำไม! ข้าอยากปลูกต้นยาเลยแล้วมันหนักหัวใคร!!! คนเราจำเป็นต้องปลูกแต่ผัก ผลไม้แล้วก็สมุนไพรหรือไง ข้าไม่อยากเหมือนคนอื่นที่ต้องมานั่งปรุงยาที่ละหม้อ ข้าพอใจจะปลูกแบบนี้แล้วมันทำไม!!

พระชายาเว่ยเยว่ซินโฉมงามบรรณาการ มอบร่างให้นางม่านชิงเฉียวบุตรสาวเจ้าสำนักหมื่นพิษที่ถูกฆ่าตาย การแก้แค้นและทำหน้าที่พระชายาจึงได้เริ่มต้นขึ้น

เพราะไว้ใจผู้อื่นมากเกินไป กว่าจะรู้ตัวอีกทีนางก็ถูกผลักไสมายืนอยู่ขอบเหว นางตายไปพร้อมกับความแค้นเต็มอก โชคดีที่สวรรค์เห็นใจ ส่งนางหวนคืนกลับมาในร่างสตรีสูงศักดิ์ผู้หนึ่งเพื่อคิดบัญชีแค้น!

นางมารผู้ยิ่งใหญ่เมื่อสี่พันปีก่อนกลับลืมตาตื่นในร่างสตรีไร้ค่าปราศจากพลังธาตุ แม้สวรรค์ไม่เปิดทางนางก็จะยิ่งใหญ่ขึ้นมาอีกครั้ง ลั่วจิ้งเหยาคนใหม่จะทั้งสวยและร่ำรวยเพื่อเลี้ยงบุรุษหน้าตาดีสักคน คอยดู!

นางเคยไร้เดียงสา หลงเชื่อว่าความดีของตนจะสามารถแลกมาซึ่งเศษเสี้ยวความรักจากเขาได้ ทว่าในวันที่คนรักเก่าของเขาได้หวนคืนกลับมา นางจึงได้รู้ว่าเป็นตนเองที่โง่งมเพียงใด...

ในวันที่นางสูญเสียดวงตา เขาก็พาสตรีอีกนางมาหยามหน้า ในเมื่อฟ้าไม่ยุติธรรมสวรรค์ไร้เมตตาเช่นนั้นนางจะขอคืนชีวิตด้วยการยอมเขียนหนังสือหย่า พร้อมดื่มสุราพิษจากไปกลายเป็นเถ้าธุลีเพื่อคืนอิสรภาพให้แก่เขา!

ในนิยายตัวร้ายมักต้องพบจุดจบอันน่าเศร้า เหตุเพราะไปยุ่งวุ่นวายกับเหล่าตัวเอก แต่เมื่อเธอคนนี้เข้ามาสวมร่างนางร้ายแทน ย่อมไม่สนใจไยดีตัวเอกอีกต่อไป "ข้าขอใช้ชีวิตสุขสบายไปกับสามีหุ่นล่ำเสียยังดีกว่า"

"เขา" คือ บุรุษ ที่ผู้คนกล่าวขานถึง ว่าเป็นคนเลวร้ายจิตใจวิปริต ทว่า ชีวิตที่ใกล้ดับสูญของนาง กลับเป็นเขาที่ช่วยเอาไว้

น้องสาวมีชะตาดอกท้อ บานสะพรั่งรับรักจากผู้คนมากมาย ส่วนชะตาของนางคือเงาดำใต้ต้นไม้ที่มีไว้เพื่อให้คนเหยียบย่ำ พี่สาวเช่นนางสมควรถูกทำลาย เพียงเพื่อให้ชะตาน้องสาวงดงามงั้นหรือ?

หลินทิงเสวี่ย" กลับมาพร้อมสมองของผู้ใหญ่ที่ผ่านความตายมาแล้ว! หมากทุกตัวที่แม่ใจยักษ์วางไว้เพื่อหลอกลวงเธอในอดีต จะถูกเธอพลิกกระดานและเดินเกมกลับอย่างเหนือชั้น

เมื่อนางทะลุมิติเข้ามาในนิยาย กลายเป็นเมียที่ถูกเกลียด... แต่นางไม่ใช่นางเอกที่กินน้ำตาเป็นอาหาร! ใครร้ายมา... แม่จะฟาดกลับให้ยับ!

เมื่อใครต่อใครต่างบอกว่านางหลงรักชายคนนี้จนโงหัวไม่ขึ้น แต่หลินซูเหยายิ้มเย็น ให้เป็นตัวร้ายแหกปากยังสนุกกว่าเป็นนางเอกที่โง่งม

สายน้ำไม่อาจหวนย้อนคืนกลับฉันใด นางก็ไม่คิดกลับไปหาอดีตสามีฉันนั้น เพียงแต่ไยคนที่ชาติก่อนไม่เคยสนใจไยดีนาง ชาตินี้จึงได้ตามตอแยไม่เลิกรากันนะ

เฉาโม่ลี่ถูกฆ่า เกิดใหม่เป็นสตรีนามเดียวกันซึ่งเป็นเจ้าสาวของแม่ทัพบูรพา แต่ขณะที่หนุ่มสาวกำลังร่วมเคียงหมอน ทหารพลันโร่แจ้งข่าวว่าแม่ทัพประจิมสิ้นแล้ว และใช่! แม่ทัพประจิมผู้นั้นคือนางเอง!!

มิตรภาพคือภาพลวงตา ความรักคืออาวุธและความแค้น คือแรงผลักดันเดียวที่พา ‘นาง’ กลับมาทวงคืน คนผู้นั้น ที่ผลาญชีวิตนางและครอบครัวเพราะความเข้าใจผิด “เข้าใจผิดหรือ? แล้วครอบครัวข้าที่สิ้นไปจะชดใช้อย่างไร!”

"ข้าเพิ่งร่วมหอกับคนผู้หนึ่งมา หากท่านขับยาห้ามครรภ์ได้แล้วช่วยฝังเข็มต้มยาช่วยให้ข้ามีโอกาสตั้งครรภ์ รับรองว่าข้าจะตอบแทนท่านอีกเป็นเท่าตัว”

เมื่อรักเราเป็นแค่เรื่องบนเตียงเท่านั้น

ผู้คนกล่าวหาว่านางเห็นแก่เงิน แล้วอย่างไร สตรีเช่นนางไม่ยอมเสียเงินโดยเปล่า ในเมื่อกล้าใช้นางเป็นเรือข้ามฟากดังนั้นจะต้องมีราคาที่ต้องจ่ายใช่หรือไม่?

ขาทองคำคู่นี้ !! ต่อให้ต้องตายฉันก็ไม่ปล่อยไปหรอก เจ้าของร่างเดิมโง่หรือไง ? สามีตัวเองทั้งหล่อทั้งรวยแต่กลับไปชอบคนกระจอกแบบพระเอกนิยาย