12.12

เมื่อชายหนุ่มผู้กำลังหลบเลียแผลใจ เกิดอยากรู้จักสาวข้างบ้านที่เพิ่งย้ายเข้ามาอยู่ใหม่ แต่ก็ไม่อยากให้เธอมามีใจ (ถถถ ไม่ค่อยหลงตัวเองเอาซะเลย) เขาจะใช้วิธีไหนกับเธอดีนะ

ก็แค่อยากเป็นครูสอนพละธรรมดาเอ๊ง..ไฉนจึงต้องมารับงานดูแลคู่รักที่ไม่ธรรมดาเสียได้ โอย..หัวจะปวด..

แล้วผมจะมีความผิดอะไรมั๊ย? ถ้าเกิดวันหนึ่งหัวใจของผม เกิดไปเผลอรักใครเข้าสักคน ที่ไม่ใช่เพศตรงข้าม?

ร้อยกรอง ทำนองหลัก ฉันทลักษณ์ มิเลิศล้ำ คำโปรย ในลำนำ เกริ่นให้ทราบ กาพย์ยานี ผิดพลาด เพราะอ่อนด้อย มิถ้วนถ้อย ร้อยวลี ด้วยคำ ที่พอมี หากผิดไป อภัยกัน... นะคะ

เรื่องบางเรื่องที่ผ่านเข้ามาในชีวิตของเรา แม้จะเป็นแค่เศษเสี้ยวเล็ก ๆ แต่เชื่อไหมว่า... บางทีมันอาจเป็นความทรงจำที่ทั้งชีวิตก็ลืมไม่ลง

เขาหลงรักเธอคนนั้นตั้งแต่แรกพบ แม้ไม่สมหวังดังใจได้เคียงคู่แต่ก็รักเพียงเธอเสมอมา ก่อนเธอจากไปชั่วนิรันดร์ ได้ฝากสิ่งล้ำค่าที่สุดไว้ให้เขาดูแล... เพียงแต่นั่น ใช่สิ่งที่เขาต้องการจริง ๆ หรือ?

นางขโมยบางสิ่ง ที่สำคัญมากไปจากเขา..เขาซึ่งหวังไว้เสมอมาว่า สักวัน นางจะต้องนำกลับมาคืน แต่มิได้คาดคิด ว่ากาลเวลา จะล่วงเลย เนิ่นนาน ถึงเพียงนี้ ในความทรงจำที่เลือนลาง"ข้าหวังเพียงให้นาง คือเจ้า"

ความตราตรึงอันเลือนลางซอกซอนฝังลึกอยู่ในทุกอณูของวิญญาณ... จดจำก็ไม่ได้ แต่กลับไม่เคยลืมเลือน

ปั้นมาจากความ..?? หรือว่า มันจะเป็นความฝันนะ

เมื่อจอมจักรพรรดิน้อยรูปงาม ผู้เก่งกาจ ปราดเปรื่อง? พร้อมองครักษ์คู่ใจ ถูกพายุหมุนสุดประหลาดล้ำ หอบพัดพาร่างของพวกเขา ส่งมายังดินแดน..?? อันไกลโพ้น "นี่มันแคว้นใดกัน..?"

เรื่องนี้ไม่น่าจะเกี่ยวข้อง กับคนโลกไหน เพราะ มันคือความรู้สึกนึกคิด ของคนที่ได้ชื่อว่า 'ห่วยขั้นเทพ' แต่ยังยิ้มได้อย่างภาคภูมิใจ 'ฉันนี่มันช่างโชคดีเหลือเกิน ที่รู้ตัวตลอดเวลา ว่าฉันห่วยยย'

เขาคิดว่าเขาก็เป็นเพียงผู้ชายธรรมดาคนหนึ่งไม่ได้เลิศเลอเพอร์เฟคเหมือนพระเอกในนิยายหรืออะไรเทือกนั้นทำนองนั้นแต่เขาก็เป็นสุภาพบุรุษนะ"แต่สุภาพบุรุษอย่างผมก็ไม่ได้ตายด้านหรือเป็นพระอิฐพระปูนหรอกนะครับ"