ค้นหา

ลิลลี่แห่งสลิธิรีนอย่างเรดิเอต้า เพฟเวอเรลล์ เป็นคนดี แต่คนดีที่ไหนจะเป็นคนของจอมมาร

ฉันแซนดี้ วินน์ ไม่ใช่คนที่โดดเด่นอะไร หน้าตาก็บ้าน ๆ อีกทั้งยังโก๊ะ หัวฟูใส่แว่นหนาเตอะอีก แต่นี่คือเรื่องราวของฉันที่อาจไม่ได้โดดเด่นอะไร แต่เป็นเรื่องราวที่ฉันมีความสุขที่สุด

เสือ สุดที่รัก คุณพ่อเลี้ยงเดี่ยวลูกหกคน! ได้ออกมาจากการปกครองของคุณชายตระกูลเทพ ผู้เป็นพ่อของลูก ๆ ทำให้เขามีความเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น แต่แล้วพวกเธอก็กลับมาทวงถามสิทธิ์ความเป็นสามี! กับเขาอีกครั้ง

"ถึงนายจะลืมว่าฉันเป็นใคร.." "ยังไงฉันก็ยังเชื่อใจนายนะ วิลาร์โด้..." ลิเอลพูดอย่างเศร้าๆ "ไม่ว่าฉันจะต้องเจอเหตุการณ์เหล่านั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่ากี่พันครั้ง เพื่อตอนจบแสนสุขของพวกเราทุกคน ฉันก็จะทำ...."

เรย์เก็นมองเด็กหนุ่มที่น่าเอ็นดูสำหรับเขาเสมอมา แต่หลังจากนี้ เขาจะมองชิเงโอะเปลี่ยนไป "แล้วถ้าผมบอกว่า ผมกำลังพูดถึงอาจารย์เรย์เก็นล่ะครับ"

ในป่ามีวิญญาณผีสิงสถิตออกหากินในร่างเสือ แต่บางคราก็แปลงกายเป็นคนงามออกมาล่อลวงบุรุษไปจับกิน

การกลับมาพบเจอกีนอีกครั้งในรอบหลายพันปีช่างยาวนานกับผู้รอคอยและเจ็บปวดกับผู้ที่ยังจดจำ แต่มันทั้งสองต่างก็มีจุดสิ้นสุดเช่นเดียวกับเรื่องราวบทนี้

ขุนเทพพิทักษ์ พิทักษ์ราษฎร์ ขุนนางที่ขึ้นชื่อว่าเป็นมือปราบอาชญากรพวกเล่นของแห่งพระนครทั้งหลาย แต่เหมือนบุพเพสันนิวาสทำให้ไปเจอ...เนื้อคู่

“นางเป็นเครื่องสังเวยที่ถูกส่งไปรองรับแรงราคะของปีศาจ หว่านหนิงเพื่อความอยู่รอดของเผ่า และตกอยู่ในสถานะสตรีบำเรอกามอย่างมิอาจเลี่ยงได้”

เพราะรอยยิ้ม

ฟิคนี้แต่งขึ้นเพื่อต้องการเวิ่นออริในบ้าน ในคอมมู

'ต่อให้ไม่ได้อยู่ด้วยกันก็ไม่เป็นไร ขอแค่คุณรักผมก็พอแล้ว'

ความรัก ความเจ็บปวด ที่ได้รับจากมนุษย์ ฉันจะทำลายมันเอง..-Chara ฉันเสียใจกับเรื่องที่เกิดขึ้น ฉันขอโทษคาร่า...-Frisk

Bad End + Bad End จะได้เป็น Happy End หรือเปล่านะ? :)