สโนวี่

สายลมเย็นพัดผ่านลานหินเงียบงัน ใต้เงาจันทร์ซีดจาง โจวเทียนอวี่หันกลับไปมองร่างบางที่ยืนอยู่ไม่ไกล นางยืนนิ่ง น้ำตาไหลอาบแก้มราวกับสายฝนพรำไม่ขาดสาย แต่ดวงตาของเขากลับเย็นชาราวกับน้ำแข็ง ไร้ซึ่งความรู้