Soon

เมฆาที่เดียวดาย เมื่อพลัดหลงมาต่างถิ่น สุดท้ายก็ต้องพัดผ่านไป ..อย่างเดียวดายเช่นเดิม

บางครั้งความพยายามที่มากจนเกินไป ก็ทำให้สิ่งนั้นดู 'ไร้ค่า'

ความงดงามมักเป็นภัยต่อข้าเสมอ ยามนี้ก็เช่นกัน.. “ข้าต้องการเครื่องบรรณาการ แต่หาใช่เงินทองไม่..” ดวงตาคมปราบช้อนมองคนงามก่อนจะเผยยิ้มร้าย “หากข้าต้องการบุตรชายสักคนของเจ้า คงไม่ขัดกระไรหรอกมั้ง”

ในขณะที่กำลังจะตาย จู่ๆก็มีแสงสว่างวาบ พร้อมกับคำพูดของใครคนหนึ่งดังกึกก้อง “ในที่สุดก็หาเจอเสียที”

เป็นได้แค่แมวขนขาว ตาฟ้า ที่ไม่มีอะไรดีเลยนอกจากหน้าตา

เดินด้วยกันมาตั้งนาน เพิ่งรู้ว่าเขาแค่เดินมาส่ง [ฟีลกู๊ด เธอเชื่อฉัน]