ใครจะไปคิดกันว่าคนที่เป็นถึงเจ้าชายแบบผมจะสามารถท้องได้ทั้งที่มีได้จ้อนห้อยต๋องแต๊งอยู่ตรงหว่างขา

ถ้าใช่ก็ใช่เลย อย่าไปเสียเวลาคิดให้มันเยอะทำไม

เด็กๆในคลาสอยู่ๆ ก็อยากรู้ว่าแฟนผมเป็นใคร... นึกถึงก็ขำไม่หาย กว่าจะผมจะรักเขา กว่าเราจะครบกันผ่านอะไรมาเยอะ กว่าจะรักกันขนาดนี้...

“เห้ยมึงเคยได้ยินป่ะ ตำนานลานเกียร์ของม.เราอ่ะ เขาว่ากันกันว่า ใครก็ตามที่เดินอยู่ดี ๆ ก็สะดุดล้มที่ลานเกียร์อ่ะ คนนั้นจะได้เด็กวิศวะเป็นแฟนนะเว้ยยยยยยย” “เหอะ ... กูคนนึงอ่ะไม่เชื่อ”

อยู่ดี ๆ ก็ถูกจับทำโทษให้ผูกมือคู่กับเดือนคณะวิศวะที่ไม่เคยมีเห็นใครพูดกับมันเกินสามคำ เพราะดันมาสายวันรับน้องซะงั้น... ชีวิตที่เคยอยู่เงียบ ๆ เลยไม่เงียบอีกต่อไป