- 10
- 46
- 0
- 0 (0)
"ผู้หญิงกระไร บอบบางเหลือทน ฟ้าดินส่งเจ้ามาช่วยข้า หรือมาเป็นภาระข้ากันแน่?"
"ผู้หญิงกระไร บอบบางเหลือทน ฟ้าดินส่งเจ้ามาช่วยข้า หรือมาเป็นภาระข้ากันแน่?"
ตำแหน่ง 'เมียลูกชาย' มันธรรมดาไป แต่ถ้าอยากยิ่งใหญ่ ต้องตำแหน่งเมียเอกของ 'พระยาโกศล' ผู้เป็นบิดาเท่านั้น
…คำอธิษฐานจากอดีตชาติ ที่นำพาให้พวกเขาต้องมาเจอกันอีกในชาตินี้…
"เปรียบดั่งบุษบาลอยละล่องไปตามสายลม...ไร้สิ้นทิศทาง ไร้คนเหลียวแลทว่าลมสายนั้นกลับพัดพา 'ดอกไม้เรือนรอง' ไปเบ่งบานอยู่กลางใจของขุนศึกผู้เกรียงไกรตราบชั่วนิรันดร์"
เพียงออใฝ่ฝันมาตลอด ว่าอยากเห็นสยามในวันวานด้วยตาของตนเอง เมื่อกาลเวลาพาเธอย้อนกลับไปท่ามกลางความเปลี่ยนแปลงของบ้านเมือง ผู้คน และหัวใจ เธอจึงได้ค้นพบว่าบางความผูกพัน อาจรอคอยกันข้ามกาลเวลา
มหานทีจงเป็นพยาน หากกูสองรอดตายกลับไป กูจักมิให้เกิดเหตุเยี่ยงนี้อีกเป็นคราที่สอง ไอ้อีตนใดคิดร้ายต่อกู กูจักเอาเลือดมันผู้นั้นมาล้างตีน แลจะขอดูแลนางสวรรค์ผู้นี้ให้ดี สมกับที่นางพร้อมใจตายเคียงกู
คุณนิ่มใช้ชีวิตอยู่กับหนังสือและกำแพงของเรือนใหญ่ ส่วนหยงไท่สร้างชีวิตด้วยสองมือริมท่าน้ำ ข้อความไม่กี่บรรทัดบนหน้ากระดาษ กลับทำให้คนสองคนที่อยู่กันคนละโลก เริ่มก้าวข้ามผ่านกำแพงชนชั้นที่กั้นพวกเขาไว้
นางเอกนิยายทะลุมิติผู้มาแทนที่เจ้าของร่าง ข้าเกลียดเหลือเกินนางผู้นั้นที่ช่วงชิงชะตาชีวิตนางเอกเช่นข้า จากนางเอกเจ้าของเรื่องถูกผลักดันกลายเป็นนางร้ายของเรื่อง สร้อยม่วงหาได้ยินยอมให้มันเป็นเช่นนั้น !
"เขาคือบุรุษที่ตัดศีรษะนางในชาติที่แล้ว..." แม่หมอสายอวิชชาผู้ถูกประหาร กลับลืมตาตื่นในร่างหญิงสาววิปลาสแห่งรัตนโกสินทร์ ขณะคดีคนหายและศพชาดแดงปริศนาเริ่มปรากฏอีกครั้ง เมื่อโชคชะตาพานางกลับมาพบชาติ
นางแค่นึกสนุกเลยแอบหนีไปเที่ยว แต่เหตุใดถึงถูกคล้องมาลัย แถมยังต้องเข้าไปในวังเพื่อเรียนงานฝีมืออีก ให้นางยิงธนู ขี่ม้า รำมวยไทยจักดีกว่า เมื่อเข้าไปโดยไม่เต็มใจนางก็ต้องทำทุกวิธีทางให้ตัวออกถูกไล่ออก
ก่อนธนบุรีจะถือกำเนิด กรุงศรีอยุธยาต้องล่มสลาย และเขาคือคนหลงยุคที่ยืนอยู่ระหว่างสองแผ่นดินนั้น จากการเอาชีวิตรอดเพื่อกลับมาตุภูมิ เขาค่อย ๆ เดินเข้าสู่เงาของสงครามและการเมืองที่ไม่มีใครหยุดได้
ท่ามกลางโชคชะตาอันแสนเศร้าเมื่อแม่เลี้ยงจ้องจะฮุบเรือนบางช้าง'แม่แก้ว' คุณข้าหลวงน้อยแห่งครัวหลวงที่เพิ่งฟื้นสติกลับฝีปากกล้าเปลี่ยนไปเป็นคนละคน ร่วมย้อนเวลาสู่เสน่ห์อาหารของบางช้าง ในสมัยรัชกาลที่ 1
**ก็ความจนมันน่ากลัว** ปราณต์ไม่เคยเชื่อว่าคนเราดีหรือเลว เขาเชื่อแค่ว่าทุกคนมีราคา—บางคนขายร่างกาย บางคนขายศีลธรรม บางคนขายศรัทธา บางคนขายประเทศ แล้วเรียกมันด้วยชื่อที่ฟังสะอาดกว่า
นาราถูกแสงสีขาวดูดเข้าไปอีกภพในขณะที่เธอไปฉลองการเรียนจบจากคณะแพทย์ "นี่มันที่ไหน ทำไมฉันถึงมาอยู่ที่นี่ได้" เธอตืนมาอีกทีก็พบว่ากำลังอยู่ที่งานศพตัวเอง
ปลัดอำเภอบรรจุใหม่ “พริมา” เดินทางมายังจันทบุรี ด้วยหัวใจที่เปี่ยมด้วยอุดมการณ์ แต่หารู้ไม่ว่าเธอกำลังจะได้พบกับเรื่องราวเหนือธรรมชาติที่เชื่อมโยงอดีตชาติของตนเอง
" เมื่อยามข้าเจ้าอยู่ละออท่านมิแล เมื่อยามข้าเจ้าหนีห่างใยจึงรั้งแรรอนไว้มิห่าง เมื่อยามนี้ข้าเจ้ากลับมาทวง..ใยข้าเจ้าจึงเป็นผู้ผิด "
เมื่อดวงตามิอาจโกหกได้ ดวงใจก็มิอาจปกปิดความรักไว้เช่นกัน
ถูกรางวัลที่หนึ่ง แต่กลับถูกคนรักฆ่าเพื่อเงิน เมื่อลืมตาอีกครั้ง…ข้ากลายเป็น “สาวเครือฟ้า” ก่อนวันพบรัก ครานี้ข้าจะเปลี่ยนชะตาตนเอง และไม่ยอมถูกทอดทิ้งอีก!
พี่กระเทยผู้ไม่เคยประสบพบเจอกับรักแท้ ดันประสบอุบัติเหตุถูกรถสิบล้อชนตายก่อนวัยอันควร พระเจ้าคงนึกสงสารเลยส่งให้เจ้มาเกิดใหม่ แต่ดันเป็นร่างเมียของตัวร้ายในนิยายพีเรียดยุคกรุงศรีอโยธยา
“รสหทัย” รสชาติสำรับแห่งหอแม่แฟง กลิ่นหอมและรสเป็นเลิศทำให้แขกเหรื่อทั้งหลายต่างพากันลุ่มหลง บางคนถึงกับหลงลืมนารีในอ้อมแขน เพียงเพื่อมาเฝ้ารอสำรับจากแม่ครัว
นางต้องซ่อนตัวตนให้มิดชิด ปกปิดเอาไว้ไม่ให้ผู้ใดล่วงรู้….