“ระหว่างข้ากับเจ้า ก็แค่คู่นอนชั่วคราว! อย่าได้ริอ่านไปกล่าวอ้างว่าเป็นสามีของข้าเด็ดขาด!”

แม่ลูกหมีเขียนนิยายยังไงก็ไม่ปัง ไม่รุ่งสักที เกิดไปอ่านนิยายของนักเขียนดาวรุ่งพุ่งแรง จึงรู้สึกอิจฉาตาร้อนเส้นเลือดในสมองแตกตาย เพราะเครียดมาก แล้วทะลุมิติมาในนิยายของใครก็ไม่รู้ แต่ที่รู้ ๆ ดันท้อง

เมื่ออ่อนโยนแสนดีสามีไม่ชอบมักหมางเมิน พูดจาหาได้รักษาน้ำใจของนางไม่ เช่นนั้นภรรยาผู้นี้จะร้ายให้ท่านดู

“วันนี้ข้าไป๋ฟางหรง ขอหย่าขาดจากตระกูลจ้าว ด้วยความผิดอิจฉาริษยา อับอายต่อบรรพชนตระกูลจ้าว จึงขอหย่าร้างด้วยตนเอง หลังจากนี้จะเป็นตายร้ายดีอย่างไร ไม่เกี่ยวข้องกับตระกูลจ้าวอีก”

ไป๋เหม่ยเจินตอบตกลงแต่งงานแทนพี่สาว ด้วยเพราะชายผู้นั้นเป็นแม่ทัพที่นางชมชอบ แม้เขาจะตามืดบอดนางก็ยินดี ไม่ว่าจะทำดีสักเท่าไหร่ พยายามสักแค่ไหน สุดท้ายนางก็เป็นเพียงแค่...คนไร้ค่า และยังถูกตราหน้าว่า

“จูเอ๋อร์ เด็กคนนั้นใช่ลูกของข้าหรือไม่” “ข้าจดจำไม่ได้เสียด้วยสิ ว่าสามีของข้าคนไหนกันแน่ อีกอย่างเด็กคนนี้ไม่ใช่ลูกชายของท่าน อย่ามาคิดแอบอ้างเป็นบิดาของเขาเด็ดขาด”

แม่สามีที่ว่าร้าย หากเจอลูกสะใภ้อย่างจ้าวกุ้ยหลินยังต้องยกธงขาวขอยอมแพ้ มีหรือที่นางจะยอมให้สามี ข่มเหงรังแก แต่งงานได้สี่วันนางก็ยื่นหนังสือหย่าให้เสียแล้ว