ทำไมครอบครัวนี้ต้องถูกกดขี่ ทั้งทำงานหนักข้าวปลากินไม่อิ่มท้อง คนเห็นแก่ตัวเช่นนี้มาเฟียสาวอย่างเธอจะไม่ทน เพล้ง! ผัวะ! ฉาด! 'ในเมื่อครอบครัวข้าไม่ได้กินอาหารดีๆ พวกเจ้าก็ไม่ควรที่จะได้กินเช่นกัน!'

ซุนจิ่นลี่ถูกขับออกจากสกุลซุน เพราะนางคือเด็กสาวที่มีดวงตาสีเขียว มีลวดลายรากไม้สีเขียวบนเล็บ อีกทั้งยังมีรูปดอกกุหลาบอยู่บนเล็บนิ้วโป้งทั้งสองมือ สารรูปเช่นนี้ ทำให้คนมองว่างดงามและน่ากลัวในเวลาเดียว

วันดีคืนดีแฟนเก่าอุ้มลูกมาหา บอกว่าเขาเป็นพ่อของลูก เขาใจดีรับเด็กเป็นลูกก็จริง แต่รับเธอไว้เป็นเพียงคู่ขาระบายความใคร่ด้วยความโกรธ ที่เธอทิ้งเขาไป...

ต้วนอันเหยาไม่เข้าใจนักว่าเหตุใดแม่ทัพหนุ่มอนาคตไกลอย่างหานหลี่ซ่งถึงได้ทูลขอสมรสพระราชทานกับตน และแม้ว่านางจะไม่เข้าใจหรือสงสัยมากเพียงใดก็ไม่อาจเปลี่ยนแปลงงานมงคลสมรสในครั้งนี้ได้เลย

หลี่ฮองเฮาปรารถนาเพียงการเป็นใหญ่เหนือผู้อื่น กระทั่งวันที่ตายจึงได้กระจ่าง ว่าแท้จริงแล้วนางก็เพียงคนโง่ที่อวดฉลาด ถูกผู้อื่นหลอกใช้จูงจมูกเท่านั้น...

หลังจากที่โม่จื่อหรูถูกใครบางคนแย่งชิงร่างกายไปใช้ตามใจชอบนานกว่าสามปี เมื่อนางได้รับร่างกายของตนเองกลับคืนมาอีกครั้ง นางจะทำให้ทุกคนที่เคยดูถูกดูแคลนนางได้รู้ว่า ยอดสตรีเช่นนางได้หวนกลับคืนมาแล้ว!

หลี่เลี่ยงเฟิงแค่จะนำเสบียงไปมอบให้กับชาวบ้านในถิ่นทุรกันดาร แต่ดันมาโผล่ในอีกที่แบบงง ๆ ไม่พอแค่นั้น เป็นโสดมายี่สิบแปดปี ไม่เคยมีสามี แต่เธอกำลังจะมีลูก และกลายเป็นหญิงหม้ายในคราเดียวกัน ชีวิตบัดซบ!

“ปกติสามีก็ควรงอนง้อภรรยา ทว่าเราเป็นจักรพรรดิ” “เช่นนั้นก็ไม่ต้องหรอกเพคะ เพราะทรงไม่ใช่สามีหม่อมฉัน" “เราไม่ได้บอกเสียหน่อยว่าเราไม่ใช่สามีเจ้า!"

ได้ย้อนกลับมาเลี้ยงดูบุตรสาวทั้งได้รู้ว่าชีวิตของพวกนางแม่ลูกเป็นเพียงนางร้ายในนิยายที่ถูกแต่งขึ้นจึงคิดฝืนชะตานี้ให้ได้ ส่วนสามีเย็นชาไร้ใจผู้นั้นก็ช่างเถิด นางสนใจเพียงเจ้าก้อนกลมตัวน้อยๆนี่ก็พอแล้ว

ชาติก่อนเขาเคยยอมถอยให้ชายที่นางรัก ทว่าคนผู้นั้นกลับไม่คิดทะนุถนอมจนนางจบชีวิตน่าอนาถ เมื่อมีโอกาสหวนคืนกลับมา ชาตินี้ต่อให้ต้องเป็นศัตรูกับคนทั้งใต้หล้า ก็มิอาจยอมสูญเสียนางเป็นครั้งที่สอง!!

