วาณี ซิงซิน แว่นฟ้า

นิยายผีสีพาสเทล

รักก็เหมือนวิถีโคจรของดวงดาว

ถึงซอมบี้จะล้อมแต่ป้าก็ไม่ยอมตาย ตราบใดที่มีหนุ่มโอปป้าอยู่ข้างกาย

“คุณจำผมได้ไหม” “จำได้สิคะ หายนะทางฮอร์โมนเพศของฉันไง”

เพราะจุดยูเทิร์นไม่ได้มีที่เดียว

ไม่ต้องกลัวอกหักถ้ารัก (ลุง) หมี

เมียนมาคือประเทศข้างๆ ไทย ส่วนคนข้างๆ กายคือรักแท้

ตำราพิชัยสงครามหาง่าย ตำรารักหายาก

“คุณจำผมได้ไหม” “จำได้สิคะ หายนะทางฮอร์โมนเพศของฉันไง”

ใครบางคนก็ทำได้แค่เป็นของคุณตลอดไป

จะหย่าได้ยังไง ในเมื่อหัวใจยังรักคุณ

ไวรัสโควิค-19 เมาบนเรือสำราญ นำไปสู่การตั้งครรภ์โดยไม่เจตนา

สมองของฉันจดจำไม่ได้ แต่หัวใจไม่ลืมว่ารักคุณ

สมองของฉันจดจำไม่ได้ แต่หัวใจไม่ลืมว่ารักคุณ

ผู้ชายหล่อมีไว้ดู มือไม่มีสิทธิแตะ กายไม่มีสิทธิต้อง แม้กลิ่นก็ไม่สิทธิดม แต่ถ้าฝันถึงคงไม่มีใครห้าม

ขอบคุณที่จะรับผิดชอบฉันนะคะ แต่ฉันไม่ชอบลีลาบนเตียงของคุณ

วันนี้คุณบอกรักคนข้างบ้านหรือยัง

อร่อยกว่าขนม ก็ผมแหละครับ

“แผ่นฟ้ากว้าง เส้นทางหลากหลาย แต่หนทางเดียวที่ข้าจะมีชีวิตอยู่ได้ คือมีเจ้าอยู่ในดวงใจ”

ก็ได้ เขาให้เธอ "ลาพักร้อน" แต่ไม่ได้บอกสักหน่อยว่าให้เธอ "ลาพักรัก"