12.12

นางขโมยบางสิ่ง ที่สำคัญมากไปจากเขา..เขาซึ่งหวังไว้เสมอมาว่า สักวัน นางจะต้องนำกลับมาคืน แต่มิได้คาดคิด ว่ากาลเวลา จะล่วงเลย เนิ่นนาน ถึงเพียงนี้ ในความทรงจำที่เลือนลาง"ข้าหวังเพียงให้นาง คือเจ้า"

หลบเลียแผลใจอยู่ดีๆ ก็มีสาวข้างบ้านเข้ามาป่วนหัวใจซะงั้น! อยากทำความรู้จักแทบตาย แต่ฟอร์มดันจัดกลัวเธอจะมาหลงรักเข้า... สุดท้ายใครกันแน่ที่จะตกหลุมพรางก่อนกัน?

ลงจากรถไฟปุ๊บก็โดนยัดกุญแจรถพร้อมถุงคอหมูย่างใส่มือ ขับออกไปไม่ทันไรก็โดน Cayenne สีดำส่องไฟสูงจี้ตูด! ...14 ชั่วโมงในกรุงเทพฯ ของ 'ตุลญา' มันจะซวยได้เวอร์วังอลังการขนาดนี้เลยเหรอฟะ?!

ร้อยกรอง ทำนองหลัก ฉันทลักษณ์ มิเลิศล้ำ คำโปรย ในลำนำ เกริ่นให้ทราบ กาพย์ยานี ผิดพลาด เพราะอ่อนด้อย มิถ้วนถ้อย ร้อยวลี ด้วยคำ ที่พอมี หากผิดไป อภัยกัน... นะคะ

เมื่อจอมจักรพรรดิน้อยรูปงาม (ผู้เก่งกาจ... มั้ง?) พร้อมองครักษ์คู่ใจ ถูกพายุหมุนประหลาดหอบพัดมาตกยังดินแดนอันไกลโพ้น (ไกลจริงๆ ) ท่ามกลางบรรยากาศที่เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง... "นี่มันแคว้นใดกัน?!"

เรื่องบางเรื่องที่ผ่านเข้ามาในชีวิตของเรา แม้จะเป็นแค่เศษเสี้ยวเล็กๆ แต่เชื่อไหมว่า... บางทีมันอาจเป็นความทรงจำที่ทั้งชีวิตก็ลืมไม่ลง

ความตราตรึงอันเลือนลางซอกซอนฝังลึกอยู่ในทุกอณูของวิญญาณ... จดจำก็ไม่ได้ แต่กลับไม่เคยลืมเลือน

ปั้นมาจากความ..?? หรือว่า มันจะเป็นความฝันนะ

ก็แค่อยากเป็นครูสอนพละธรรมดาๆ ไฉนดันถูกลากมารับงานบอดี้การ์ดดูแลคู่รักที่ไม่ธรรมดาเสียได้... โอย หัวจะปวด!

แล้วผมจะมีความผิดอะไรมั๊ย? ถ้าเกิดวันหนึ่งหัวใจของผม เกิดไปเผลอรักใครเข้าสักคน ที่ไม่ใช่เพศตรงข้าม?

เรื่องนี้ไม่น่าจะเกี่ยวข้อง กับคนโลกไหน เพราะ มันคือความรู้สึกนึกคิด ของคนที่ได้ชื่อว่า 'ห่วยขั้นเทพ' แต่ยังยิ้มได้อย่างภาคภูมิใจ 'ฉันนี่มันช่างโชคดีเหลือเกิน ที่รู้ตัวตลอดเวลา ว่าฉันห่วยยย'

เขาคิดว่าเขาก็เป็นเพียงผู้ชายธรรมดาคนหนึ่งไม่ได้เลิศเลอเพอร์เฟคเหมือนพระเอกในนิยายหรืออะไรเทือกนั้นทำนองนั้นแต่เขาก็เป็นสุภาพบุรุษนะ"แต่สุภาพบุรุษอย่างผมก็ไม่ได้ตายด้านหรือเป็นพระอิฐพระปูนหรอกนะครับ"