เธอทะลุมิติมาในยุคแร้นแค้น แต่ที่หนักกว่าคืออดีตเศรษฐีนีปลาเค็มอย่างเธอต้องมาเจอ "ระบบนักเรียนดีเด่น" บีบบังคับให้เรียนทุกวัน ทั้งยังรู้ว่าตัวเองเป็นลูกตัวร้ายในนิยาย เพื่อปกป้องครอบครัว เธอจะต้องสู้!

"ทำไมข่าวที่ส่งมาถึงมีแต่เรื่องไร้สาระ นี่เธอทำงานยังไง" | "ก็พวกนี้มันไม่เคยทำตัวมีสาระ แล้วจะให้ฉันส่งอะไรกลับไปคะ? ปลาปักเป้าสักตัวมั้ย?"

ในเสียงไวโอลินที่แผ่วเบา มีความลับซุกซ่อน... และในความเงียบของราตรี มีหัวใจมากมายกำลังเต้นแรง

เจ้าหนูใจเย็น ที่นี่ร้านเครื่องเขียน อย่าทำหน้าเหมือนที่นี่ลอบค้าอาวุธสิ [โปรดอ่านข้อมูลเบื้องต้น]

ฮิบาริไม่เคยคิดจะผูกมัดใครและไม่ต้องการให้ใครมาผูกมัด จนกระทั่งผู้หญิงคนนั้นปรากฎตัวและทิ้งกลิ่นหอมไว้บนเตียงเขาในคืนนั้น เธอคือคนเดียวในโลกที่เขายอมปล่อยให้ป่วนหัวใจและยอมยกทั้งชีวิตให้โดยไม่มีข้อแม้

เด็กชายผู้เปลี่ยวเหงาได้พบเธอ—วิญญาณอ่อนโยนผู้อยู่เหนือกาลเวลา การพบกันในยามอาทิตย์ลับฟ้า คือจุดเริ่มต้นของสายใยที่ไม่มีใครลบเลือนได้ "เธอบาดเจ็บ..." "...เวลาจะเยียวยาเธอเอง.."

เติ้งหลุนทะลุมิติมาเป็นเด็ก 5 ขวบที่หนีออกจากบ้านเด็กกำพร้า เขาจะไปตามหาพ่อและเกิดอุบัติเหตุรถชน เขาตื่นขึ้นมาพบกับคนหน้าคล้ายตัวเอง คำแรกที่เขาถามคือ "คุณลุงเป็นพ่อผมหรือเปล่าครับ" "???"

เจ้าม้าโง่ นายทำให้ฉันดูแย่!!!! by อากวีลา

ซูมู่เหยากลับชาติมาเกิดเป็น “ฟูเป่า” เด็กน้อยแห่งตระกูลซู พร้อมมิติทรัพยากรล้ำค่า ทำให้หมู่บ้านยากจนกลับมารุ่งเรือง เมื่อครอบครัวแท้ๆ มาทวงเด็กคืน ทั้งหมู่บ้านลุกขึ้นปกป้อง จนเรื่องลือไปถึงฮ่องเต้!

สิบปีผ่านไป อาสึกลับมาพร้อมสายตาที่ไม่อยากรู้จักเขา แต่สำหรับยามาโมโตะแล้วเรื่องราวมันเพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น ไม่ว่าเธอจะต่อต้านฉันไปแล้ว แต่ฉันไม่เคยยอมใครง่ายๆหรอกนะ

เพราะสามีได้ทำการก่อกบฏต่อโซลโซไซตี้ ภรรยาอย่าง "อิมาอิ อุนเมย์" จึงพลอยถูกต้องสงสัยจนถึงขั้นโดนถอดยศ เธอจึงต้องทบทวนว่าคิดถูกหรือคิดผิดที่ยอมแต่งงานกับเขา ทั้งๆที่รู้แต่แรกว่ามันจะมีแต่ความบรรลัย

ทำไมแค่ชั่วพริบตาเดียวจากตำรวจหน่วยปฏิบัติการพิเศษของประเทศไทย ถึงได้กลายเป็นเด็กอนุบาลตัวป้อมของญี่ปุ่นไปได้กันล่ะเนี่ย!? (ไม่แต่งต่อแล้วคับบบบ)

เซรินะ ได้เผลอหลับ ขณะอยู่ในระหว่างพิธีร่ายรำ รู้ตัวอีกทีเธอก็ตื่นมาในยุคไทโชที่มีอสูรกินคนเพ่นพ่านเต็มไปหมด โชคดีที่หญิงสาวได้รับการช่วยเหลือชายหนุ่มรูปงามนักล่าอสูรเจ้าเพลงดาบทะเลคลั่ง!

...ตรงนั้น โต๊ะริมหน้าต่างในคาเฟ่โทนสีครีม นั่น เธอยืนหน้าร้านขนม ทางเดินระหว่างตึก คล้ายว่าเขาจะเห็นเธออยู่ทุกที่ หรือนั่นจะเป็นเพราะเส้นทางของเราสองคนนั้นซ้อนกันมาตลอดงั้นหรอ

ทุกคนมักมองเขาเป็นเจ้าห่วยสึนะเสมอยกเว้นเธอ ถึงแม้ตัวเธอจะไม่ชอบข้องเกี่ยวกับเขามากนัก แต่เธอก็มักปรากฎตัวเสมอในยามที่เขาต้องการ แบบนี้จะไม่ให้เขารักเธอได้ยังไงกัน

ถ้าลอนดอนขึ้นชื่อเรื่องท้องฟ้าเป็นสีเทางั้นกรุงโรมก็ขึ้นชื่อเรื่องมาเฟียสินะ? — แต่ว่าเมืองโปรดของวองโกเล่เดซิโม่คืออะไร? “ลอนดอนครับ” คำตอบที่ปราศจากหน้ากากอย่างเคยมาพร้อมรอยยิ้มจากดวงตาสีเฮเซลนัท

มิราเบลรู้ดีว่าการพบกันระหว่างเธอกับฮิบาริไม่ใช่พรหมลิขิต และยิ่งไม่ใช่ความบังเอิญ กล่าวคือ การพบกันในครั้งนั้นคือความตั้งใจที่ถูกสร้างขึ้นโดย 'ความโกลาหล' ผู้ที่ต้องการจะจับมือกับ 'กฎเกณฑ์'

"หากเธอคือมิติที่ไร้ที่สิ้นสุด… งั้นฉันจะเป็นท้องนภาที่ผูกมัดเธอไว้ตลอดกาล"

สึนะเจ้าห่วยประจำห้องดูท่าไม่ได้เรื่อง แต่แบบนี้เจ้าตัวดันมีแฟนสาวสวยเป็นสาวฮอตของโรงเรียน แล้วที่สำคัญเขาไม่ได้ห่วย แต่เป็นพ่อเสือดีๆ ในคราบทูน่าต่างหาก เขาคลั่งรักแฟนสาวยิ่งกว่าอะไรในโลก [R-18]

ถ้าหาก 'ฮิบาริ เคียวยะ' คิดจะขยํ้าพวกคุณอย่างไร้เหตุผล ให้พวกคุณวิ่งไปขอความช่วยเหลือจากคุณ'คุโรซากิ' (พกขนมหวานไปเผื่อด้วยล่ะ!)