ค้นหา

"ชายธรรมดาหลุดเข้าโลกวันพีซพร้อม 'หอยทาก' กินผลเสียง! ไร้พลังวิเศษ มีแต่กึ๋นและเสียงเอฟเฟกต์สุดกาว เพื่อช่วยกลุ่มหมวกฟางป่วนโลก ตำนานฟิค SI (Self-Insert) สุดมันส์ที่คุณห้ามพลาด!"

หลังจากร้องไห้ไปกับจุดจบของตัวละครที่รักไปนับครั้งไม่ถ้วน เธอจึงตัดสินใจเขียนแฟนฟิคเพื่อแก้ช้ำใจ แต่ไหงดันทะลุมิติเข้ามาเฉยเลย!

❝ แด่พี่สาว…ข้าขอมอบชีวิต แด่โลกใบนี้…ข้าขอมอบรุ่งอรุณ ❞ ↪︎ (base on ❝ 希望の光 แด่เธอเป็นผู้เป็นดั่งแสงตะวัน ❞ )

ห้องเก็บแฟนฟิคอนิเมะของเราเองค่ะ :)

ชายหนุ่มได้เสียชีวิตลงระหว่างที่กำลังดูอนิเมะเรื่องโปรดอย่างวันพีชอยู่นั่นเอง เขาได้เกิดใหม่ในร่างของคนที่ชื่อว่า เอ็ดเวิร์ด ดี แคสเซิลวอลล์ ในทะเลนอร์ธบลูพร้อมระบบให้สร้างกองเรือของเขาในโลกของวันพีช

“ฉันเดินทางมาที่ดาวดวงนี้ก็เพื่อที่จะพักร้อนนะ ไม่ได้มาทำงาน! อย่าโยนงานมานะ ไอ้เจ้าประธานเฮงซวย!”

ใครก็ได้บอกทีว่าฉันไม่ได้ฝันไป “คุณครับทำใจดี ๆ ไว้นะครับ!” เสียงเด็กชายตะโกนถามด้วยความเป็นห่วง “เขาตายยังอะ?” “อย่าแช่งเขาสิครับคุณลูฟี่!” ปล่อยฉันตายไปเถอะหมอ……

'เคน' ได้ข้ามไปยังโลกวันพีซพร้อมระบบจำลองตัวละคร เขาถูกรับเลี้ยงโดย 'การ์ป' และเป็นพี่น้องร่วมสาบานของ 'ลูฟี่ เอซ ซาโบ้' เมื่อระบบตื่นขึ้น 'เคน' เริ่มต้นครั้งแรกด้วยการเป็น "ธอร์ เทพเจ้าสายฟ้า"

คลังเสบียงเดินได้ก็เป็นแล้ว ลักกี้ไอเทมก็เป็นให้แล้วเหมือนกัน เป็นหมามอม ๆ อ้วนตุ้ยในกลุ่มหมวกฟางนี่มันไม่ง่ายเลยจริง ๆ

เรื่องราวในโลกคู่ขนาน ยามเมื่อผีเสื้อกระพือปีก โลกก็ได้เปลี่ยนไป และวันนั้นถ้าหากทราฟัลการ์ ดี วอเตอร์ ลามี่ รอดชีวิตจะเกิดอะไรขึ้น?

เขาไม่เคยขอเกิดใหม่... แต่เมื่อดวงวิญญาณของเด็กนุ่มคนนึง ถูกเรียกข้ามโลกมาอยู่ในร่างของ 'บัน' — ชายผู้เป็นอมตะ และคำสาปแห่งความโลภ ตื่นขึ้นกลางท้องทะเลอันกว้างใหญ่ ในโลกที่ใครๆ ก็ไล่ล่าความฝัน...

สายตานั้นพยายามหลบเลี่ยงการจ้องมองของเขา ตัวเธอสั่นงันงก เด็กสาวที่มักจะแสดงออกอย่างเข้มแข็งยกมือขึ้นปิดหู ราวกับไม่อยากรับฟังอะไรทั้งสิ้น

เกศาสีเงินดวงตาสองสีแปลกประหลาดแต่กลับงดงามจนไม่อาจละสายตา และความแข็งแกร่งที่ราวกับภัยพิบัติที่มนุษย์ธรรมดาไม่อาจต่อกรนั่นแหละคือ เอเลนอร์ ดี ลูน่า ภัยพิบัติสีเงิน ลูกสาวของ 4 จักรพรรดิผมแดงแชงคูส

จากโซ่ตรวนสู่ท้องทะเลกว้าง หลบซ่อนเพื่อปกป้องตัวเองในวัยเยาว์ สู่อิสรภาพที่ไม่เคยลิ้มลอง— แต่อิสรภาพนั้น…กลับไร้ความหมายของชีวิต

ครั้นตัวเจ้าหวนคืนสู่พื้นสมุทรลึกโอฬาร ยามนั้นตัวข้าจะเฝ้ามองเจ้าเติบโตอย่างงดงามท่ามกลางหมู่ดอกไม้ทะเล ดวงตากลมโตดั่งไข่มุกล้ำค่าที่ข้าไม่อาจแตะต้อง แด่ตัวเจ้าผู้ครอบครองดวงหฤทัยของข้าตราบนิดนิรัน์

ยังคิดคำโปรยไม่ออกค่ะ

ก้าวออกไปเพียงก้าวหนึ่ง จักมิอาจคืนกลับเป็นสอง จึงสูญสลายกลายเป็นศูนย์