ค้นหา

"ชายธรรมดาหลุดเข้าโลกวันพีซพร้อม 'หอยทาก' กินผลเสียง! ไร้พลังวิเศษ มีแต่กึ๋นและเสียงเอฟเฟกต์สุดกาว เพื่อช่วยกลุ่มหมวกฟางป่วนโลก ตำนานฟิค SI (Self-Insert) สุดมันส์ที่คุณห้ามพลาด!"

“ฉันเดินทางมาที่ดาวดวงนี้ก็เพื่อที่จะพักร้อนนะ ไม่ได้มาทำงาน! อย่าโยนงานมานะ ไอ้เจ้าประธานเฮงซวย!”

ยามที่หิมะโปรยปราย หยาดน้ำตาของเธอก็ได้พรั่งพรูออกมา เสียงปืนดังก้อง ภาพความฝันพังทลาย...ยามที่อุณหภูมิลดต่ำลงจนหายใจไม่ออก -- กรงขังก็ได้ปิดลงอีกครั้ง

"เจ้าพวกสุนัขรับใช้ของรัฐบาลโลกช่างมีวาจาที่โสมมและน่าสะอิดสะเอียนยิ่งนัก คิดว่าคำพูดไร้สาระของเจ้าจะทำให้เราหันมาสนใจอย่างนั้นหรือ? ช่างโง่เขลาเบาปัญญาเสียจริง!"

ถ้าดวงอาทิตย์สั่งให้ท้องฟ้าอยู่... ท้องฟ้าผืนนี้ก็จะไม่มีวันยอมสลายไป

หลังยุคราชาโจรสลัดสิ้นสุดลง... การผจญภัยครั้งใหม่เริ่มต้นขึ้นบนเรือดำน้ำ เมื่อ 'หัวใจ' ไม่ใช่แค่ชื่อกลุ่ม แต่คือความหมายที่ลอว์และโรบินต้องค้นหาไปพร้อมกัน ท่ามกลางเถ้าถ่านของอดีตและสมบัติที่มองไม่เห็น

แปลนิยายของคุณ celestody จาก Wattpad (ได้รับอนุญาตให้แปลแล้ว)

ชายหนุ่มได้เสียชีวิตลงระหว่างที่กำลังดูอนิเมะเรื่องโปรดอย่างวันพีชอยู่นั่นเอง เขาได้เกิดใหม่ในร่างของคนที่ชื่อว่า เอ็ดเวิร์ด ดี แคสเซิลวอลล์ ในทะเลนอร์ธบลูพร้อมระบบให้สร้างกองเรือของเขาในโลกของวันพีช

เกศาสีเงินดวงตาสองสีแปลกประหลาดแต่กลับงดงามจนไม่อาจละสายตา และความแข็งแกร่งที่ราวกับภัยพิบัติที่มนุษย์ธรรมดาไม่อาจต่อกรนั่นแหละคือ เอเลนอร์ ดี ลูน่า ภัยพิบัติสีเงิน ลูกสาวของ 4 จักรพรรดิผมแดงแชงคูส

พล็อตตอนสั้นๆที่มี เอส ซาโบ และลูฟี่

คุณคือพนักงานฝ่ายขายที่จะจำเป็นจะต้องทดลองเกมตัวใหม่ที่เพิ่งเปิดตัวได้ไม่นาน 'Grand Line Open World '

ว่ากันว่าหากขอพรจากดาวตกความปราถนาของคุณจะเป็นจริง

เมื่อวานคืออดีต พรุ่งนี้ยังมาไม่ถึง วันนี้จึงเป็นของขวัญ และเขาเลือกใช้มันเพื่อคนสำคัญ

❝ แด่พี่สาว…ข้าขอมอบชีวิต แด่โลกใบนี้…ข้าขอมอบรุ่งอรุณ ❞ ↪︎ (base on ❝ 希望の光 แด่เธอ ผู้เป็นดั่งแสงตะวัน ❞ )

เขาคือสายเลือดสุดท้ายของชนเผ่าที่ถูกลบหายไปจากประวัติศาสตร์ หลบซ่อน 'ดวงตาสีอำพัน' ไว้ภายใต้แว่นสีทึบอยู่เสมอ และเป็นชายผู้เฝ้าฝันถึงอนาคตที่เขาจะได้เป็น 'อิสระ' ในสักวัน

เจ้าของดวงตาสีอำพันยืนบนจุดสูงสุด ก้มมองลงมาในสมรภูมิรบ ดวงตาฉายความรู้สึกมากมายเกินจะพูดออกมา พร้อมความสูญเสียที่ทำให้ต้องหลั่งน้ำตา

กำลังนั่งปั่นงานอาจารย์อยู่แท้ๆ แต่รู้ตัวอีกทีก็อยู่ไหนไม่รู้ "เอ้ย! นายเป็นภูตหรอ!?" "ครับ" "แต่ภูตที่ฉันรู้จักมันต้องตัวประมาณนี่นิ" "อ่อ.. ฉันไม่รู้มาก่อนเลยนะ งั้นฉันคงไม่ใช่ภูตแล้วล่ะ" "..."