ค้นหา

ความทรงจำชาติที่แล้วยังคงหลงเหลืออยู่ ดังนั้นเธอจึงตัดสินใจใช้ชีวิตแบบที่ตัวเองฝันมาตลอด แต่ทว่ามันมีสิ่งหนึ่งที่เธอหรือเขาไม่ค่อยชอบนัก คือการมองเห็น'คำสาป' หรือความบิดเบี้ยวที่เกิดจากมนุษย์เอง

(จบแล้ว)ฉันก็แค่มนุษย์คนหนึ่ง...ที่หลุดมาในโลกที่โคตรจะคุ้นเคย!!แต่เส้นเรื่องมันกลับผิดเพี้ยนไปหมด!ร่างที่ฉันกำลังครอบครองมันไม่ใช่ของฉัน!!แต่ดันเป็นนักสาปแช่งสาวสวยที่นิสัยโหดร้ายที่โดนโทษประหารน่ะสิ

"ก่อนจะตายน่ะ..."ความปราถนาก่อนตายน่ะ"อิตาโดริ ยูจิ..นายน่ะสลับตัวกับสุคุนะให้ทีสิ" "ห๊าาาา จะทำแบบนั้นได้ยังไงเล่า!" "ฉันจะซัดไอ้แก่นั่นก่อนแล้วจะได้ตายอย่างตาหลับ! อิแก่ แน่จริงออกมาเด้!!"

"อยากเป็นฝุ่นมากเลยครับ" ทำไมอีกละ "จะได้เข้าตารุ่นพี่เขาบ้าง" ....... ให้ตายสิคนเราควรน่ารักขนาดนี้ไหมเนี้ย!!!

ผมแค่อยากนั่งมองดู...ใบของต้นเมเปิ้ลเปลี่ยนสีไปอย่างช้า ๆ ดื่มด่ำกับความโรยราที่แสนงดงามนี้ไปเรื่อย ๆ โดยไร้ซึ่งความกังวล ฤดูใบไม้ร่วงทำให้ผมรู้สึกสงบอย่างแท้จริง

อินามิจิ โยชิเอมิ เด็กต้องสาปคู่หมั้นของหนึ่งในสามตระกูลใหญ่ ผู้ซึ่งเต็มไปด้วยไฟโทสะร้อนรุ่มอยู่ในใจที่พร้อมจะเผาพลาญทุกคนที่มาขวางทาง ไฟโทสะนี้ จะดับไปได้ไหมนะ?

ความซื่อบื้อไม่เข้าใครออกใคร ไม่ว่าคนนั้นจะเป็นมนุษย์ หรือราชาคำสาป

ถามว่าคลั่งรักเก่งแค่ไหน ก็ขนาดที่ว่า ฟุชิงุโระ เมงุมิ ไม่เคยลืม เกียวคุโระ คูฮาคุ ได้เลย ( re - write )

'ฮิคาริ ฮิเมโกะ' เป็นเพียงผู้เดียวที่ทางเบื้องบนยำเกรง เพราะทุกคนรู้ว่า หากลองดีกับตระกูลฮิคาริแล้ว คงตายแบบศพไม่สวยแน่นอน แต่ยิ่งถ้าเป็น'ฮิคาริ ฮิเมโกะ'คนนี้ พวกเขา คงจะยิ่งกว่า'ตกนรกทั้งเป็น'ซะอีก

"เธอไม่ได้อยู่ตัวคนเดียว" แม้นจะร้องไห้จนสิ้นน้ำตา กรีดร้องจนเส้นเสียงแหลกสลาย หากแต่บนโลกใบนี้กลับย้ำเตือนไว้ว่าการมีชีวิตอยู่สำหรับเธอแล้ว ..มันทรมานเหลือเกิน warning : OC Insert

หลังจากเรื่องเมื่อวัยแปดขวบ โยชิยามะ มิซึกิจึงตั้งใจจะใช้ชีวิตให้เหมือนสาวน้อยธรรมดาให้มากที่สุด แต่ว่านะ—ไอที่ต้องมาปัดเป่าคำสาปเนี่ย ไม่ตรงตำราสาวน้อยเอาซะเลย! (megumi - mizuki)

ー ทุกอย่างมันเริ่มต้นขึ้นจาการที่เผลอไป　•　" ม๊าววววว " ไม่สิ จากแมวพิลึกตัวหนึ่งต่างหาก

ถ้าเกิดว่า โลกคู่ขนานของเรื่องJujutsu Kaisenที่ทุกคนสลับเพศมันจะเป็นยังไงกันละ มาดูกันค่ะ

ก่อนจะยกร่างให้คำสาป เจ้าช่วยเลือกให้มันดีๆก่อนได้หรือไม่?

น้องสาวอิตาโดริน่ารักเหมือนนางฟ้าเลย

'วันนี้ – เลิก - กี่โมง' สุคุนะใช้ภาษามือ ยูจิตกใจเล็กน้อยทว่าตอบกลับไป '4' แฝดคนพี่พยักหน้า ก่อนหันหลังไปยังห้องเรียนของตน ยูจิดึงรั้งแขนเสื้ออีกฝ่ายไว้ 'เรียน มา หรอ' "?" 'ภาษามือ'

"ฉันก็แค่ทำในสิ่งที่มันยุติธรรมค่ะ คุณไม่มีสิทธิ์มายึดร่างของคุณอิตาโดริ และไม่มีสิทธิ์จับข้อมือฉันด้วยค่ะ"

"ฉันมันเป็นประเภทถ้าสัตว์เลี้ยงตายจะเสียใจมากกว่าเห็นคนตาย แต่ว่า...อิตาโดริ นายไม่ตายได้มั้ย"

ทุกครั้งที่เราเล่นเกมจ้องตา ไม่เคยมีใครเป็นฝ่ายชนะเลยสักครั้งเดียว