- 30
- 15.74K
- 301
- 0 (0)
"บ่าวอยู่กันสลอนเทียวนะเจ้า" "ก็ดี" ชายหนุ่มอมยิ้มร้ายกาจ "ให้พวกมันไปพูดต่อเสียด้วยว่าน้องไม่ได้หวงอ้าย แต่อ้ายหลงเมียต่างหาก"
"บ่าวอยู่กันสลอนเทียวนะเจ้า" "ก็ดี" ชายหนุ่มอมยิ้มร้ายกาจ "ให้พวกมันไปพูดต่อเสียด้วยว่าน้องไม่ได้หวงอ้าย แต่อ้ายหลงเมียต่างหาก"
"คนที่รักกับคนที่ใช่ คนไหนคือคำตอบ" ญาณภัทรไม่เคยกล้าเสี่ยง หากไม่แน่ใจว่าผลตอบแทนที่จะได้รับนั้นคุ้มค่า ธารณ์กลับกล้าทุ่มตัวและหัวใจเป็นเดิมพัน แม้รู้ว่าหนทางข้างหน้าอาจแพ้พ่ายยับเยิน
โลกของพัตรพิมลล่มสลาย เมื่อเหตุรถคว่ำพรากชีวิตของเธอไป ทว่าสวรรค์กลับส่งเธอซึ่งยังไม่ถึงฆาตเข้ามาอยู่ในร่างของผู้หญิงอีกคน ผู้หญิง...ที่ใครต่อใครก็รังเกียจและเกลียดชัง ไม่เว้นแม้แต่คนรักของเธอเอง!
มัญชรินบอกกับตัวเองว่าหมดเวลาของการเป็นคนดี ยอมงอมืองอเท้าให้คนทำร้ายจิตใจซ้ำๆ ซากๆ แล้ว หากเธอจะหลุดพ้นจากห้วงรักอันแสนเจ็บปวดนี้ ก็มีเพียงหนทางเดียวเท่านั้น หนทาง...แห่งนาฏนฤมิต!
สุษิระ...ดินแดนแห่งขุนเขา อังศุธร...ที่ราบอันไพศาล ปักษิมารค...แผ่นดินแห่งอัญมณี ฆนวารี...โอบล้อมด้วยธารา
ซวย...ซวยจริงๆ อุตส่าห์ดีใจ นึกว่าซื้อรถมือสองได้ในราคาเหมือนได้เปล่า ที่แท้ก็มีของแถมมาด้วย และของแถมนั่นดันตามติดเธอตลอดเวลา แล้วจะรวบรวมสติไปเข้าแข่งขันงานสุดยอดเชฟรุ่นใหม่ได้ยังไงกันละนี่!!!
ท่ามกลางดงกระสุนและอันตรายรอบตัว อมลินกลับรู้สึกคล้ายมีดอกไม้กำลังผลิบานในหัวใจ เธออาจไว้ใจเขาได้ ถ้าเพียงแต่นักการทูตหนุ่มจะไม่ได้มีความสัมพันธ์สลับซับซ้อนกับคนที่เธอสงสัยว่าเป็นฆาตกรฆ่าพ่อเธอ!
เธอยกแขนขึ้นกอดตัวเองโดยไม่ได้ตั้งใจ รู้สึกได้ว่าในความเย็นยะเยือกนั้นแฝงกลิ่นอายของความรวดร้าว ทุรนทุราย แค้นเคืองสาหัส และความอาดูร นี่มันบ้านอะไรกัน! ทำไมถึงได้มีบรรยากาศแปลกๆ แบบนี้!
บันทึกของหลากหลายเรื่องราวความรัก ทั้งสดใส อ่อนหวาน รื่นรมม์ ขมขื่น หมองหม่น และพลาดหวัง ต่างคนต่างมีเส้นทางแห่งความรักแตกต่างกันไป ในแต่ละเรื่องราว ต่างมีดอกไม้เป็นตัวแทนความหมายของความรู้สึกในหัวใจ
น้ำตา หยดหยาด ไหลริน เพราะสิ้น รักแล้ว ฤาไฉน ทิ้งทอด ให้ช้ำ หทัย สายใย รักสลาย กลายเป็นควัน
ฮาร์เวน จักรวรรดิอันยิ่งใหญ่ในกาแลกซี่เธรอน กลุ่มดวงดาวอุดมสมบูรณ์ที่แสนงดงามดุจสรวงสวรรค์ ณ สุดขอบจักรวาล หากที่นี่กลับมีแต่การแก่งแย่งชิงดี มิผิดจากโลกมนุษย์แม้แต่น้อย
เธอ...ดั่งยามแรกแย้มแห่งดอกไม้ เธอ...ดั่งนางพรายค่อยย่างในไพรสัณฑ์ เธอ...ดั่งดวงมณีเจิดจ้ากลางตะวัน หาก เธอ...ดั่งภาพฝันอันเลือนราง
