เซียนหนวี่เยาเยา

ฮูหยินมอบอิสรภาพให้ข้าเถิด ท่านอย่าได้วุ่นวายกับข้านักเลย! ท่านมัน.. ร้ายยิ่งกว่านางมาร!!!

หากไม่ใช่เพราะสกุลจ้าวของข้าตกอับมีหรือที่ท่านพ่อจะยอมให้ข้าบุตรีที่รักสมรสออกมาไกลถึงเพียงนี้ แต่บุรุษที่ข้าสมรสด้วยเหตุฉไหนมิใช่บุตรชายของท่านประมุขเหมืองแร่ หากแต่เป็นประมุขค่ายโจรเช่นนี้เล่า

นางถูกส่งมาเป็นของบรรณาการยังแคว้นเว่ย ฝ่าบาทมีพระราชประสงค์แต่งนางเข้าจวนสกุลชุน สกุลนักรบใหม่ที่ตรากตำสู้ศึกข้างกายของรัชทายาทมาแต่ครั้งศึกที่ชายแดนประจิม..เมื่อเป็นพระราชโองการเขาจึงไม่อาจเลี่ยงได้

อ้ายฉิง.. บุตรีขุนนางใหญ่ถูกส่งมาสมรสไกลถึงชายแดนตามพระราชประสงค์ของฮ่องเต้น้อย เพียงเพราะนางเป็นลูกของอนุที่ไร้อำนาจ คู่สมรสของนางจึงกลายเป็นแม่ทัพปีศาจที่ทุกคนต่างกลัวเกรง และรังเกียจเดียดฉันท์

ข้าไม่ดีตรงไหน เหตุใดท่านต้องผลักไสข้า! ผู้ที่มีใจให้ข้าก่อนไม่ใช่ท่านหรอกรึ เหตุใดมาวันนี้ถึงบอกว่าไม่เคยรู้สึกอันใดกับข้าเลย! แล้วคืนนั้น... ฮึย ข้าไม่หย่ากับท่านหรอก!

ชาติก่อน.. ข้าแต่งเป็นพระชายาของอ๋องชั่ว ชาตินี้ข้าแต่งเป็นฮูหยินของท่านแม่ทัพผู้องอาจ สวรรค์ยังเมตตาส่งข้ากลับคืนมา ฉะนั้นเส้นทางชีวิตนับจากนี้ข้า..หรงลี่จู จะเป็นผู้กำหนดเอง!