ค้นหา

ตั้งแต่ตื่นขึ้นมาจะต้องทำอะไร หลังจากนั้นต้องทำอะไร ต้องใส่ชุดแบบไหน ต้องทานอะไร ต้องทำอะไรต่อจนกระทั้งเข้านอนเป็นแบบนี้วนไปไม่รู้จบ อิสรภาพที่คือสิ่งที่ฉันไม่เคยได้ …เพราะแบบนั้นฉันถึงได้หนีออกมา

แม้แต่แสงสกาวจากดวงดารายังไม่พรั่งพราวเท่าดวงตาของเธอยามมองมา อาจเพราะแบบนั้นราชาแห่งโลกกลางคืนถึงได้ถนุถนอมเธอไว้ในส่วนหนึ่งของหัวใจอันมืดมน ALL FOR ONE x OC -END-

" เป็นอะไรไหม? " ปีกสีขาวโบกสะบัดขนนกให้โปรยปราย เส้นผมสีบลอนด์ทองที่พลิ้วไหว มือขาวเล็กยื่นตรงมาข้างหน้า นั่นคือสิ่งสุดท้ายที่ชิการคิ โทมูระในวัยเด็กเห็นก่อนจะหมดสติไป

I like your smile and like when you crazy.

เธอลืมตาตื่นขึ้นมาในที่ที่ไม่รู้จัก ไม่มีความทรงจำ ไม่มีอดีต ราวกับไม่เคยมีตัวตน สิ่งที่มีนั้นมีเพียงระบบประหลาดที่ตามติดตัวและภารกิจแปลกๆที่มักพาเธอไปเสี่ยงอันตราย

เด็กทั้งสามผู้ใฝ่ฝันเป็นดั่งผู้กล้า สุดเวลาดำดิ่งสู่หุบเหวลึกนิรันดร์ดั่งวายชนม์– ละทิ้งนามเดิม ถือกำเนิดใหม่จากเศษซากแห่งมรณา ( tomura x oc x dabi )

"คุณเจ็บหรือเปล่า" ในขณะที่ถาม เธอก็เอื้อมมือขึ้นไปสัมผัสรอยแผลบนใบหน้าของเขาอย่างแผ่วเบา ปลดปล่อยอัตลักษณ์ออกมา เพราะทั้งพลัง ลมหายใจ และจุดมุ่งหมายในชีวิตของเธอ มีเพียงเพื่อให้ดาบิคนเดียวเท่านั้น

**ประกาศ~ ตอนนี้ไรท์ยังไม่สามารถกลับมาอัพได้ เนื่องจากปัญหาเรื่องเวลาทำงานไม่บาลานจ์กับเวลาแต่ง ซึ่งถ้าไรท์มีเวลาว่างจะกลับมาอัพให้อ่านต่อนะคะ ขออภัยเป็นอย่างสูง**

โทมุระ เชื่อมาตลอดว่าเธอคือคนที่รักเขามากที่สุด คนที่เล่นบทเป็นพี่สาวที่คอยปกป้องตัวเขาจากโลกที่ปฏิเสธตัวเขา คนที่เขาทั้งรักทั้งหวงไม่ให้มีใครแย่งเธอไปจากเขา ทำไมวันนี้อาจารย์ถึงได้บอกให้เขาฆ่าเธอ

นี่น่ะเหรอ เด็กอีกคนที่รุ่นที่เก้าเก็บมาเลี้ยงน่ะ

"น้องสาวโทมูระคุงน่ารักดีนะครับ ไม่เหมือนคนพี่เลย" "ถ้าแกยุ่งกับเธอ แกโดนฉันจับย่อยแน่"

บททดสอบสุดท้ายของการเป็น'ว่าที่พระเจ้า'องค์ต่อไปเริ่มขึ้นแล้ว เพื่อที่จะทำให้โลกสงบสุขผมก็ต้องบรรลุเป้าหมายของบททดสอบนี้ให้จงได้ โดยไม่รู้เลยว่าตัวเองได้กลายมาเป็นเพื่อนบ้านของ'ว่าที่วายร้าย'ในอนาคต

สิ่งที่ขอมันมากเกินไปเหรอ? ทำไมถึงต้องทำแบบนี้กับฉันด้วยล่ะ? ฉันทำอะไรผิดไปหรอ? ทำไมมันยังไม่ดีพอ? ฉันต้องการแค่....

แม่มดพ่อมด เป็นตำนานและนิทานที่ถูกเล่าต่อกันมา เป็นเพียงเรื่องราวที่มนุษย์สร้างสรรค์ขึ้นมา 'จริงหรือ' แล้วจะรู้ได้อย่างไรว่าโลกที่ผู้คนต่างมีพลังวิเศษที่เรียกว่าอัตลักษณ์ จะไม่มีแม่มดพ่อมดปะปนอยู่ละ

มิโดริยะ ฮิบิกิ ต้องการแค่อยู่อย่างสงบโดยปราศจากดารแบ่งแยก เผื่อครอบครัวเผื่อน้องชายผู้เป็นที่รักของเขา

จากที่ปวดหลังคล้ายจะเป็นออฟฟิศซินโดม จู่ๆก็ดันมีหนูปริศนาลากคอถีบส่งไปเป็นยอดมนุษย์ที่ต่างโลกซะงั้น แต่ไหงที่คุยกันไว้จะต้องมีระบบด้วยไม่ใช่รึไงฟะ

朝露 大潮—อะซัทสึยุ โอชิโอะ [n.] ใช่เด็กผู้หญิงที่มาจากโรงเรียนเดียวกันกับโทโดโรกิรึเปล่านะ

คุณหมอโชเป็นคนแบบไหนเหรอคะ? "โชจังเป็นคนแบบไหนเหรอ? อืออ โชจังหน่ะน่ารักที่สุดเลยหล่ะค่ะ! ขนมรูปผีเสื้อของโชจังก็อร่อยค่ะ! " –Toga himiko–

"เบื่อ..ขี้เกียจ.....ง่วง..ไม่เอา"