ซูซูหลงรักบ่าวความจำเสื่อมของตัวเอง แต่รักนั้นเป็นรักต้องห้าม ไม่อาจบอกใคร เพราะฐานะแตกต่างเกินไป นางจึงชอบแกล้งใช้งานเขาเพื่อจะให้เขามาอยู่ใกล้ๆ ต่อมาจึงได้รู้ว่า ..เขาคือฮ่องเต้ทรราชที่ผู้คนหวาดกลัว

ชาติก่อนเป็นข้าที่เลวทรามต่ำช้า หลอกให้นางรัก และหักหลังนาง ชาตินี้ สามีชั่วขอกลับใจ จะขอรักเพียงฮูหยินเท่านั้น ..ฮูหยินโปรดอภัย สามีชั่วช้าผู้นี้ กลับใจแล้ว

ข้าเพิ่งรู้ในภายหลังว่า สามีที่ข้ารักแท้จริงแล้วไม่เคยรักข้าเลย แต่ที่เขาแต่งงานกับข้า ก็เพื่อให้นางในดวงใจที่เขารักสมหวังกับผู้ชายที่ข้าเคยหมายปอง สามีเช่นนี้ ..ข้าขอหย่า ชาตินี้ชาติหน้าอย่าได้พบพาน

ทะลุมิติมาทั้งที ดันอยู่ในร่างสตรีเชยเฉิ่ม ไร้รสนิยม สามีเลยเย็นชา ไม่สนใจ เช่นนั้น ข้ามาแล้ว ขอปฏิวัติใหม่ พลิกเจ้าของร่างนี้ให้เป็นหญิงงาม ดูซิ ..สามียังจะตีตัวออกห่างไหม ไม่งั้น ข้าจะหาสามีใหม่

อยู่ๆ ตัวประกอบที่ชีวิตราบรื่นอย่างข้าก็โดนนางร้ายแย่งบท ข้าเลยต้องรับบทเป็นนางร้ายที่ต้องแต่งงานกับตัวร้ายที่โหดเหี้ยมอำมหิตแทน แล้วข้าจะรอดไหมล่ะ ขนาดนางร้ายยังหนี แล้วตัวประกอบอย่างข้าควรทำไง

เกิดใหม่ทั้งที ดันมาเกิดในครอบครัวของตัวร้าย หนำซ้ำ ยังถูกได้ยินเสียงในใจว่ากำลังนึกคิดอะไร ว้าวุ่นเลยล่ะทีนี้ ท่านพ่อท่านแม่ ..ข้าก็แค่ อยากให้พวกท่านรักกัน ไม่อยากจะให้ครอบครัวเราจบเหมือนในนิยาย

ใครจะคิดว่าเจ้าพ่อเซี่ยงไฮ้ที่เกลียดเมียจนวางแผนจะฆ่าให้ตาย ต้องเปลี่ยนใจ เมื่ออยู่ๆ เธอก็เปลี่ยนไปราวกับคนละคน จากที่คิดจะฆ่ากลับกลายเป็นหวงแหนสุดใจ

เมื่อสามีสั่งโบยตีเพื่อเค้นเอายาถอนพิษจากนางเพื่อไปช่วยผู้หญิงที่เขารัก จนทำให้นางต้องตายมาแล้วชาติหนึ่ง คิดหรือว่า ครานี้นางจะยังหวนคืน ต่อให้ท่านสำนึกเสียใจ และต้องการให้ข้าหวนคืน ก็สายไปเสียแล้ว

ทะลุมิติมาอยู่ในร่างนางร้ายที่อนาคตจะถูกสามีตัวร้ายฆ่าตาย แต่นางจะไม่เป็นไปตามบทเด็ดขาด อย่างแรกคือต้องพิชิตใจลูกให้ได้ก่อน เรื่องอื่นค่อยว่ากัน ส่วนสามีตัวร้าย ..จะไปตายที่ไหนก็ไป นางไม่อยากสนใจ

ตั้งแต่ข้าไม่ยอมเล่นตามบทนางร้ายที่ถูกกำหนดไว้ กลับดึงดูดพระเอก พระรอง ตัวร้ายให้มารายล้อมข้า ..นี่พวกท่านเข้าใจอะไรผิดหรือไม่ ข้าคือนางร้าย ..ไม่ใช่นางเอก ไยพวกท่านต้องมาวุ่นวายกับชีวิตนางร้ายเช่นข่า

เมื่อสามีสั่งโบยตีเพื่อเค้นเอายาถอนพิษจากนางเพื่อไปช่วยผู้หญิงที่เขารัก จนทำให้นางต้องตายมาแล้วชาติหนึ่ง คิดหรือว่า ครานี้นางจะยังหวนคืน ต่อให้ท่านสำนึกเสียใจ และต้องการให้ข้าหวนคืน ก็สายไปเสียแล้ว