ระบบที่มาพร้อมโอกาสครั้งที่สอง…เมื่อร่างกายแข็งแกร่ง ความทรงจำหวนคืน ไม่มีสิ่งใดขวางทางความสำเร็จของเขาได้อีก

'เย่เซิน'คุณชายนิสัยร้ายกาจที่ผู้คนรังเกียจและมองว่าเขาเป็นเพียงแจกันดอกไม้ วันหนึ่งกลับเลิกไล่ตามรักแรกที่ไม่เคยตัดใจได้จนทุกคนตกตะลึง...หลังจากนั้นเขาก็เริ่มทำตัวดีและมีเสน่ห์ขึ้นมาราวกับเป็นคนละคน!

ในเมื่อได้เกิดมาในโลกใหม่แล้วก็อยากแสวงหาความชิว แล้วก็ดันเป็นคนชอบทำอาหารเสียด้วย งั้นโลกนี้ทำอาหารสุขภาพขายแล้วกัน มันจะได้ชิว! หรือเปล่านะ?

คนเราจะซวยได้ขนาดไหน? จับได้ว่าแฟนมีชู้ไม่พอ ชู้ดันเป็นคู่อริเบอร์หนึ่ง ไอ้เคย์... ไอ้เหี้ยวิศวะหน้าหล่อแต่สันดานเสีย จากที่กะจะไปแก้แค้นให้สาสม ไปๆ มาๆ ไหงผมถึงมาท้องกับมันเองซะงั้น!?

โว้ ๆ ทำแฟนหนุ่มตัวน้อยที่เขาเลี้ยงเอาไว้ด้วยเงินเดือนละ 15,000 ถึงยืนอยู่ท่ามกลางกลุ่มนักวิจัยและคนรวยล่ะ? A:สารเลว! หลอกกันได้! B:คุณเอื้องคิดว่าเงินแค่นั้นคุ้มกับค่าแรงอาหารสำหรับ 3 มื้อเหรอ?

'พาฝัน'ได้ทะลุมิติเข้ามาในนิยายที่ตัวเองชื่นชอบ เขาอยู่ในร่างของตัวประกอบที่ถึงแม้อีกฝ่ายจะไม่มีบทบาทมากนัก แต่เจ้าตัวกลับแต่งงานและมีสามีเป็นถึงคุณพระรองที่เขายกให้เป็นตัวละครสุดโปรดนี่น่ะสิ!?

ถูกส่งตัวข้ามมิติมาอยู่ในโลกคู่ขนาน ทั้งยังเป็นยุคโบราณ พร้อมทองคำติดตัวเพียงก้อนเดียว แต่ถึงเช่นนั้น // พระองค์ชายเทพ : นายมาชนฉันด้วยเหตุใด ; คามิน : คุณพ่อบอกว่าเป้าหมายมีไว้พุ่งชน

ดวงจิต?ในร่างชายหนุ่มเลี้ยงน้องชาย มีซิกเซ้นส์พิเศษ บ้านมั่งคั่งแค่ครอบครัวลำเอียงต้องงัดสกิลปากดีสู้ มีประตูทะลุมิติค้าขายกับหิมพานต์ ไม่ได้พักร้อนสบายๆถูกบีบให้กำจัดอวิชชา เงินซื้อไม่ได้ถ้าไม่มากพอ

ใครจะคิดว่าหลังทะลุมิติอัณณ์จะกลายเป็นดาราตกอับถูกตราหน้าว่าเมียน้อยเจ้าของค่าย?ก็เพราะไอ้แฟนเฮงซวยของร่างนี้ คิดว่าฉันคนนี้จะยอมให้พวกแกกดหัวต่อหรือต่อให้ต้องขายตัวก็ต้องราคาพรีเมียมเท่านั้น จำเอาไว้

‘เซน’ นายช่างหนุ่มวัย 29 ดันทะลุมิติเข้ามาอยู่ในร่างเด็กม.6 ที่จากไปเพราะแม่เลี้ยงวางแผนฮุบสมบัติ อุตส่าห์ได้มีโอกาสเกิดใหม่ทั้งที่แต่กลับไม่ได้สุ่มไปโลกเทพเซียน แต่พี่สุ่มให้ผมเป็นIdolนี่นะ!!!

