ณ โลกหลังภัยพิบัติ ไร้ธรรมเนียม ไร้กฎเกณฑ์ ไร้ซึ่งคุณธรรม ยังมีเด็กหนุ่มคนหนึ่งซึ่งอาจนำพาแสงสว่างมาสู่มวลมนุษย์

เขาคือคู่นอนที่ฉันติดใจ...แต่เขาเป็นน้องชายของคนที่ฉันกำลังจะแต่งงานด้วย

ยามเหมันตฤดูอันหนาวเหน็บ สวี่ไท่ผิงสูญเสียคนสำคัญไปอย่างไม่มีวันหวนคืน ทว่าในวันเดียวกัน เขาก็ได้รับสิ่งล้ำค่าสิ่งหนึ่ง และสิ่งนั้นได้แปรผันชีวิตของเขาไปตลอดกาล…

ตู้เจี้ยนโยวไม่คาดคิดว่าถังเฮ่อที่เคยช่วยเขาไว้จะกลายเป็นเจ้าของโปรเจกต์ใหม่ของเขา ความใกล้ชิดพาใจไหวหวั่น รู้ทั้งรู้ว่าเป็นไปไม่ได้ แต่ก็ขอลองรักเพื่อความสุขสักครั้ง ทว่าความเข้าใจผิดกลับพรากทุกอย่าง

หยางเฟยอวี่มองนางด้วยดวงตาลุ่มลึก "พี่คิดว่าพี่โดนวางยา" เขาเอ่ยเสียงแหบพร่า เอื้อมมือไปลูบไล้ใบหน้าของนางอย่างแผ่วเบาแล้วหยุดลงที่ริมฝีปากบาง "ช่วยพี่ได้หรือไม่"

...ปกป้องสิทธิของผู้มีชีวิต พูดแทนผู้ตาย... ความอยุติธรรมมีต้นตอ หนี้สินมีเจ้าของ ไม่ใช่ว่าไม่ต้องรับกรรม แค่เวลานั้นยังมาไม่ถึงก็เท่านั้นเอง เพราะ ‘โลกนี้ไม่มีอาชญากรรมที่สมบูรณ์แบบ’

ในวันที่ซอมบี้เข่นฆ่ามนุษย์ไปทั่ว จี้อวิ๋นได้ใช้ยันต์ระเบิดฝูงซอมบี้ ในวันที่อาหารขาดแคลน จี้อวิ๋นได้ใช้ยันต์เร่งเจริญพืชผัก ในวันที่เจอเนื้อคู่ จี้อวิ๋นผ่านฝูงซอมบี้ระดับสามมาได้...และ ร้องไห้ TTOTT

'ฉัตรประภา' หลานชายแห่งชาติ อายุ 28 ปี แต่ประสบการณ์ 26 ปี ดันไปปิ๊งรักนักธุรกิจผู้เย็นชาอย่าง 'ไค' งานนี้ต้องงัดกลเม็ด มารยาชายต้องมา น้ำตาก็ต้องมี จีบไม่ติดไม่เป็นไร เพราะถ้าไม่รัก พี่จะยิงให้รักเอง

โง่ทนอยู่กับคนที่นอกใจเพียงเพราะลูก โง่ยอมปิดหูปิดตาเพียงเพราะไม่อยากให้ความรักต้องพังลง โง่ให้หญิงร้ายชายเลวได้อยู่กันอย่างมีความสุข แต่ตัวเองกลับต้องนอนจมกองน้ำตา

เหลยหลงบ้างาน ละเลยทุกสิ่งในชีวิต เมื่ออุบัติเหตุ ทำให้ชีวิตพลิกคว่ำไม่อาจจะทนอยู่ได้ จึงคิดสั้น"สัญญาต่อฟ้าชาติหน้าจะไม่ช่วยเหลือใครไม่ทำดีต่อใครจะรักเพียงตนเองเท่านั้น "แต่มันจะเป็นเช่นนั้นจริงเหรอ

ต่อให้ดวงอาทิตย์และดวงจันทร์จะดับสลาย ต่อให้ผืนฟ้ามอดม้วยพังทลายลง สองมือของแม่ก็จะไม่ละกอดที่มีให้กับลูก จะไม่ปล่อยให้เธอหลุดมือไป เราจะอยู่เคียงข้างกันตราบจนวันสุดท้ายของชีวิต

ท่ามกลางเสียงของหยาดฝนที่ตกกระทบลงบนผืนดิน ยามเมื่อริมฝีปากอ้าเอ่ยคำขอสุดท้ายของชีวิต ถ้อยคำที่พิษฐานจึงกลับกลายเป็นคำสัตย์ที่ไม่อาจเปลี่ยนแปลง “เราสองคน เกิดชาติภพใดก็อย่าได้ครองคู่กันอีกเลย”​

เธอสวย เธอเก่ง เธอเด็ดขาด เธอดุดันไม่เกรงฟ้าไม่กลัวดิน นี่คือคุณสมบัติของเจ๊ใหญ่ช่วงกลียุค

"อาเธอร์ สัญญากับฉันนะว่านายจะไม่รับภรรยามาเพื่มแล้วนะ" "เออ จะพยายามละกันนะ" "ห้ามมีเพื่มแล้ว!!!!"

:เบื่อมากที่เอาไอดอลมาแสดงละคร คือความสามารถมันก็ได้อยู่แหละ แต่คนที่ทำอาชีพนักแสดงมันก็ต้องทำได้ดีกว่าอยู่แล้วป่ะ:แอบเสียดายบทที่ชลินท์กร บทนี้มันต้องมือถึงจริง ๆ นะ

‘ข้าวปั้น‘ เป็นเด็กทุนยากจนที่เช่าห้องพักราคาถูก จู่ๆ วันหนึ่งก็ถูกใครก็ไม่รู้บุกเข้ามาชำเรา ถ้าไม่ได้ ‘วสัตน์’ เพื่อนที่แสนดีคนนี้มาช่วย เขาคงต้องตายสลายไปแน่ๆ