libraly

ลลิน: “คุณคือเจ้าของเกาะเหรอคะ?” ธาม: “ผมเป็นนายหัวที่นี่” ลลินยิ้มสดใส ลลิน: “ดีเลยค่ะ ฉันชื่อลลิน มาพักที่นี่เพื่อเขียนนิยายค่ะ” ธาม: “ที่นี่ไม่ใช่ที่สำหรับคนที่ชอบความสะดวกสบาย” ลลินชะงัก

อกหักจนไม่เชื่อในความรัก...เธอจึงใช้เหล้าเป็นที่พึ่งและสาบานว่าจะไม่รักผู้ชายคนไหนอีกแต่โชคชะตากลับส่ง “หัวหน้าทหารพราน” ผู้เย็นชาและดุดันมาให้เธออยู่ใกล้ ๆจากคู่กัดกลับกลายเป็น...

“ผมหึง”คำสารภาพสั้นๆ ทำให้เธอเงียบไป “แล้วผมก็โมโหตัวเองที่ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะถามคุณ” น้ำฝนตกใจกับคำพูดต่อมา “แต่วันนี้ผมจะใช้สิทธิสามีของคุณ” ชายหนุ่มรวบมือบางรวบตัวเธอขึ้นในอ้อมแขนเดินตรงเข้าห้องนอน

เขาคือมาเฟียผู้ไม่เคยยอมใคร... แต่กลับยอมแพ้ให้เธอเพียงคนเดียว เมื่อหัวใจของมาเฟียถูกผู้หญิงคนหนึ่งจับจอง ต่อให้ต้องแลกด้วยทุกสิ่งที่มี เขาก็ไม่มีวันปล่อยเธอไป คนนี้ของฉัน...ใครก็ห้ามแตะ

“คนที่เคยรักกันแต่ต้องปล่อยมือ → กลับมาเจอกันอีกครั้งหลัง 10 ปี → ฝ่ายหนึ่งจำได้ แต่อีกฝ่ายจำไม่ได้ → และเธอดันมีแฟนแล้ว”