เมื่ออดีตหมอดูที่ไปไม่รุ่งในสายงานนี้ได้ข้ามมายังโลกใบใหม่ อาชีพที่ชาตินี้เขาจะขอทำน่ะเหรอ? หมอดูมันไม่เวิร์ค งั้นก็ไปทเวิคเป็นหมอลำแทนก็แล้วกัน!

องค์ชายแคว้นซีซานผู้ที่อยู่ในสภาพที่มิได้ต่างไปจากคนพิการ..แต่เพื่อกำลังทางการทหารนางจึงจำต้องอภิเษกกับเขา เขาอย่างกับเสือร้ายที่คอยแต่เฝ้าจะตะครุบเหยื่อ เพื่อบ้านเมือง..นางคงจะต้องยอมเปลืองตัวสินะ !

เรื่องราวของหนุ่มเจ้าของไร่ ที่เผลอมีสัมพันธ์ลึกซึ้งกับสาวมัธยมปลาย แล้วกลับมาเจอกันอีกครั้งในวันที่หญิงสาวกำลังจะคลอดพอดี เขาจึงกลายเป็นคุณพ่อแบบไม่ทันได้ตั้งตัว...

คืนเข้าหอ ได้รู้ว่าที่จริงแล้วโลกที่ตัวเองอยู่เป็นนิยายเรื่องหนึ่ง ตัวเองเป็นตัวประกอบที่แต่งให้กับตัวร้าย โชคดีที่ได้รับระบบมาด้วย แค่ยั่วโมโหคนอื่น สะสมค่าความชัง เขาก็หาเงินได้แล้ว ไม่ต้องง้อสามี!

เพราะความหูเบาของผมแท้ๆ เกือบทำให้ไม่ได้อยู่กับลูกกับเมีย

เจอกันครั้งแรกก็เอาข้าวไปคว่ำใส่หัวพี่เค้า!!! เจอกันครั้งที่สองหน้าก็ไปทิ่มใส่ ที่ๆ ไม่ควรทิ่มอีก !!! ภาพจำ -100% ยังจะหวังให้พี่เค้าใจดีก็เกินไป เค้าไม่จับแดกทั้งตัวก็ดีแค่ไหนแล้ว!!!

เจ้าคุณพ่อเป็นพระยาจริงหรือไยช่างโง่เขลานัก พี่ใหญ่ก็เหมือนจะฉลาดแต่ก็แค่เหมือน พี่รองนี่ยิ่งแล้วใหญ่โง่จนวาระสุดท้าย ส่วนพี่สามดีหน่อยอย่างน้อยเขาก็ตายคนสุดท้าย//นั่นคือเสียงในใจเจ้าคนเล็กรึ?!

คุณชายตระกูลสวี่มีภรรยาหลายคน พอได้เยว่ฟางมาอยู่ในเรือนใหญ่ก็หลงใหล แต่กำเนิดเธอนั้นเป็นเพียงลูกชู้ของเถ้าแก่เยว่อวี้ ซ้ำไม่ใช่สาวบริสุทธิ์ เขาจึงกังวลแต่ก็เลิกรักเธอไม่ได้

"เรื่องมีให้ทำตั้งมากมาย แต่เจ้ากลับเอาแต่ร้องห่มร้องไห้เหมือนผีมาที่นี่!ใครสั่งใครสอนให้เจ้าเป็นเด็กสารเลวไม่รู้เรื่องรู้ราวเช่นนี้!?" ฉู่เหมิน ไม่แม้แต่จะพูดจาถามไถ่อย่างยุติธรรมสักนิด มาถึงก็ดุด

เขาได้มาเกิดใหม่ในร่างของคนที่มีชีวิตที่บัดซบร่มจมไปที่ไหนก็มีแต่คนเกลียดขี้หน้า แต่ถึงจะเป็นอย่างงั้นทำไมเขาถึงดูไม่ทุกข์ร้อนอะไรเลยละ

เพราะเคยสูญเสีย ถึงได้รู้ว่าสำคัญ ต้องอยู่ในสายตา อย่าห่างไปไหนไกล ถึงต้องใช้วิธีกักขังเหนี่ยวรั้งเอาไว้ก็ต้องทำ.....เพราะฉันเหมือนจะตายถ้าขาดเธอ

วิราสาวน้อยชีวิตสุดอาภัพเกิดมากำพร้าพ่อแม่ ต่อสู้ดิ้นรนจนร่ำรวย แต่ยังไม่ทันจะได้ใช้ชีวิตแสนสุขดั่งที่หวัง จู่ๆก็ลืมตาตื่นมาเจอกับครอบครัวสุดแสนจะบิดเบี้ยว พ่อแม่รักลูกลำเอียงสุดๆที่เธอฝันถึงอยู่บ่อยๆ

ไหนบอกว่าเป็นนิยาย โรแมนติกแฟนตาซี ไง แล้ว โศกนาฏกรรมพวกนี้มันคืออะไรมิทราบ!? “เจ้าต้องหัดดูแลตัวเองซะบ้าง“ “ท่านผู้มีพระคุณคะ” “เจ้านี่มันเจ้าเล่ห์เสียจริง” ฉันแค่ไม่อยากให้ตัวเองตายเท่านั้น! แล้วพวกตัวละครหลักพวกนี้มายุ่งอะไรกับฉันนักหนา!!

“เลิกยัดเยียดคำนี้สักที รู้ไว้เลยนะ..เธอจะโดนใครมันเอาฉันไม่สนใจสักนิด”