อีบุ๊กจบแล้ว

หญิงสาวสองคนที่มาพบกันและสนิทสนมกันอย่างรวดเร็ว คนหนึ่งยากจน อีกคนเป็นสาวไฮโซ แต่สุดท้ายความเป็นเพื่อนต้องจบลงเพราะ..ความเห็นแก่ตัวหรือความร้ายกาจ? ใครที่สารเลวกว่ากัน?

ชีวิตเหมือนละครโรงใหญ่ มีคนเข้า มีคนออก มีคนถูกเลือก และมีคนถูกทิ้ง รวมเรื่องสั้นว่าด้วยความรัก ความหวัง และชีวิตของผู้หญิงไทยในความสัมพันธ์ข้ามวัฒนธรรม

ธันว์หนีจากเมืองกรุงพร้อมหัวใจที่พังทลาย ตั้งใจขึ้นดอยเพื่ออยู่กับความเงียบและดวงดาว แต่เด็กชาวดอยกลุ่มหนึ่งกลับค่อย ๆ ดึงเขาเข้าสู่วงโคจรของรอยยิ้ม ฝุ่นแดง และไออุ่นที่เขาไม่เคยรู้ว่าต้องการ

การเดินผ่านแต่ละบทของชึวิตนั้น ไม่ง่ายเลย หลายครั้งที่ล้มลงไปแล้วยังถูกเหยียบซ้ำ หลายครั้งที่มีปากแต่ส่งเสียงออกมาไม่ได้ คำพูดเดิมๆที่ได้ยินแล้วท้อคือ ต้องลุกขึ้นมาให้ได้ แต่ ก็ต้องลุกให้ได้จริงๆแหละ

ความรัก คือ ของหวานที่เป็นดั่งยาพิษ อันตัวข้าผู้ซึ่งโหยหาความรัก..... แต่ทว่าก็ผลักไสความรักเฉกเช่นเดียวกัน ข้าผู้ซึ่งไม่ขอรักใครอีก...และข้าก็ไม่ปรารถนาที่จะให้ใครมารักอีกเช่นเดียวกัน

หากผมได้พบกับแม่อีกสักครั้งจะดีแค่ไหนกันนะ 'แม่จะไม่มีวันทิ้งลูก' คำคุ้นหูที่ได้ยินอยู่บ่อย ๆ มันจะใช้กับภูผาได้รึเปล่านะ แต่คำว่า 'รัก' ไม่ว่าจะมาจากใครมันก็ยิ่งใหญ่ไม่แพ้กัน