เมื่อเมืองล่มสลาย แต่ดวงจิตยังไม่ยอมจำนนต่อกาลเวลา ปราการ คือเรื่องเล่าของความรัก หน้าที่ และศักดิ์ศรี ท่ามกลางไฟสงคราม ที่ซึ่งการ “อยู่รอด” ไม่ใช่ชัยชนะ และการ “ตาย” ก็ไม่ใช่จุดจบเสมอไป

…คำอธิษฐานจากอดีตชาติ ที่นำพาให้พวกเขาต้องมาเจอกันอีกในชาตินี้…

เมื่อปริญญาเอก ไม่อาจสั่งหัวใจ และรองเท้าแตะคู่เก่า กลับเหยียบย่ำหัวใจคุณชายจนไม่เหลือชิ้นดี บนเส้นทางบางปะกง–สมุทรปราการ ดินเลน…จะพาเขาจม หรือพาเธอขึ้นมามีตัวตน

เชฟหนุ่มตัวร้าย นิสัยไม่ดีเอาแต่ใจเห็นแก่ตัว ได้เกิดเหตุประหลาด นำพาเขามายุคสมัยอยุธยา เป็นชาวบ้านชายร่างอ้วนมีลูกเมียติด เขาต้องเปิดร้านอาหารเลี้ยงดูครอบครัวจำเป็นที่ยุคสมัยนี้อย่างเลี่ยงไม่ได้

นฤมลหลุดเข้ามาอยู่ยุคอยุธยาในความฝันของเธอหลังจากถูกผลักตกบันได มาถึงก็มีคนเร่งเร้าให้ออกเรือน แต่ออกเรือนแล้วต้องดับดิ้นสิ้นใจ เธอคงไม่เลือกทางนั้นแน่ อย่างนั้นก็ร่ำรวยเลี้ยงตัวเองไปเลยสิคะ

ทะลุมิติมาคนเดียว ยังไม่เปรี้ยวพอ...พา 'อิเจ๊' แฟนเก่ามาสร้างความนัวอีก!

เมื่อดวงตามิอาจโกหกได้ ดวงใจก็มิอาจปกปิดความรักไว้เช่นกัน

นางต้องซ่อนตัวตนให้มิดชิด ปกปิดเอาไว้ไม่ให้ผู้ใดล่วงรู้….

ฉุยฉายแม่หญิงแห่งเมืองเหนือผู้มีฝันที่จะเป็นครูดาบนางจึงตามหาครูฝึกไปทั่วจนมาได้เจอกับพ่อครูเอก ครูหนุ่มอายุรุ่นราวคาวพ่อความตั้งใจของนางจะสำริดผลหรือไม่พ่อครูจะใจอ่อนไหม

“ดาบมีไว้เพื่อจบสงคราม ไม่ใช่สร้างมัน” “คนที่วางดาบได้ คือคนที่เคยจับมันแน่นที่สุด”

เธอได้ย้อนกลับไปในวันที่ ‘อยุธยา’ เป็นเพียงเมืองเล็กที่ไร้อำนาจ ยังไม่ใช่ราชธานีอันรุ่งโรจน์ เธอต้องเผชิญหน้ากับโชคชะตาที่ไม่ได้บันทึกไว้ในพงศาวดาร และชายหนุ่มสองคนที่จะเปลี่ยนชีวิตเธอไปตลอดกาล

"ท่านขุนกระผมเป็นชายนะขอรับ" "แล้วอย่างไรเล่า เพราะมึงเป็นชายกูถึงจักเอามึง จงคลานมาหากูบัดเดี๋ยวนี้ ไอ้จันทร์"

หัวใจของเขามีให้เพียงหญิงอันเป็นที่รัก หาใช่เมียเอกอย่างเธอไม่

ครานี้ พี่จักมิปล่อยเจ้าไปอีก ครานี้ เจ้าจักต้องเป็นของพี่ ครานี้...พี่จักพันธนาการเจ้าไว้ ตราบจนฟ้าสิ้นดินสลาย ข้า...พญาชาละวัน ขอให้สัตย์สาบานต่อห้วงนทีนี้ที่ข้าครอง นั่น คือ เสียงสุดท้าย

นางเอก...ใคร ๆ ก็อยากเป็นทั้งนั้นแหละ แต่ไม่ใช่กับนางเอกวรรณคดีไทยที่ได้ชื่อว่า กากี หญิงราคีคาว โว้ย!

ตั้งแต่จำความได้ ทับทิมมักฝันถึงหญิงสาวในเรือนไทยเก่าแก่ราวกับเคยมีชีวิตอยู่ในนั้นจริง ๆ จนวันที่เธอย้ายกลับไปอยู่บ้านมรดกของย่า ความฝันกลับเริ่มชัดเจนขึ้น... และคนในความฝันก็ปรากฏกายจริงในโลกปัจจุบัน

บัวระวงต้องประหลาดใจเมื่อภาพเหตุการณ์ของเจ้านางในยุคเชียงแสนวนเวียนเข้ามาให้เห็น โศกนาฏกรรมความรักที่เกิดขึ้น ความรู้สึกเกลียดชังข้ามภพข้ามชาติประดังประเดเข้ามาใส่ เมื่อชายที่ยืนตรงหน้าคือคนผิดคำสัญญา

"เอาแส้คืนข้ามา" พ่อสรวงทวงแส้หวายกับเมีย เมียก็ถลึงตาใส่ "จักโบยข้าด้วยเหตุอันใด" "เอ็งรู้อยู่แก่จิต" "ข้ามิรู้ หากคุณพี่จักโบยข้า คุณพี่ก็หันหลังมาไวๆ ให้ข้าโบยคุณพี่ก่อน!" "โอ...แม่หญิง!"

เจ็ดปีก่อน นางเคยช่วยชีวิตเขาไว้ในพงไพร เจ็ดปีปีต่อมา เขากลับช่วยนางอีกครั้ง แต่ในวันที่เขาลืมเลือนอดีต นางกลับจดจำเขาได้ทุกลมหายใจ แม้สร้อยแห่งคำขอบคุณจะสูญหาย หากชะตา… ไม่เคยลืม *ภาพปกสร้างจาก AI

ชีวประวัติพระรูปหนึ่ง ที่พัวพันกับผีตลอดชีวิต