ทั้งที่คุณแม่ก็เตือนนักเตือนหนาว่าท่านชายองค์นี้ขึ้นชื่อเรื่องผู้หญิงที่สุดคนหนึ่งของพระนคร แต่โธ่เอ๋ยใจของบุหลันจ๋า... ทำไมถึงได้ไม่รักดีแล้วคอยแต่จะลอยไปหาท่านทุกวันอย่างนี้

เมื่ออาคมถูกตราหน้าว่าโสมม เขาจึงเลือก “ดาบเหล็ก” แทนคาถา แต่ในโลกที่ปีศาจครองเมือง… มนุษย์ธรรมดา จะล้มอสูรได้จริงหรือ?

“มาแล้วรึ เมียขัดดอกของฉัน” “เจ้าค่ะคุณพระ วาดจันทร์มาเพื่อปรนนิบัติท่านเจ้าค่ะ” คำว่าปรนนิบัติของหล่อนแฝงไปด้วยลับลมคมนัย ทว่าคุณพระสินกลับลอบยิ้มเย็นในความมืด

ความหวังดีเป็นเหตุทำให้ต้องตาลกลายเป็นคนรับเคราะห์แทน รู้ตัวอีกทีเธอก็ตายแล้วมาเกิดใหม่ในร่างตัวประกอบของนิยายที่แม่เคยเขียน เคราะห์ซ้ำกรรมซัดดันมาเกิดเป็นเมียบ่าวบนเรือนทาสของพระรองอีก

"จักอยู่ดูแลพวกเจ้าตราบนานเท่านาน" ยามอาทิตย์ดับแสงคือเวลาของทิวา เขายังคงทำตามคำมั่นสัญญาที่มีให้คนรักไม่เคยเปลี่ยนแปลง แม้ว่าจะผ่านกาลเวลามาเนิ่นนานหลายศตวรรษ

เคียงดาว วิศวกรสาวย้อนอดีตมาอยู่ในช่วง ร.6 ที่เธอต้องสวมรอยเป็น ท่านหญิงเคียงเดือนแสนดี ที่ดันสละชีพเพื่อช่วยชีวิตเธอ ในโลกที่ไม่ใช่ของเธอ เธอต้องปิดบังทั้งตัวตนและหัวใจ...กับเขา

ตั้งแต่จำความได้ ทับทิมมักฝันถึงหญิงสาวในเรือนไทยเก่าแก่ราวกับเคยมีชีวิตอยู่ในนั้นจริง ๆ จนวันที่เธอย้ายกลับไปอยู่บ้านมรดกของย่า ความฝันกลับเริ่มชัดเจนขึ้น... และคนในความฝันก็ปรากฏกายจริงในโลกปัจจุบัน

จากมือขวาเจ้าพ่อแฟชั่นปารีส สู่เกลอสนิทของ 'เจ้าฟ้ากุ้ง' กวีเอกผู้สิ้นชื่อด้วยข้อหาน่าละอาย อัครินทร์ต้องใช้ความรู้จากโลกอนาคตปกป้องอัตลักษณ์ไทย และพยายามเปลี่ยนชะตากรรมของเจ้านาย เขาจะทำสำเร็จหรือไม่

เธอได้ย้อนกลับไปในวันที่ ‘อยุธยา’ เป็นเพียงเมืองเล็กที่ไร้อำนาจ ยังไม่ใช่ราชธานีอันรุ่งโรจน์ เธอต้องเผชิญหน้ากับโชคชะตาที่ไม่ได้บันทึกไว้ในพงศาวดาร และชายหนุ่มสองคนที่จะเปลี่ยนชีวิตเธอไปตลอดกาล

“ฉันรักไผ่ และรักพี่เทิดด้วย ฉันเลือกไม่ได้หรอก ไผ่เป็นเหมือนเจ้าชีวิตของฉัน ส่วนพี่เทิดก็เป็นเหมือนเจ้าของหัวใจฉัน” พอเห็นสีหน้าผิดหวังของไผ่และแววตาเจ็บปวดของเทิด หล่อนก็แทบจะขาดใจ

เพียงแค่ลืมตาตื่น แพทย์สาวก็พบว่าตัวเอง อยู่ในร่างของ 'ชบา' ทาสลูกครึ่งอโยเดีย-หงสา และที่เลวร้ายที่สุด... เธอกำลังจะตกเป็นของ 'เจ้าชายสีหตูยะ' บุรุษผู้เหี้ยมโหดและมักมากที่สุดในแผ่นดิน

ข้าพเจ้านามวลัยภามิวายนึกถึงคุณทินทิวาเลยแม้แต่คราเดียว ด้วยสัญญาของอุราข้าพเจ้า แม้ว่าพิภพนี้ยังมิเดีย แต่ถ้าหากชาติหน้าฉันใดขอให้ข้าพเจ้ากับคุณทินทิวาเกิดมาร่วมกันอีก

บทบาทนางร้ายตัวประกอบที่ต้องตายด้วยน้ำมือตัวร้ายในคืนที่ตัวร้ายบุกเรือนฉุดนางเอก เนื้อหานิยายต้นฉบับหากโวยวายก็จะถูกฆ่า แต่เพราะตะวันวาดมาสวมร่างรู้เนื้อเรื่องต้นฉบับจนหมดแล้ว เธอเลยจับตัวร้ายทำผัว !

เพียงการช่วยเหลือในวันนั้น…กลับผูกหัวใจเขาไว้กับนางทั้งชีวิต บุพเพที่นำพา หรือเสียงเรียกจากหัวใจ กันแน่ที่ชักนำให้เขาหวนกลับมาพบหญิงสาวผู้นั้นอีกครั้ง เมื่อความรักค่อย ๆ งอกงาม ท่ามกลางความอยุติธรรม

เมื่อดวงตามิอาจโกหกได้ ดวงใจก็มิอาจปกปิดความรักไว้เช่นกัน

กฎเรือนของเขาคือห้ามโป้ปด... ทว่ากฎของนางคือห้ามพูดความจริง มีเพียงเพลาเดียวที่นางจะไม่มุสา คือยามถูกเขาเคี่ยวกรำบนตั่งเตียง!

‘เขา’ คือ ‘วิญญาณ’ ในยุคของเธอ...ส่วน ‘เธอ’ เป็น ‘ภาพฝัน’ ในโลกของเขา ในวันที่ ‘ลิลลิตา’ ตัดสินใจไปเรียนต่อเพื่อหนี ‘เสียงปริศนา’ แต่ ‘ชะตา’ กลับพาให้เธอพบเหตุการณ์ที่ ‘เปลี่ยน’ ชีวิตเธอไปตลอดกาล !!

โอ้อกเอ๋ยอกสะคราญชาญสมร แม้นจากจรแต่มิสิ้นสิเน่หา ขอปกปักรักเจ้าเท่าชีวา ปฏิพัทธ์ถ้อยสัจจาด้วยสัตย์เอย

“แม่หญิงจิตใจงดงาม ก็ดี เช่นนี้ก็อยู่ที่นี่ช่วยคลายเหงาให้ข้าทั้งคืนเสียเลยแล้วกัน”