12.12

ลงจากรถไฟปุ๊บก็โดนยัดกุญแจรถพร้อมถุงคอหมูย่างใส่มือ ขับออกไปไม่ทันไรก็โดน Cayenne สีดำส่องไฟสูงจี้ตูด! ...14 ชั่วโมงในกรุงเทพฯ ของ 'ตุลญา' มันจะซวยได้เวอร์วังอลังการขนาดนี้เลยเหรอฟะ?!

เมื่อชายหนุ่มผู้กำลังหลบเลียแผลใจ เกิดอยากรู้จักสาวข้างบ้านที่เพิ่งย้ายเข้ามาอยู่ใหม่ แต่ก็ไม่อยากให้เธอมามีใจ (ถถถ ไม่ค่อยหลงตัวเองเอาซะเลย) เขาจะใช้วิธีไหนกับเธอดีนะ

ปั้นมาจากความ..?? หรือว่า มันจะเป็นความฝันนะ

ก็แค่อยากเป็นครูสอนพละธรรมดาๆ ไฉนดันถูกลากมารับงานบอดี้การ์ดดูแลคู่รักที่ไม่ธรรมดาเสียได้... โอย หัวจะปวด!

เขาหลงรักเธอตั้งแต่แรกเห็น... ตอนนั้นเพิ่งแตกเนื้อหนุ่ม แม้ไม่สมหวังดั่งใจ แต่ก็รักเธอเสมอมา จนวันที่เธอจะจากไปชั่วนิรันดร์ เธอฝากสิ่งล้ำค่าไว้ให้เขาดูแล... เพียงแต่นั่น ใช่สิ่งที่เขาต้องการจริงหรือ?

ร้อยกรอง ทำนองหลัก ฉันทลักษณ์ มิเลิศล้ำ คำโปรย ในลำนำ เกริ่นให้ทราบ กาพย์ยานี ผิดพลาด เพราะอ่อนด้อย มิถ้วนถ้อย ร้อยวลี ด้วยคำ ที่พอมี หากผิดไป อภัยกัน... นะคะ

เมื่อจอมจักรพรรดิน้อยรูปงาม (ผู้เก่งกาจ... มั้ง?) พร้อมองครักษ์คู่ใจ ถูกพายุหมุนประหลาดหอบพัดมาตกยังดินแดนอันไกลโพ้น (ไกลจริงๆ ) ท่ามกลางบรรยากาศที่เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง... "นี่มันแคว้นใดกัน?!"

เรื่องบางเรื่องที่ผ่านเข้ามาในชีวิตของเรา แม้จะเป็นแค่เศษเสี้ยวเล็ก ๆ แต่เชื่อไหมว่า... บางทีมันอาจเป็นความทรงจำที่ทั้งชีวิตก็ลืมไม่ลง

นางขโมยบางสิ่ง ที่สำคัญมากไปจากเขา..เขาซึ่งหวังไว้เสมอมาว่า สักวัน นางจะต้องนำกลับมาคืน แต่มิได้คาดคิด ว่ากาลเวลา จะล่วงเลย เนิ่นนาน ถึงเพียงนี้ ในความทรงจำที่เลือนลาง"ข้าหวังเพียงให้นาง คือเจ้า"

ความตราตรึงอันเลือนลางซอกซอนฝังลึกอยู่ในทุกอณูของวิญญาณ... จดจำก็ไม่ได้ แต่กลับไม่เคยลืมเลือน

แล้วผมจะมีความผิดอะไรมั๊ย? ถ้าเกิดวันหนึ่งหัวใจของผม เกิดไปเผลอรักใครเข้าสักคน ที่ไม่ใช่เพศตรงข้าม?

เรื่องนี้ไม่น่าจะเกี่ยวข้อง กับคนโลกไหน เพราะ มันคือความรู้สึกนึกคิด ของคนที่ได้ชื่อว่า 'ห่วยขั้นเทพ' แต่ยังยิ้มได้อย่างภาคภูมิใจ 'ฉันนี่มันช่างโชคดีเหลือเกิน ที่รู้ตัวตลอดเวลา ว่าฉันห่วยยย'

เขาคิดว่าเขาก็เป็นเพียงผู้ชายธรรมดาคนหนึ่งไม่ได้เลิศเลอเพอร์เฟคเหมือนพระเอกในนิยายหรืออะไรเทือกนั้นทำนองนั้นแต่เขาก็เป็นสุภาพบุรุษนะ"แต่สุภาพบุรุษอย่างผมก็ไม่ได้ตายด้านหรือเป็นพระอิฐพระปูนหรอกนะครับ"