เกวิน โอเมก้าหนุ่มฟื้นขึ้นมาพร้อมความทรงจำอันว่างเปล่า หลังจากจอมพลซีเลียแห่งสหพันธ์สละชีพในสงครามกับจักรวรรดิเมื่อห้าสิบปี ก่อน และเมื่อองค์จักรพรรดิพบเขาครั้งแรกก็เกิดความรู้สึกที่คุ้นเคย...

ทะลุมิติมามีลูกสี่คนพอทน ต้องมาเจอตัวพ่อวายร้ายก่อกวนพอเลย

พี่ชายที่เป็นครอบครัวเพียงคนเดียวของผม จากไปสิบปีแล้ว ผมไม่คิดว่าวันหนึ่งผมจะได้เจอเขาอีก ในตอนนี้ที่เขายืนอยู่ด้านหน้าของผม พี่ชายในวัย "สามขวบ" ที่จับมือชายคนนั้นที่ถูกเรียกว่า "อุนน้า"

กระดิ่งลมใต้ชายคา กังวานท่ามกลางความเงียบ ชาอุ่นในถ้วยกระเบื้อง กลิ่นหอมฟุ้งแต่ไร้รส ข้าพินิจภาพวาดทิวทัศน์ หยดพู่กันแต้มหน้ากระดาษ เมฆาสูงส่งเพียงไร มิอาจเคียงคู่ขุนเขา

...ปกป้องสิทธิของผู้มีชีวิต พูดแทนผู้ตาย... ความอยุติธรรมมีต้นตอ หนี้สินมีเจ้าของ ไม่ใช่ว่าไม่ต้องรับกรรม แค่เวลานั้นยังมาไม่ถึงก็เท่านั้นเอง เพราะ ‘โลกนี้ไม่มีอาชญากรรมที่สมบูรณ์แบบ’