เพียงแค่อยากจะอยู่ข้างกาย "ข้าไม่ได้ต้องการจะเลว ไม่ได้อยากเป็นคนไม่ดี แต่ท่านต่างหากที่ยัดเยียดมันให้กับข้า อยากให้ข้าเป็นอะไรข้าก็จะเป็นให้ที่รัก แม้แต่คำว่า ปีศาจ ที่ท่านต่อว่าข้า ข้าก็จะเป็นให้"

"จีมินเป็นอะไรลูก" "จีมินเลือดออก!!" "โซลเมทบ้าบออะไรกัน ฉันไม่เป็นกับนายด้วยหรอก ฉันเกลียดนาย เกลียดๆๆๆๆๆได้ยินมั้ย" #หลงกุกมิน

รักฤดูหนาว จีมินติดอยู่ในเขตชนบทที่ห่างไกลความเจริญ เพื่อนก็มีเท่านี้ ในหมู่บ้านก็มีคนแค่นี้มองไปทางไหนก็เจอแต่คนเดิมๆ แต่พออยู่มาวันนึงมีเพื่อนย้ายมาอยู่ใหม่ ลูกชายเจ้าของบ้านทำไมมองเราแปลกๆ นะ

"กล้าดียังไงถึงส่งโอเมก้าชั้นต่ำมาเป็นเครื่องบรรณาการข้า เอาตัวมันไปขัง" "เจ็บ.." เสียงแผ่วเบาเหมือนใกล้จะหมดแรง น้ำตานองหน้าเพราะความเจ็บปวด ปากอ้าค้างไร้ซึ่งเสียงกรีดร้อง 'ลูกของข้าไม่อยู่แล้ว'

"สวัสดีครับผู้กองเจค ผมหุ่นยนต์นักรักรหัส 1013 มาดามลิลลี่ส่งผมมาอยู่เป็นเพื่อนคุณ"

โอเมก้าที่เหลืออยู่มีน้อยมาก จีมินเป็นโอเมก้าในแถบเมืองนี้ ในหมู่บ้านแห่งนี้มีแต่เบต้าธรรมดา ตากับยายต้องการที่จะปกป้องจีมินผู้อ่อนแอคนนี้ให้ไกลจากพวกเขา พวกคนในเมืองไว้ใจไม่ได้ 'พวกเขาอันตราย'

จองกุกยกมือขึ้นกัดเล็บอย่างรู้สึกประหม่า ขาสั่นอย่างกับเจ้าเข้า "จองกุกมึงเขย่าขาทำไมเนี้ย" กูไม่ได้เขย่าขามันสั่น "โอ้ยเชี้ยจะทำไงดีว่ะ ต้องเจออาจารย์ด้วย" "มึงเป็นเอามากนะเนี้ย"