วาณี ซิงซิน แว่นฟ้า

นิยายผีสีพาสเทล

“คุณจำผมได้ไหม” “จำได้สิคะ หายนะทางฮอร์โมนเพศของฉันไง”

เพราะจุดยูเทิร์นไม่ได้มีที่เดียว

ไวรัสโควิค-19 เมาบนเรือสำราญ นำไปสู่การตั้งครรภ์โดยไม่เจตนา

เมียนมาคือประเทศข้างๆ ไทย ส่วนคนข้างๆ กายคือรักแท้

อร่อยกว่าขนม ก็ผมแหละครับ

ถึงซอมบี้จะล้อมแต่ป้าก็ไม่ยอมตาย ตราบใดที่มีหนุ่มโอปป้าอยู่ข้างกาย

ใครบางคนก็ทำได้แค่เป็นของคุณตลอดไป

จะหย่าได้ยังไง ในเมื่อหัวใจยังรักคุณ

ไม่ต้องกลัวอกหักถ้ารัก (ลุง) หมี

สมองของฉันจดจำไม่ได้ แต่หัวใจไม่ลืมว่ารักคุณ

สมองของฉันจดจำไม่ได้ แต่หัวใจไม่ลืมว่ารักคุณ

ตำราพิชัยสงครามหาง่าย ตำรารักหายาก

ผู้ชายหล่อมีไว้ดู มือไม่มีสิทธิแตะ กายไม่มีสิทธิต้อง แม้กลิ่นก็ไม่สิทธิดม แต่ถ้าฝันถึงคงไม่มีใครห้าม

ขอบคุณที่จะรับผิดชอบฉันนะคะ แต่ฉันไม่ชอบลีลาบนเตียงของคุณ

วันนี้คุณบอกรักคนข้างบ้านหรือยัง

“คุณจำผมได้ไหม” “จำได้สิคะ หายนะทางฮอร์โมนเพศของฉันไง”

“แผ่นฟ้ากว้าง เส้นทางหลากหลาย แต่หนทางเดียวที่ข้าจะมีชีวิตอยู่ได้ คือมีเจ้าอยู่ในดวงใจ”

ก็ได้ เขาให้เธอ "ลาพักร้อน" แต่ไม่ได้บอกสักหน่อยว่าให้เธอ "ลาพักรัก"

ดอกราตรีหอมขจร พระจันทร์ลอยสูง มิอาจเก็บกลิ่นไว้ข้างใจ มิอาจไขว่คว้าไว้ข้างกาย