The Ugly Duckling.

“อึก… บ้าเอ๊ย” ลมหายใจสุดท้ายก่อนที่ฉันจะหมดสติไปคือภาพของไฟหน้ารถที่ส่องวาบใส่ตาฉัน พร้อมกับเสียงแตรดังสนั่น… ฉันคิดว่าฉันตายแล้ว แต่แทนที่จะไปสวรรค์หรือยมโลก ฉันกลับรู้สึกได้ถึงพื้นหินเย็นเฉียบและกลิ่นเหม็นเน่าของอะไรบางอย่าง… “ยัยนั่นฟื้นแล้ว! แจ้งผู้คุมเร็วเข้า!!” ฉันลืมตาขึ้นและพบว่าตัวเอง ถูกล่ามโซ่ติดกำแพง ในห้องขังโทรม ๆ กลิ่นเหม็นเหมือนโรงฆ่าสัตว์… “เดี๋ยวนะ… เกิดอะไรขึ้น—” “เงียบไปซะ นักโทษ 147! ถึงเวลาประหารเจ้าแล้ว” ??? ประหาร?? เดี๋ยว! ฉันยังไม่เข้าใจอะไรเลย!

ชีวิตของในวัย 25 ที่รู้สึกผิดต่อโลกใบนี้ ทั้งๆที่เธอแค่อยากต่อสู้กับปัญหาต่างๆที่เข้ามา