“อึก… บ้าเอ๊ย”
ลมหายใจสุดท้ายก่อนที่ฉันจะหมดสติไปคือภาพของไฟหน้ารถที่ส่องวาบใส่ตาฉัน พร้อมกับเสียงแตรดังสนั่น…
ฉันคิดว่าฉันตายแล้ว
แต่แทนที่จะไปสวรรค์หรือยมโลก ฉันกลับรู้สึกได้ถึงพื้นหินเย็นเฉียบและกลิ่นเหม็นเน่าของอะไรบางอย่าง…
“ยัยนั่นฟื้นแล้ว! แจ้งผู้คุมเร็วเข้า!!”
ฉันลืมตาขึ้นและพบว่าตัวเอง ถูกล่ามโซ่ติดกำแพง ในห้องขังโทรม ๆ กลิ่นเหม็นเหมือนโรงฆ่าสัตว์…
“เดี๋ยวนะ… เกิดอะไรขึ้น—”
“เงียบไปซะ นักโทษ 147! ถึงเวลาประหารเจ้าแล้ว”
???
ประหาร?? เดี๋ยว! ฉันยังไม่เข้าใจอะไรเลย!