จากอัลฟ่าผู้สูงศักดิ์ สู่การเป็นคุณแม่โอเมก้า ผู้ได้ย้อนเวลากลับมา เปลี่ยนชะตาที่เคยพังพินาศด้วยน้ำมือของเขาเอง

[ค่ายนั้นส่งคนนี้จริงดิ ตามที่เห็นมีความสามารถอยู่นะแต่ไม่มีเสน่ห์อะไรเลย] [ถ้าไม่มีไม่ต้องส่งดีไหมชอบเคลมว่าค่ายอันดับ 1 ถ้าแพ้จะอายเอานะ] [นคินทร์ป่ะ ดูดีขึ้นอยู่นะว่าไป]

คนแปลกหน้าสองคนที่ใจมาเจอกันในบ้านไม้เก่า ๆ กับกลิ่นสบู่จาง ๆ กลิ่นดอกจำปี ...เหล้าขาวเพียว ๆ ที่ไม่ได้ทำให้เมามาย แต่กลับทำให้ใจเต้นแรงอีกครั้ง

ในยุคดวงดาวอันห่างไกล ผู้คนส่วนใหญ่ไม่แม้แต่จะรู้จักวิธีทำอาหารปรุงสุกเลยด้วยซ้ำ แต่ จู่ๆ ก็มีสตรีมเมอร์ประหลาดคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับสตรีมทำอาหารรสเลิศในเกม!

ชีวิตใหม่นี้ขอเป็นขี้เมาทำตัวชั่ว ๆ ไปวัน ๆ ได้หรือไม่...อ๋อ ไม่ได้สินะ

คืนเข้าหอ ได้รู้ว่าที่จริงแล้วโลกที่ตัวเองอยู่เป็นนิยายเรื่องหนึ่ง ตัวเองเป็นตัวประกอบที่แต่งให้กับตัวร้าย โชคดีที่ได้รับระบบมาด้วย แค่ยั่วโมโหคนอื่น สะสมค่าความชัง เขาก็หาเงินได้แล้ว ไม่ต้องง้อสามี!

ภีมไม่เคยคิดว่าหลังจากที่ตายไป วิญญาณของตัวเองจะหลุดเข้าไปในโลกโอเมก้าเวิร์สแบบในนิยาย แถมยังมาสิงร่างโอเมก้าที่สามีไม่รัก เอาเถอะ ไอ้ภีมคนนี้จะหย่าแล้วใช้ชีวิตสุดชิล ปล่อยพระเอกไปหาคู่แท้เองก็แล้วกัน

ดวงวิญญาณที่สมควรจะแตกสลายกลับล่องลอยไปเข้าร่างของภูริ ชายหนุ่มเพศพิเศษที่จบชีวิตตัวเองลงทิ้งไว้เพียงเด็กชายตัวน้อยที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่ อดีตราชาซอมบี้จึงต้องจับพลัดจับผลูเลี้ยงดูลูกชายตัวน้อยแทน

ในเมื่อทางอ้อมมันมีแต่อุปสรรค งั้นคราวนี้เขาก็จะขอเดินทางตรงง่าย ๆ ดูบ้าง

จากเหยื่ออ่อนแอ สู่คนสวยขาที่กลายเป็นที่ชื่นชอบและโดนคลั่งรักจากคนที่ใช่ ไม่ว่าบุญคุณความแค้นจะพยายามรั้งขาเขาไว้มากแค่ไหน ก็ยังไม่สามารถฉุดรั้งเขาให้ล่มจมไปกับพวกมัน ที่เวรกรรมค่อยๆเริ่มตามทันได้เลย