- 14
- 717
- 0
- 0 (0)
"แค่ครั้งเดียว กูไม่ซีเรียสหรอก” “แล้วใครบอกว่ากูจะทำแค่ครั้งเดียว”
"แค่ครั้งเดียว กูไม่ซีเรียสหรอก” “แล้วใครบอกว่ากูจะทำแค่ครั้งเดียว”
การมีพี่เป็นตัวนำของแก๊งตัวกวนไม่ใช่เรื่องดีเลยสักนิด " พอตเตอร์!! " " นี้เขาเรียกน้องแน่ะ " " ศาตราจารย์ เขาหมายถึงพี่ต่างหากเล่า! "
น้องสาวของธีโอดอร์ใช้ชีวิตอย่างเรียบง่าย มันก็เกือบจะง่าย ถ้าเธอไม่เผลอตัวไปจูบกับรุ่นพี่ที่เป็นเพื่อนสนิทของพี่ชายเธอแถมเจ้าตัวยังมีฉายาเป็นคุณชายประจำบ้านสลิธีริน
นี่ฉันตายแล้วหรอ เฮ้อ ทำไมถึงมีแต่เรื่องซวยๆเกิดขึ้นกับฉันนะ ถ้าชาติหน้ามีจริงขอให้ได้ทำตามความฝันด้วยเถอะ สาธุ ‘ได้ตามที่เจ้าปรารถนา โชคดี’ และนั่นคือเสียงก่อนที่สติสัมปชัญญะของเธอจะหายไปตลอดกาล
💥💥💥พี่ไม่เป็นอันทำงานมาชวนน้องกลับบ้านตั้งหลายรอบยัยน้องก็ไม่ยอมบอกว่ายังไม่กลับรอให้ผับปิด พี่ก็เลยต้องสั่งปิดผับก่อนเวลาเพื่อให้แฟนเขากลับบ้าน❗💢💢
จากเทพธิดาผู้สูงศักดิ์แห่งสวรรค์เก้าชั้นฟ้า สู่มารร้ายที่สั่นสะเทือนทั้งสามภพ!
“เด็ก… ยังอยู่ในท้องหนูใช่ไหม”
เฟิงลี่จู มีวาสนาได้เกิดในสกุลมั่งคั่งร่ำรวย แต่ศักดิ์ศรีของนางกลับไม่ต่างจากบ่าวในเรือน ตั้งแต่เล็กจนโต นางต้องเฝ้ารอเศษเสี้ยวความรักความเมตตาจากฮูหยินใหญ่ พี่น้อง ไม่เว้นแม้แต่บิดาของตนเอง
ในวันที่พวกเขาตกลงแต่งงานกัน เกิดเหตุไม่คาดฝันทำให้ได้ย้อนเวลากลับมาช่วง ม.ปลาย ในเวลานั้นพวกเขาเกลียดกันแทบตาย เมื่อย้อนเวลากลับมาใหม่ แล้วจะแอ๊บเกลียดกันยังไงดี
ปีค.ศ. 2500 โลกที่เต็มไปด้วยนวัตกรรมแปลกใหม่ จือหลินเธอคิดค้นตัวยาเพื่อยืดอายุมนุษย์ขึ้นมาแต่การทดลองของเธอผิดพลาด ยาที่ใช้ทดลองชุดแรกทำให้มนุษย์ที่จบชีวิตลงกลายเป็นซอมบี้
คืนที่หิมะโปรยปราย เซเวอรัสได้พบกับเด็กน้อยผู้เป็นดั่งดวงดาวในชีวิตของเขา
ฝันอยากออกทะเล แต่ไม่ได้ฝันว่าจะโดนรุมจีบทั้งเรื่องนี่นา!!
เพราะเหตุผลบางอย่างทำให้ลู่หยวนซีต้องทะลุมิติเข้ามาอยู่ในนิยายเล่มหนึ่งที่เนื้อเรื่องตัวร้ายต้องตายไปอย่างโดดเดี่ยว แต่ระบบที่น่าสงสัยกลับต้องการให้เธอช่วยชีวิตเขาเพื่อแลกกับการกลับไปยังโลกเดิมของเธอ
จู่ๆก็ถูกโยนบทนางร้ายที่ใครๆต่างก็เกลียดชังมาให้ แต่คิดว่าคนอย่างหลิวซีซีจะรับมือไม่ไหวหรือ? หนักกว่านี้นางก็เคยเจอมาแล้ว
ดวงจิตหมอผีสาวที่ก่อกรรมทำบาปมามากมาย ทั้งชีวิตเคยทำบุญเพียงสามครั้งหากเเต่เป็นบุญที่ยิ่งใหญ่จิตเเห่งบุญของนางสามารถไปกำเนิดใหม่หากเเต่จิตที่บาปหนานักถูกจองจำด้วยกรรม ความพยาบาทเเห่งจิดจึงบังเกิด