12.12

เรื่องบางเรื่องที่ผ่านเข้ามาในชีวิตของเรา แม้บางเรื่องราว แทบจะเป็นแค่เศษเสี้ยวเล็ก ๆ แต่เชื่อไหมว่าบางทีมันอาจเป็นเสี้ยวเล็ก ๆ ที่ทั้งชีวิตก็ลืมไม่ลง

นางขโมยบางสิ่ง ที่สำคัญไปจากเขา..เขาซึ่งหวังไว้เสมอมาว่า สักวัน นางจะต้องนำกลับมาคืน แต่มิได้คาดคิด ว่ากาลเวลา จะล่วงเลย เนิ่นนาน ถึงเพียงนี้ ในความทรงจำที่เลือนลาง"ข้าหวังเพียงให้นาง คือเจ้า"

ความตราตรึง อันเลือนลาง มันซอกซอน ฝังลึก อยู่ในทุกอนูของวิญญาณ จดจำ?..ก็ไม่ได้ แต่กลับไม่เคยลืมเลือน

เขา..หลงรัก..เธอ..คนนั้นตั้งแต่แรกพบ แม้จะไม่สมหวังดั่งใจได้เคียงคู่ แต่ก็รักเพียงเธอเสมอมา สุดท้าย ก่อนที่เธอจะจากไป..ชั่วนิรันดร์ เธอได้นำสิ่งล้ำค่าที่สุดในชีวิต มาฝากไว้ให้เขาช่วยดูแล..

เมื่อชายหนุ่มผู้กำลังหลบเลียแผลใจ เกิดอยากรู้จักสาวข้างบ้านที่เพิ่งย้ายเข้ามาอยู่ใหม่ แต่ก็ไม่อยากให้เธอมามีใจ (ถถถ ไม่ค่อยหลงตัวเองเอาซะเลย)เขาจะใช้วิธีไหนกับเธอดีนะ

ปั้นมาจากความ..?? หรือว่า มันจะเป็นความฝันนะ

ร้อยกรอง ทำนองหลัก ฉันทลักษณ์ มิเลิศล้ำ คำโปรย ในลำนำ เกริ่นให้ทราบ กาพย์ยานี ผิดพลาด เพราะอ่อนด้อย มิถ้วนถ้อย ร้อยวลี ด้วยคำ ที่พอมี หากผิดไป อภัยกัน..นะคะ

ก็แค่อยากเป็นครูสอนพละธรรมดาเอ๊ง..ไฉนจึงต้องมารับงานดูแลคู่รักที่ไม่ธรรมดาเสียได้

เมื่อจอมจักรพรรดิน้อยรูปงาม ผู้เก่งกาจ ปราดเปรื่อง? พร้อมองครักษ์คู่ใจ ถูกพายุหมุนสุดประหลาดล้ำ หอบพัดพาร่างของพวกเขา ส่งมายังดินแดน..?? อันไกลโพ้น "นี่มันแคว้นใดกัน..?"

แล้วผมจะมีความผิดอะไรมั๊ย? ถ้าเกิดวันหนึ่งหัวใจของผม เกิดไปเผลอรักใครเข้าสักคน ที่ไม่ใช่เพศตรงข้าม?

เรื่องนี้ไม่น่าจะเกี่ยวข้อง กับคนโลกไหน เพราะ มันคือความรู้สึกนึกคิด ของคนที่ได้ชื่อว่า 'ห่วยขั้นเทพ' แต่ยังยิ้มได้อย่างภาคภูมิใจ 'ฉันนี่มันช่างโชคดีเหลือเกิน ที่รู้ตัวตลอดเวลา ว่าฉันห่วยยย'

เขาคิดว่าเขาก็เป็นเพียงผู้ชายธรรมดาคนหนึ่งไม่ได้เลิศเลอเพอร์เฟคเหมือนพระเอกในนิยายหรืออะไรเทือกนั้นทำนองนั้นแต่เขาก็เป็นสุภาพบุรุษนะ"แต่สุภาพบุรุษอย่างผมก็ไม่ได้ตายด้านหรือเป็นพระอิฐพระปูนหรอกนะครับ"