สุวรรณ ภารดร

ข้าพเจ้าเห็นพระสูตรสำแดงพลังแจ่มแจ้งแล้ว ว่ามันสามารถชุบชีวิตทหารญี่ปุ่นทั้งหมวดให้กลับมามีชีวิตได้ ก็คำนึงไตร่ตรองอย่างถี่ถ้วน จนได้ข้อสรุปว่า “ต้องเผาทำลายในทันที”

“ลือกันว่ามันเป็นพืชจากนรก ไร้ผู้ใดล่วงรู้แหล่งกำเนิด มันอาจมีผีสถิตอยู่คล้ายว่านปอบหรือว่านกระสือ แต่พืชพวกนี้มีคนรู้ป้องกันได้...ต่างกับห่าเรื้อนที่เป็นเพียงแค่เรื่องเล่า!”

นี่เทพแห่งโชค...เรื่องจริงเหรอ...ว่าแกน่ะ ให้พรได้ทุกข้อ!

เรื่องนี้เขียนขึ้นเพื่อไว้อาลัยถึงอาจารย์โทริยามะโดยเฉพาะ เพราะท่านคือหนึ่งในแรงบันดาลใจสำคัญ ที่ทำให้ผมเริ่มเขียนนิยาย

เพชรแท้ย่อมมีตำหนิ ฉันไม่รู้หรอกนะว่าเธอจะผ่านอะไรมาบ้าง แต่ตอนนี้เธอคือดวงใจของฉัน

หากท่านผู้อ่านสงสัย ว่าทำไมเรื่องนี้ถึงไม่มีชื่อ ก็โปรดพิจารณาเรื่องราวที่ผมจะถ่ายทอดต่อไปนี้ แล้วลองวิเคราะห์ดูว่า ท่านจะตั้งชื่อมันว่าอะไร

ภิกษุมรณภาพเกือบสิ้นอาวาส เมือกแดงเถือกเปื้อนผ้ากาสาวพัสตร์ สภาพศพแปลกประหลาดเพราะ 'มีดอกไม้น้อยใหญ่เบ่งบานเต็มเรือนร่าง' บางสิ่งที่เหนือความเข้าใจของมนุษย์กำลังโจมตีศาสนา เพื่อขยายอำนาจของตัวมันเอง!

บางทีสังคมไม่ได้ทำให้ผิดหวังหรอก แต่เป็นอุดมการณ์ของฉันต่างหากที่ทำตัวเอง

สาเหตุที่คณะเดินทางจากกรุงเทพฯ สามารถเอาตัวรอด บุกบั่นมาถึงอาณาจักรมรกตนครได้ ส่วนหนึ่งก็คงหนีไม่พ้นทักษะของหัวหน้าคณะเดินทาง ‘ม.ร.ว เชษฐา วราฤทธิ์’

“พบบุปผาในพงไพร อุปมาดั่งพบมณีในถ้ำ มาตรว่าหมกใต้โคลนตม ล้างออกก็ยังงดงาม ได้เจียระไนหน่อยก็ทอแสง ผิดกับเศษแร่ที่ต่อให้หลอมใหม่เพียงใด ก็หลอกลวงได้เพียงภายนอก"

เรื่องวุ่น ๆ ของนักเขียนหนุ่มคนหนึ่ง ที่ต้องเผชิญระหว่างวิ่งออกกำลังกายในปักกิ่งยามวิกาล

—A mocking version of the masterpiece “Kentucky derby is decadent and depraved” [ผลงานล้อเรียนเรื่องสั้นชิ้นโบแดงของ ฮันเตอร์ เอส ทอมป์สัน]

—A mocking version of the masterpiece “Fear and Loathing in Las Vegas” [ผลงานล้อเรียนนิยายชิ้นโบแดงของ ฮันเตอร์ เอส ทอมป์สัน "เละตุ้มเปะที่ลาสเวกัส"]

“ของดี ๆ เหล่านั้นมันเป็นสิ่งสมมติ ไม่มีอะไรดีแท้ร้อยเปอร์เซ็นต์หรอก”

"อันตัวพี่เคยประสบพบเจอนารีในเมืองมาก็มาก แต่ก็หาความจริงใจเสียมิได้ เมื่อเทียบกับบุปผาในพงไพรที่งดงามทั้งจากภายนอกและภายใน ก็มิอาจหาใครเทียบได้เลยหนา แม่กัลยาณี”"