12.12

เขาหลงรักเธอตั้งแต่แรกเห็น... ตอนนั้นเพิ่งแตกเนื้อหนุ่ม แม้ไม่สมหวังดั่งใจ แต่ก็รักเธอเสมอมา จนวันที่เธอจะจากไปชั่วนิรันดร์ เธอฝากสิ่งล้ำค่าไว้ให้เขาดูแล... เพียงแต่นั่น ใช่สิ่งที่เขาต้องการจริงหรือ?

ร้อยกรอง ทำนองหลัก ฉันทลักษณ์ มิเลิศล้ำ คำโปรย ในลำนำ เกริ่นให้ทราบ กาพย์ยานี ผิดพลาด เพราะอ่อนด้อย มิถ้วนถ้อย ร้อยวลี ด้วยคำ ที่พอมี หากผิดไป อภัยกัน... นะคะ

ลงจากรถไฟปุ๊บก็โดนยัดกุญแจรถพร้อมถุงคอหมูย่างใส่มือ ขับออกไปไม่ทันไรก็โดน Cayenne สีดำส่องไฟสูงจี้ตูด! ...14 ชั่วโมงในกรุงเทพฯ ของ 'ตุลญา' มันจะซวยได้เวอร์วังอลังการขนาดนี้เลยเหรอฟะ?!

เมื่อจอมจักรพรรดิน้อยรูปงาม (ผู้เก่งกาจ... มั้ง?) พร้อมองครักษ์คู่ใจ ถูกพายุหมุนประหลาดหอบพัดมาตกยังดินแดนอันไกลโพ้น (ไกลจริงๆ ) ท่ามกลางบรรยากาศที่เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง... "นี่มันแคว้นใดกัน?!"

เมื่อชายหนุ่มผู้กำลังหลบเลียแผลใจ เกิดอยากรู้จักสาวข้างบ้านที่เพิ่งย้ายเข้ามาอยู่ใหม่ แต่ก็ไม่อยากให้เธอมามีใจ (ถถถ ไม่ค่อยหลงตัวเองเอาซะเลย) เขาจะใช้วิธีไหนกับเธอดีนะ

เรื่องบางเรื่องที่ผ่านเข้ามาในชีวิตของเรา แม้จะเป็นแค่เศษเสี้ยวเล็ก ๆ แต่เชื่อไหมว่า... บางทีมันอาจเป็นความทรงจำที่ทั้งชีวิตก็ลืมไม่ลง

นางขโมยบางสิ่ง ที่สำคัญมากไปจากเขา..เขาซึ่งหวังไว้เสมอมาว่า สักวัน นางจะต้องนำกลับมาคืน แต่มิได้คาดคิด ว่ากาลเวลา จะล่วงเลย เนิ่นนาน ถึงเพียงนี้ ในความทรงจำที่เลือนลาง"ข้าหวังเพียงให้นาง คือเจ้า"

ความตราตรึงอันเลือนลางซอกซอนฝังลึกอยู่ในทุกอณูของวิญญาณ... จดจำก็ไม่ได้ แต่กลับไม่เคยลืมเลือน

ปั้นมาจากความ..?? หรือว่า มันจะเป็นความฝันนะ

ก็แค่อยากเป็นครูสอนพละธรรมดาๆ ไฉนดันถูกลากมารับงานบอดี้การ์ดดูแลคู่รักที่ไม่ธรรมดาเสียได้... โอย หัวจะปวด!

แล้วผมจะมีความผิดอะไรมั๊ย? ถ้าเกิดวันหนึ่งหัวใจของผม เกิดไปเผลอรักใครเข้าสักคน ที่ไม่ใช่เพศตรงข้าม?

เรื่องนี้ไม่น่าจะเกี่ยวข้อง กับคนโลกไหน เพราะ มันคือความรู้สึกนึกคิด ของคนที่ได้ชื่อว่า 'ห่วยขั้นเทพ' แต่ยังยิ้มได้อย่างภาคภูมิใจ 'ฉันนี่มันช่างโชคดีเหลือเกิน ที่รู้ตัวตลอดเวลา ว่าฉันห่วยยย'

เขาคิดว่าเขาก็เป็นเพียงผู้ชายธรรมดาคนหนึ่งไม่ได้เลิศเลอเพอร์เฟคเหมือนพระเอกในนิยายหรืออะไรเทือกนั้นทำนองนั้นแต่เขาก็เป็นสุภาพบุรุษนะ"แต่สุภาพบุรุษอย่างผมก็ไม่ได้ตายด้านหรือเป็นพระอิฐพระปูนหรอกนะครับ"