ตอนกลางวันเราสองคนเหมือนคู่อริที่ไม่ว่าจะเจอกันที่ไหนเป็นอันต้องมีเรื่องตีกันที่นั้น ตอนกลางคืนเราสองคนเป็นคู่นอนที่ไม่ได้ต่างอะไรกับคู่รัก กฎข้อเดียวของเรา จะมีใครก็ได้แต่ถ้าจับได้เมื่อไหร่ตายคู่

ใครๆก็ว่าฉันโชคดีที่ถูกมาเฟียเก็บมาเลี้ยง มีทุกอย่างอยากได้อะไรก็ได้ แต่ใครจะรู้ว่าความเป็นจริงฉันต้องทนกับอะไรบ้าง ทั้งศัตรูรอบด้าน ไหนจะผู้ชายที่เกลียดฉันยังกับอะไรดีอย่างคุณชายรอง ชีวิตที่สวยงามมันมีแค่ในนิยายเท่านั้นแหละ

ผมรักและซื่อสัตย์กับเขามาตลอด จนตอนนี้ผมทนไม่ไหวอีกแล้ว "กูไม่ทนกับคนแบบมึงอีกแล้ว" "ก็เอาสิถ้าคิดว่ามึงจะหนีกูพ้น"