จู่ๆบุตรสาวที่ถูกทอดทิ้งไว้ที่ชนบทก็ต้องไปแต่งงานกับพี่เขยเพื่อดูแลหลานชายวัยสี่ขวบของตน เพียงแต่หลี่ฟ่านอินไม่ใช่สตรีในห้องหอที่สุภาพอ่อนโยนเหมือนพี่สาวฝาแฝด นางจะเป็นฮูหยินเสนาบดีได้จริงๆหรือ

จ้าวลี่อิงประธานสาวรุ่นใหม่ไฟแรง ต้องทะลุมิติเข้าไปในนิยายรักน้ำเน่า หากเป็นตัวประกอบธรรมดารอชมละครสนุก ๆ ติดขอบสนามก็ว่าไปอย่าง แต่เธอดันซวยซ้ำซวยซ้อนมาอยู่ในร่างนางร้ายตัวประกอบถูกเกลียดเข้ากระดูกดำ

กู้ซีซี นางร้ายผู้แสนร้ายกาจคอยกลั่นแกล้งรังแกญาติผู้น้องที่รับบทเป็นนางเอกของตนอยู่เสมอ เดิมทีนางมีจุดจบที่แสนอนาถก็นับว่าถูกต้องแล้ว ถ้าหากคนเขียนนิยายจะไม่ได้เข้ามาอยู่ในร่างนางร้ายเสียเอง!

นางพบว่าซีรีส์มั่วโลกีย์เรื่องหนึ่งคือโลกเดียวกับอดีตชาติของตน! แต่นางเป็นเพียงตัวประกอบหญิงผู้ล่วงลับ หลังจากนางตาย สามีและบุตรชายของนางต้องกลายเป็นผู้ชายของนางเอกร่านราคะ...มารดามันเถอะ! นางไม่ยอม!

นางเป็นหญิงชาวบ้านธรรมดาที่ไม่มีอะไรคู่ควรกับคุณชายจากตระกูลใหญ่เช่นเขา ความสัมพันธ์รักสิบปีนี้จึงต้องจบลง แต่เมื่อนางกำลังจะเคยชินกับการไม่มี "เขา" เหตุใดเขาจึงต้องกลับเข้ามาในชีวิตของนางอีกครั้ง...

ทุกคนคิดว่าลี่เซียนที่ถูกส่งมาเป็นบรรณาการแด่ฮ่องเต้หมิงเจิ้งต้องตาย เพราะใครต่างก็คิดว่าสตรีที่ฮ่องเต้หมิงเจิ้งต้องการคือพี่สาวของนาง ลี่เซียนก็ได้แต่เบะปากคอยดูนางจะเป็นสตรีที่ฮ่องเต้รักให้ได้!

เมื่อเครื่องบินระเบิดกลางอากาศ พายุลึกลับได้กลืนเธอไป หญิงสาวจากหน่วยรบพิเศษฟื้นขึ้นกลางสนามรบในโลกโบราณ ท่ามกลางเสียงศึกและคมดาบ เธอไม่มีวันยอมแพ้ เพราะคนอย่างเธอ…ไม่เคยกลัวอะไรอยู่แล้ว

ติงหยวนหยวนทะลุมิติมาอยู่ในร่างของพระชายาที่ถูกรังเกียจ ร่วมหอได้หนึ่งคืนก็ได้รับหนังสือหย่า เธอถูกขับไล่ไปอยู่บ้านนอก ภายหลังพบตนเองตั้งครรภ์ลูกแฝด ไม่เป็นไรทายาทอ๋องทั้งสองนี้ นางจะเลี้ยงเอง!

“เหตุใดซื่อจื่อกับจื่อหนิงถึงไม่อยู่ที่เรือนหยางชู ทั้งสองคนหายไปที่ใดชางเซิ่งอีกคน” “เอ่อ คือว่า...” “รีบพูดอย่ามัวแต่อมพะนำ” ตุบ! “ซื่อจื่อกับแม่นางจื่อหนิงนำอาหารไปยังคุกใต้ดินเพคะ” “อะไรนะ!”

เพราะความรักบังตาเลยทำให้เหม่ยอิงหลงเชื่อสามีทุกอย่างจนเกือบตายทั้งเป็น สวรรค์ !… ได้โปรดให้โอกาสเธอแก้ตัวอีกครั้ง คราวนี้จะไม่ขอเป็นสะใภ้โง่งมให้ใครหลอกใช้ได้อีก