ค้นหา

กลิ่นอายของฤดูใบไม้ผลิ และการโบยบินครั้งใหม่ สายลมเอื่อยๆ ของต้นเดือนเมษายนพัดพาเอาพายุกลีบซากุระสีชมพูอ่อนให้ร่วงหล่นลงมาปูลาดเป็นพรมยาวเหยียดบนทางเดินเข้าสู่ โรงเรียนมัธยมปลายคาราสึโนะ

ตั้งแต่อายุ 5 ขวบ เรียวสุเกะ ฮันยูได้พบกับวอลเลย์บอล ลูกบอลเพียง 260 กรัมกลับจุดประกายความฝันในหัวใจ จากวันนั้น เขาจึงมุ่งมั่นฝึกฝนเพื่อสักวันจะได้ยืนอยู่ในสนามและไล่ตามความฝันของตัวเอง

[ทีมแกร่งที่โรยรา... อีกาที่บินไม่ขึ้น...] นั่นคือนิยามของคาราสุโนะในยุคหนึ่ง ทว่าด้วยมันสมองอันเฉียบคมพร้อมกับคำชักจูงอันเล่ห์เหลี่ยมของ "คิตางาวะ เคย์" เขาจะนำพาทีมนี้ไปได้ไกลขนาดไหนกันนะ

เซตเตอร์สำรองคาราสึโนะคนนั้นอย่าว่าจะเฉียดเข้าใกล้ได้เลย แค่มองนิดเดียว อีกาก็รุมทึ้งแล้ว

เรื่องราวของวอลเลย์บอลชายทีมชาติญี่ปุ่น สู่เป้าหมายระดับโลกด้วยขุมพลังแห่งยุคทองของวอลเลย์บอลญี่ปุ่น แต่ระหว่างทางนั้นก็เต็มไปด้วยขวากหนามให้เหล่าสัตว์ประหลาดฝ่าไปเพราะประเทศอื่นก็ต่างแข็งแกร่งเช่นกัน

ถ้าถามถึง ‘อุเมมิยะ ฮิคาริ’ ทุกคนก็จะตอบว่าเธอคือผู้จัดการสาวประจำชมรมวอลเลย์บอลชายคาราสึโนะ แต่จริง ๆ ไม่ใช่โว้ย! เธอแค่มีญาติเป็นสมาชิกชมรมต่างหากล่ะ

ผมตื่นขึ้นมาในวันเดิมซ้ำ ๆ ครั้งแล้วครั้งเล่าโดยไม่รู้สาเหตุ สิ่งเดียวที่ผมรู้คือ..ผมต้องออกจากลูปนี้ให้ได้

ในวัยมัธยมก่อนจะได้ฉายามหาราชามากับตัว โออิคาวะได้ปลุกระบบประหลาดขึ้น มันยึดมั่นว่าจะผลักดันเขาให้ขึ้นเป็นผู้เล่นเซ็ตเตอร์ที่ยอดเยี่ยมที่สุดของประวัติศาสตร์!

“ห๊า! พี่ชายของคาเงยามะเหรอ!?”

“สวัสดีครับ กัลเลนเบิร์ก ซาเอริ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ”

นี่ ๆ รู้หรือเปล่า? คาราสึโนะกลายเป็นร่างทองไปแล้ว! ไม่ใช่แค่ทีมแข็งแกร่งขึ้น แต่พวกเขามีผู้จัดการคนสวยถึงสามคน! ใครบางคนพูดด้วยความอิจฉา! ฮิโยริ คนสวยที่ถูกพูดถึงมองความแปลกของทีมด้วยความสนใจ～♥

ถ้าหากว่าอาคาบาเนะ คารุมะย้ายมาเรียนม.ปลายที่คาราสึโนะจะวุ่นวายแค่ไหนกันนะ ... "นี่ได้ยินมาว่ายักษ์แดงคาราสึโนะแต่ก่อนไม่ได้ผมสีแดงนะ ผมหมอนั้นถูกย้อมด้วยเลือดของคนที่ตัวเองเอาชนะได้" "น่ากลัวจัง"

ความเจ็บปวด... นั่นคือสิ่งสุดท้ายที่ฉันจำได้. เสียงนกหวีดดังยาว. ความรู้สึกของพื้นไม้ที่เสียดสีกับฝ่ามือ. และลูกบอล... ลูกสุดท้ายที่ฉันพยายามจะคว้ามัน แต่มันกลับลอยผ่านมือไปอย่างช้าๆ

"อยู่ปีสามแล้วนะคะ เล่นเป็นเด็กๆไปได้" ผู้จัดการทีมวอลเลย์บอลอย่างมิจิรุ ถึงจะชินกับความวุ่นวาย แต่ก็ไม่เคยชินกับคำพูดหยอกล้อของกัปตันเนโกมะที่ชื่อ 'คุโรโอะ เท็ตซึโระ' คนนี้สักที

แค่ชีวิตผู้จัดการทีมวอลเลย์บอลคาราสึโนะธรรมดาๆ

โทรศัพท์ของเด็กเนโกมะหายเป็นเหตุทำให้เราได้เจอกัน’อีกครั้ง’

ฟุราคาวะหายไปไหนอีกแล้ว!

เหตุใดสัตว์อัปมงคลอย่างเจ้าจึงยังเลือกปกป้องมนุษย์

กระดิ่งลมของคาราสึโนะส่งเสียงหนวกหูมากเลยล่ะ