ค้นหา

“ห๊า! พี่ชายของคาเงยามะเหรอ!?”

“สวัสดีครับ กัลเลนเบิร์ก ซาเอริ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ”

ถ้าหากว่าอาคาบาเนะ คารุมะย้ายมาเรียนม.ปลายที่คาราสึโนะจะวุ่นวายแค่ไหนกันนะ ... "นี่ได้ยินมาว่ายักษ์แดงคาราสึโนะแต่ก่อนไม่ได้ผมสีแดงนะ ผมหมอนั้นถูกย้อมด้วยเลือดของคนที่ตัวเองเอาชนะได้" "น่ากลัวจัง"

ความเจ็บปวด... นั่นคือสิ่งสุดท้ายที่ฉันจำได้. เสียงนกหวีดดังยาว. ความรู้สึกของพื้นไม้ที่เสียดสีกับฝ่ามือ. และลูกบอล... ลูกสุดท้ายที่ฉันพยายามจะคว้ามัน แต่มันกลับลอยผ่านมือไปอย่างช้าๆ

แค่ชีวิตผู้จัดการทีมวอลเลย์บอลคาราสึโนะธรรมดาๆ

โทรศัพท์ของเด็กเนโกมะหายเป็นเหตุทำให้เราได้เจอกัน’อีกครั้ง’

ชีวิตขมขื่น รักมิหวานชื่น —เรายังมีกันในวันที่โลกทั้งสองพังทลาย

เหตุใดสัตว์อัปมงคลอย่างเจ้าจึงยังเลือกปกป้องมนุษย์

มีข่าวลือหนึ่งแพร่สะพัดในหมู่โรงเรียนมัธยมในโตเกียวตั้งแต่ช่วงหนึ่งว่า “ถึงคุณจะไม่เชื่อระดับความโง่ของโบคุโตะ แต่คุณต้องเชื่อคำพูดของคามิมิ ริวคิ เพราะเขาเป็นตัวซวย—อุ๊ย เป็นพวกนักทำนายต่างหาก!”

กาลเวลาผันผ่านไปดั่งสายลมฤดูหนาว แม้แต่วันวานในอดีตที่เราเคยมีความทรงจำร่วมกัน พริบตาเดียวสิ่งเหล่านั้นก็กลายเป็นอดีตไปแล้ว

โทโมเอะมักได้ยินคำว่า ใครๆต่างก็ชอบผู้ชายที่หน้าตาดีทั้งนั้น เธอยอมรับว่าแฟนเธอหน้าตาดี แต่ที่เธอชอบเขาเพราะเขาเป็นคนที่ทำตามคำพูดของตัวเองได้ รวมถึงเป็นความพยายามที่มากกว่าใครของเขาต่างหากที่เธอชอบ

"อ้าว... ขอโทษทีครับ พอดีระดับสายตาของผมมันมองไม่เห็นอะไรที่อยู่ 'ต่ำ' กว่ามาตรฐานน่ะครับ... รุ่นพี่"สึกิชิมะ "ถ้าระดับสายตามีปัญหาเพราะความสูงเกินไปจนสมองรับออกซิเจนไม่พอ ฉันแนะนำให้ไปหาหมอนะ" เรย์

ขอโทษครับ ไดจิซัง ผมลงผิดสถานีครับ...

ในอวัยวะร่างกายมนุษย์เธอชอบมือที่สุด โดยเฉพาะมือของฟุคุนากะ โชเฮย์

เหตุเกิดจากแมวของเด็กคาราสึโนะ

นี่ ๆ รู้หรือเปล่า? คาราสึโนะกลายเป็นร่างทองไปแล้ว! ไม่ใช่แค่ทีมแข็งแกร่งขึ้น แต่พวกเขามีผู้จัดการคนสวยถึงสามคน! ใครบางคนพูดด้วยความอิจฉา! ฮิโยริ คนสวยที่ถูกพูดถึงมองความแปลกของทีมด้วยความสนใจ～♥

“ได้ยินหรือเปล่าที่เขาว่ากันว่ามหาราชาของอาโอบะโจวไซมีแฟนแล้ว" “ที่เล่าว่าท่านโออิคาวะชอบมองมาบนแสตนด์อยู่บ่อยๆน่ะหรอ” [Oikawa Tōru x OC]

เขาว่ากันว่าความบังเอิญไม่มีอยู่จริง แต่สำหรับโมโมอิ ซัทสึกิน่ะ มันเกินคำว่าบังเอิญไปแล้ว!