ผมแต่งเล่นๆ ไม่เเน่ใจว่าโหดไปหรือเปล่า...

“การมีชีวิตอยู่คือความเจ็บปวด...” หญิงสาวผู้นั้นกล่าวกับผมที่ยืนอยู่เบื้องหน้าเธอก่อนจะพุ่งตัวทะยานลงสู่ปฐวีคอนกรีตที่แข็งและหนานั้นเอง..

ผมเงื้อขวานในมือขึ้นเพื่อ...สับ!!!! (ผมเขียนไปรอบนึงยังไม่จบเเล้วมาเขียนอีกรอบ รายละเอียดยังไม่ค่อยมากนัก ยังไงก็ช่วยติชมด้วยนะครับ..)

เป็นเรื่องที่ผมเเต่งตอนว่างๆอีกเรื่องหนึ่ง คงไม่โหดสาแก่ใจใครต่อใครเท่าไหร่นัก..(มั้งครับ)