เมื่อใจผูกพันกลับกลายเป็นรักต้องห้าม สุดท้ายหลินซูมี่ทำได้เพียงมอบกายแล้วหายไป อย่างนี้แล้วแม่ทัพใหญ่จะทำอย่างไร เมื่อต้องเลือกระหว่างหน้าที่กับดวงใจที่หนีไป

สามปีที่นางและเขาอยู่ร่วมจวน สามปีที่ได้รับเพียงความหมางเมิน จากบุรุษไร้หัวใจอย่าง 'เซียวจี้ผิง' 'ไป๋อวิ้นเฟิง' ไม่อยากทนทุกข์ทรมานอีกแล้ว ในเมื่อเขาไม่รักก็ถึงคราวที่ต้องจากลา เริ่มต้นชีวิตใหม่

ทะลุมิติเป็นนางร้ายในนิยายพล็อตป่วย แม้ไม่ชอบนิสัยพระเอก ทว่าเขามีใบหน้าเหมือนรุ่นพี่ที่เคยชอบ นางร้ายตัวอวบจะขอเดิมพันกับความรักสักครา หากเขาสุดท้ายไม่รัก ตนจะขอถอย ปล่อยพระเอกนางเอกรักกันไปเถอะ!

'คนเขาไม่รัก' ทุ่มเทหัวใจให้ไปก็ไร้ค่า เสวียนอีจึงได้เลือกจบชีวิตของตนเองลง เพราะไม่อยากเป็นขวากหนามความรักของชายที่รัก ทว่าเมื่อนางฟื้นตื่นขึ้นมาอีกครั้ง กลับพบว่านางกลับมายังร่างตัวเองในวัยสิบห้า

หลังจากทะลุมิติเข้ามาอยู่ในร่างของน้องบุญธรรมตัวร้าย 'หวงหลี่อิน' ที่ไม่อยากมีจุดจบอย่างอนาถตามอีกฝ่ายไปด้วย จึงได้คิดหาหนทางหนีไปจากสกุลเซียว ทว่าเหตุใดจู่ๆพี่บุญธรรมตัวร้าย จึงได้นึกสนใจนางกันเล่า

กู้ซีซี นางร้ายผู้แสนร้ายกาจคอยกลั่นแกล้งรังแกญาติผู้น้องที่รับบทเป็นนางเอกของตนอยู่เสมอ เดิมทีนางมีจุดจบที่แสนอนาถก็นับว่าถูกต้องแล้ว ถ้าหากคนเขียนนิยายจะไม่ได้เข้ามาอยู่ในร่างนางร้ายเสียเอง!

นางฟื้นขึ้นมาในจวนร้าง ไร้ซึ่งความทรงจำ ไร้ซึ่งผู้คนเหลียวและสิ่งเดียวที่ยืนยันการมีอยู่ของนาง คือครรภ์ที่ใหญ่โตใกล้คลอด และปิ่นปักผมเพียงชิ้นเดียว ถูกทอดทิ้งให้รอวันตาย ทว่ากลับให้กำเนิดบุตรฝาแฝด

ชาติก่อนข้าเลือกซุนจือเหยาเป็นคู่ชีวิต รางวัลที่ได้รับต้องตายพร้อมกับลูกในท้อง แต่ครั้งนี้ข้าเลือกซุนเหยียนอู๋ผู้เป็นพ่อของเขา และอดีตพ่อสามีของข้า แลกเปลี่ยนกับ... อดีตที่ข้าไม่เคยรู้ แค้นนี้ย่อมชำระ

จะให้ชินอ๋องที่สูงศักดิ์เช่นท่านคุกเข่าให้สตรีต่ำต้อยอย่างหม่อมฉันได้อย่างไร ขอเพียงท่านอ๋องมอบหนังสือหย่าและส่งหม่อมฉันออกทางประตูข้างเหมือนตอนรับเข้าวังอ๋องมาก็พอ

หยางอวี้หลันแต่งเข้าสู่จวนแม่ทัพได้ไม่กี่เดือน เซียวอวิ๋นเหอก็ออกศึก ไม่เคยมีจดหมาย ไม่เคยมีคืนวันสุขสมแบบสามีภรรยา สามปีผ่านไป เขากลับมา พร้อมรับบัญชาฮ่องเต้ให้รับหญิงอื่นเป็นฮูหยินใหญ่...

เมื่อผู้กองสาวต้องมาพลิกชะตาคุณพระรองไม่ให้เทิร์นสายร้าย เธอจะทำสำเร็จมั้ยนะ

เมื่อก่อนท่านชิงชังข้าเข้ากระดูกดำ บัดนี้ต้องเป็นฝ่ายไล่ตามบ้าง ท่านรู้ซึ้งหรือยังว่าข้าในตอนนั้นรู้สึกอย่างไร

เพราะนางมิใช่สตรีในดวงใจ เช่นนั้นนางขอพาลูกไปให้ไกลจากเขา.

นางอยู่กับลูกแฝดทั้งสองตามลำพังมาหลายปี ไม่นึกว่าบิดาของพวกเขาจะตามหาจนพบ “ข้าว่าคงไม่ใช่แค่หน้า…ใจท่านก็คงหนาไม่แพ้กัน! ถึงได้กล้ายืนหน้าด้าน ๆ อยู่ตรงนี้ ทั้งที่ข้าก็ไล่ไปไม่รู้กี่หนแล้ว!”

เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครานางก็พบว่าตนเองได้ทะลุมิติเข้ามาอยู่ในร่างของนางร้ายในนิยายเสียแล้ว! การได้กลับมามีชีวิตอีกครั้งมันก็ดีอยู่ ทว่า...จุดจบของนางร้ายที่น่าอนาถใจเช่นนั้น... ข้าไม่เอาได้หรือไม่!

สายน้ำไม่อาจหวนย้อนคืนกลับฉันใด นางก็ไม่คิดกลับไปหาอดีตสามีฉันนั้น เพียงแต่ไยคนที่ชาติก่อนไม่เคยสนใจไยดีนาง ชาตินี้จึงได้ตามตอแยไม่เลิกรากันนะ

กูต้องบนวัดไหน มูเทพสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่ไหน ถึงจะได้ผัวเป็นอีพี่ทอยวะ หรือกูต้องกราบตีนพี่มึงถึงจะยอมเป็นผัวให้กู!..... “กราบหรรมกูก็ไม่เป็นผัวมึงหรอกค่า!”

"ข้าเพิ่งร่วมหอกับคนผู้หนึ่งมา หากท่านขับยาห้ามครรภ์ได้แล้วช่วยฝังเข็มต้มยาช่วยให้ข้ามีโอกาสตั้งครรภ์ รับรองว่าข้าจะตอบแทนท่านอีกเป็นเท่าตัว”

ลู่หรงอินไม่คิดว่าจู่ๆ จะบังเอิญพบเช่ออ๋องผู้ชั่วร้ายที่แม้แต่ฮ่องเต้ยังต้องเกรงใจอ๋องผู้นี้ เขามาชี้ตัวหรงอินแล้วกล่าวว่า ‘เอาคนนี้’ คงไม่ได้เอานางไปทรมานหาความสำราญเล่นหรอกนะ! เขายิ่งไม่ปกติอยู่!

ทุกคนล้วนปรารถนาความยิ่งใหญ่ ต้องการเป็นคนเหนือคน ทว่านั่นไม่ใช่สำหรับ 'ลู่เจิน' ผู้ใดขยันให้เขาทำไป นางขอเป็นเพียงดินเหลวไม่อาจก่อเป็นกำแพงเสพสุขไปวันๆ