ค้นหา

"ถามว่านายท่านมีหน้าตาเช่นไรงั้นเหรอ?" ศาสตราเล่มแรกผู้รักสวยรักงามเท้าคางครุ่นคิด ก่อนจะตอบกลับสหายร่วมรบด้วน้ำเสียงร่าเริงว่า "ท่านงดงามจนพวกเจ้าหยุดหายใจไงล่ะ!'

'คิดถึงวันเก่าๆ' สองสาวมหาลัยนึกถึงเวลาเล่นเกมเก่าๆ ที่รู้กันว่าชอบเล่นเกมหนึ่ง เลยคิดจะกลับไปเล่น นึกหวนถึงวันเก่าๆ

"เรือนซานิวะเป็นสถานที่ต้องห้าม นอกนั้นอยากไปไหนก็ไปเถอะ" ซานิวะเรือนนี้ปกครองบุรุษศาสตราเหมือนแมวที่ถูกเลี้ยงแบบระบบเปิดน่ะ

แค่การเรียกคนไปต่างโลกก็น่าตกใจแล้ว แต่นี่ท่านเอาผู้เล่นที่เป็นเพียงซานิวะจากเกมส์ออนไลน์เสมือนจริงซึ่งเตรียมจะปิดโคลสเบต้าไปเป็นซานิวะจริงๆ นี่ท่านคิดอะไรอยู่เทพอินาริ!!

หมอหนุ่มผู้มีความสามารถในการต่อสู้และสืบหาข้อมูลต่างๆ กำลังปฏิบัติภารกิจตามหน้าที่อยู่แต่จู่ๆก็ถูกหิ้วตัวมาที่ไหนก็ไม่รู้

'เพราะโลกใบนี้ทอดทิ้งให้เด็ก ๆ ต้องแตกสลายอย่างเจ็บปวด พวกเขาจึงลุกขึ้นมาทำลายล้างเพื่อสร้างมันขึ้นใหม่'

ในเครื่องแบบชาวตะวันตกขาวสะอาด นายท่านผู้มีเส้นผมสีซากุระเฉาปรกตาขวา ตาซ้ายสีอำพัน ได้ชิงกล่าวก่อนที่ดาบผู้ลืมตาตื่น และเอ่ยว่าตนนั้นไม่ใช่มนุษย์ไม่จำเป็นต้องสวมเครื่องบังหน้าเช่นซานิวะทั่วไป

ฮงมารุคือบ้าน เหล่าศาตราคือครอบครัว มือที่เปื้อนเลือดสกปรกนี้จะปกป้องพวกเธอเอง...ต่อให้ต้องแลกด้วยชีวิตก็ตาม

หญิงสาววัยทำงานทะลุมิติเข้ามาในเว็ปตูนเรื่องนึงที่เธอมีเมนเป็นลูก ไม่ต้องกลัวแล้วนะลูกซีน! มัมมี้คนนี้มาแล้ว! ว่าแต่..ถ้าจะเข้าโรงเรียนนี้ต้องปลอมตัวชิมิ? "ใครกล้าแตะตัวลูกฉันแม้แต่ปลายนิ้ว มึงตาย!"

เรื่องราวของเด็กสาวที่อยู่ดีไม่ว่าดีดันกลายเป็นซานิวะ แต่ใครจะไปรู้ว่าการได้รับตำแหน่งนี้นั้นจะเปลี่ยนชีวิตเธอไปตลอดกาล--- ล่ะมั้ง? ;P

ทำไมพวกท่านถึงทิ้งข้า? ทำไมถึงบอกว่าข้าเป็นตัวประหลาด? ทั้งๆที่ข้าก็เป็นดาบของพวกท่าน...ทำไมถึงทิ้งข้าไป? ทำไมหล่ะ? "ท่านซานิวะ"

ติดเรื่องนี้มาก แต่เนื่องจากเป็นคนที่ขี้เกียจ(มากๆๆ)จะพยายามเขียนให้ได้สักตอน ถึงจะไม่มีคนอ่านก็เถอะ🗿

คราแรก สูญสิ้นครอบครัว คราต่อมา เสียเหล่าพวกพ้อง คราสุดท้าย สิ้นสุดชะตากรรม

ผมทำงานเป็นยามเป็นยามกะดึกที่พิพิธภัณฑ์แห่งหนึ่ง ไม่รู้ทำไมแต่ผมรู้สึกเหมือนมีใครจับตามองตลอดเวลา...

ผมเชื่อว่าการที่เราจะตัดสินใจหรือทําอะไรสักอย่างต้องคิดดีๆ เเน่นอนว่าผมทําเเบบนั้นเสมอเเต่ทําไมมันมีเเค่ผมที่โดนอย่างนี้เหล่า! ✎ Welcome Saniwa. . .

ตัวข้าไม่คู่ควรที่จะมีนายหรอก

คนหนึ่งเป็น "กูล" อีกคนเป็นผู้ที่อยู่ระหว่าง "มนุษย์" และ "กูล" ความรู้สึกที่ก่อตัว ความสัมพันธ์ที่ต้องลาจาก คนหนึ่งลืม ส่วนอีกคนยังจดจำไม่ลืมเลือน...